Monuments on Facebook

HEAVY METAL ASSAULT Vol. V - Convixion, Blackmayne, Steamroller Assault, CC Company, Gauntlet, Flying Dutchman, Side Effects - Club Κύτταρο, Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Tuesday, 26 September 2017 15:05
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Once you go underground, you never change your sound!

Ανταποκρίνεται ο Δημήτρης Τσέλλος

Σάββατο απόγευμα και παίρνω το δρόμο για το θρυλικό Κύτταρο, όπου θα λάμβανε χώρα το κλασσικό πλέον Heavy Metal Assault Festival, ένας θεσμός στο χώρο του underground metal, «τέκνο» του Γρηγόρη Βαρσαμή και των υπολοίπων παιδιών της Eat Metal Records. Ξέροντας πως δεν πρόκειται παρά να περάσω καλά έχω ήδη εξαιρετική ψυχολογία, την οποία ευτυχώς όχι μόνο δεν μου την «έριξε» κάτι αργότερα, αλλά συνέβησαν τόσα και τόσα, που την εκτόξευσαν ακόμη ψηλότερα!


 

Περίπου 18:00 και την «υποδοχή» μου στο club αναλαμβάνουν οι Side Effects. Η παρέα του Μιχάλη Λίβα (φωνή, τον βρίσκουμε επίσης στη μπάντα του Timo Tolkki) στη πρώτη της, αν δεν κάνω λάθος, ζωντανή εμφάνιση, αποδίδει καλά! Το τρακ είναι εμφανές, σαν μπάντα είναι στατικοί, αλλά αυτό δεν αποτελεί τροχοπέδη. Καλό, σοβαρό heavy - power δεκαετίας ’90, με επιρροές από τους μεγάλους του είδους αλλά με προσωπικό στίγμα, που το βοηθά να μην ακούγεται ως φόρος τιμής ή χειρότερα, ως αντιγραφή. Για όσο τους είδα, και ζητώ συγγνώμη που έχασα το πρώτο τέταρτό τους, με κάλυψαν ως ακροατή. Με τον καιρό, ελπίζω να δω και άλλα, καλύτερα πράγματα από αυτούς. Εν αναμονή λοιπόν, για νέες εμφανίσεις και για το ντεμπούτο τους “Expedition”!


 

Επόμενοι στη σειρά οι Flying Dutchman, οι οποίοι χτυπούν ευαίσθητη, πολύ ευαίσθητη χορδή. Είναι οι δικοί μας Blazon Stone, το οποίο σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον ζουν, αναπνέουν και νιώθουν μόνο για Running Wild και δεύτερον, για το λόγο αυτό και άθλιοι να ήταν, δεν θα το έγραφα. Θα έκανα τη πάπια. Επειδή όμως ήταν αξιόλογοι, θα λάβουν τη δέουσα κριτική. Με το πρόσφατο, ομότιτλό τους E.P στις αποσκευές τους και μια διασκευή στον ύμνο “Riding The Storm” των θεών τους (μας), γέμισαν τον χώρο με “pirate metal” (χαζός όρος, το ξέρω, αλλά αυτός χρησιμοποιείται σήμερα…). Παθιασμένοι, άρεσε πρωτίστως στους ιδίους που βρίσκονταν στη σκηνή και αυτό φαινόταν. Όλα τα παιδιά ήταν σε φόρμα, αλλά δεν μπορώ να μη ξεχωρίσω τη Δήμητρα στα φωνητικά, που βγήκε στη σκηνή με τόσο τσαμπουκά, λες και ήθελε να βάλει κάτω 10 άνδρες ως frontwoman. Highlight στιγμή, όταν οι φίλοι του γκρουπ ύψωσαν τη Jolly Roger σημαία. Τώρα πρέπει οι Flying Dutchman να συνεχίσουν τη καλή δουλειά, και σεις που δεν τους ξέρετε, να κάνετε μια γκουγκλο-αναζήτηση και να τους ακούσετε. Savvy;


 

Τους Gauntlet δεν τους ήξερα. Τους έψαξα λίγο και βρήκα αυτό το πολύ εύστοχο σχόλιο στο info τους: Επιρροές - “All the great bands that promote and supported heavy metal in the 80's”. Πολύ σωστά! Άκουσα λοιπόν μέσω των Gauntlet πρώιμους Iron Maiden, Omen, Shok Paris, Brocas Helm και γενικά παραδοσιακά, πολύ παραδοσιακά συγκροτήματα του χώρου. Επικοί, στιβαροί, υμνικοί, οι πέντε μουσικοί τίμησαν τον ήχο τους από τη πρώτη ως το τελευταία νότα, ενώ και ενδυματολογικά έδεναν τέλεια με αυτό που άκουγες (όχι, τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, αλλά πρέπει ο παπάς να φοράει πάντα τα σωστά). Μου άρεσαν τα τραγούδια τους, και περισσότερο το “Hearts Of Metal” που παίχτηκε τελευταίο και λογικά βάζει πλώρη για hit της μπάντας. Αναμένουμε τη πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά.


 

Και έφτασε η ώρα του μεγάλου σοκ. CC Company. Επίσης δεν είχα ακούσει ούτε νότα από αυτούς. Σουηδικό power trio, που δεν χαρίζει κάστανα! Jonka Andersson (Tribulation/Stench) στα τύμπανα, Tobias Lindqvist (Enforcer/Dead Lord) στο μπάσο και στα β’ φωνητικά και Joseph Tholl (Enforcer /Black Trip) σε κιθάρα και α’ φωνή. Τι παίζουν; Πάρτε τους Motorhead, χτυπήστε τους ενέσεις Thin Lizzy και NWOBHM και κάντε τους ΚΑΦΡΟΥΣ. Οι CC Company ανέβηκαν στη σκηνή και μας έκαναν ντού! Βρίζοντας, ουρλιάζοντας, φτύνοντας (μιλώ κυριολεκτικά), πετούσαν σπίθες και ατσάλι. Τρομερός ήχος, απίστευτη πώρωση, όλα χύμα! Έπαιξαν τα κομμάτια από το πρώτο ομώνυμό τους 7’’ και το ep τους “Red Baron”, από κάτω γινόταν της μουρλής και έκλεισαν μια θεϊκή εμφάνιση με τη διασκευή τους στο “Violence And Force” των Exciter (κομμάτι που τείνει να γίνει ο ύμνος της Eat Metal μου φαίνεται) μέσα σε αποθέωση.

Τι είδα μόλις τώρα…;

Ο Γρηγόρης παίρνει το μικρόφωνο, όντας ενθουσιασμένος (και αυτός) από αυτό που προηγήθηκε, και μας προτρέπει να ενισχύσουμε τις μπάντες αγοράζοντας το υλικό τους. Συμμερίζομαι την άποψή του και μετά από κάποια ώρα κάνω τη βόλτα μου προς το merchandise, για να αγοράσω μπλούζα CC Company. Μάταιος κόπος. Είχαν δοθεί όλες, πλην μίας που έμοιαζε με κελεμπία (XXL size)… Θα βρω όμως, πού θα πάει…

 

Μετά από τον ηχητικό ορυμαγδό που προηγήθηκε, οι Steamroller Assault είχαν δύσκολο έργο. Έπρεπε να κρατήσουν «ζεστό» τον κόσμο, και τηρουμένων των αναλογιών, το κατάφεραν. Με τρείς δίσκους στο παλμαρέ τους (πιο πρόσφατος ο φετινός “Dead Man’s Hand”), συνέχισαν στις ίδιες πάνω κάτω ταχύτητες με το heavy/speed/thrash metal τους. Αν σου αρέσει το απροβλημάτιστο metal, να τους τσεκάρεις οπωσδήποτε. Όπως πολύ σωστά μου είπε ο Αντώνης Μαζαράκης των Innerwish με τον οποίο παρακολούθησα μέρος του show “σε αυτές τις περιπτώσεις, για να δεις αν μια μπάντα είναι καλή, μετράς πόσες μπύρες έχεις πιεί όσο αυτή παίζει. Εγώ ήπια ήδη τρείς!”. Μαζί σου Αντώνη! Θα καταντήσω ίσως κουραστικός, αλλά θα επαναλάβω και εδώ στη περίπτωση των SRA πως πρέπει να ακουστεί η δισκογραφία τους. Επίσης, όπου παίζουν, να πάτε να τους δείτε αν γίνεται. Είναι εγγύηση στο σανίδι!

 

Σειρά τώρα για τη δεύτερη μπάντα από την «αλλοδαπή», τους Βρετανούς Blackmayne. Όταν έμαθα πως θα παίξουν, εξεπλάγην. Γκρουπ από το 1985 παρακαλώ, όταν έσκαγαν τα τελευταία κύματα του NWOBHM. Ήχος απευθείας από το ευλογημένο Νησί, μια μίξη heavy metal με πάνκικη και αλήτικη νοοτροπία, μια μπάντα στην οποία πολύ θα ήθελε να τραγουδά ο Paul Di Anno, έμοιαζαν με χρονοκάψουλα που μας ταξίδεψε πίσω στο χρόνο. Ο κόσμος γούσταρε, η μπάντα έδειχνε να το καταδιασκεδάζει, ιδιαίτερα στη διασκευή τους στο αειθαλές παραδοσιακό άσμα “Whiskey In The Jar”. Βέβαια για μένα η ανώτερη στιγμή ήταν το ρυθμικό και στακάτο “Hot Blooded Woman”, κομμάτι που άνετα μπαίνει σε συλλογή με τους χαμένους θησαυρούς του NWOBHM. Ο Tim Cooke στα φωνητικά έμοιαζε με Ιρλανδό λιμενεργάτη που έπιανε το μικρόφωνο σε τοπική παμπ του Southampton, ευχαριστούσε συνεχώς από καρδιάς τον κόσμο, και μετά εθεάθη παρέα με τους υπόλοιπους του σχήματος να απολαμβάνει την τρομερή για μια ακόμη φορά εμφάνιση των…


 

…Convixion. Το ότι οι Convixion είναι ΕΓΓΥΗΣΗ για καλό live, το ξέρουμε. Το ότι στη σκηνή τα σπάνε, το ξέρουμε. Το ότι ο Νίκος ο Παπακώστας μέσα στο χειμαδιό που τον διακρίνει είναι από τους πιο επικοινωνιακούς και ωραίους frontmen που έχουμε στην εγχώρια σκηνή, και αυτό το ξέρουμε. Αλλά εκείνο το βράδυ η μπάντα έπιασε απόδοση πολλών μεγατόνων! Παίζοντας κατά κύριο λόγο κομμάτια από το περυσινό “Days Of Rage, Nights Of Wrath” (δισκάρα!), κάποια μόνο παλαιότερα (“Made Of Steel”- χαμός!) και μια μπομπάτη διασκευή στο “Into The Crypts of Rays” των Celtic Frost, οι Καλλιθεώτες σάρωσαν. Στο “Wings Of Vengeance” ο Δημήτρης Καρτάλογλου ανέβηκε στη σκηνή για να μοιραστεί τα φωνητικά με τον Παπακώστα όπως ακριβώς και στη studio εκτέλεσή του, το “Drink Metal” έφερε τον απαιτούμενο πανικό (η κλωτσοπατινάδα γενικά έπαιρνε και έδινε απλά εκεί όλοι ξεσαλώσαμε), τα μέλη των CC Company χτυπιούνταν σαν τρελλαμένα, ο Παπακώστας μέχρι που ξέχασε και ποιο κομμάτι ήταν σειρά να παιχτεί σε κάποια φάση και ζήτησε τη βοήθεια του κοινού. Ο Μαζαράκης με παρατάει και χώνεται στην αναμπουμπούλα (καλά τα πάει για γέρος άνθρωπος - ουπς, συγγνώμη!), άπαντες ξελαρυγγιάζονται τραγουδώντας, κόσμος ανεβαίνει στη σκηνή, αρπάζει το μικρόφωνο, λέει από μια στροφή και κατεβαίνει μόνο με stage diving και εγώ έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου. Γιατί άραγε;

Λήξις. Το ρεζουμέ τώρα…

Λοιπόν, για ακούστε εδώ: Ό,τι μα ό,τι κάνει η Eat Metal Records, αξίζει να ακολουθείται. Ούτε χαρτζιλίκι παίρνω, ούτε στο payroll της είμαι. Και είμαι από αυτούς που κράζουν, δεν έχω διπλωματία σε αυτά τα θέματα. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται. Ο Γρηγόρης είπε πως φεστιβάλ σαν και αυτό είναι γραφικά, καμένα, αλλά μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε μπάντες που δύσκολα θα τις βλέπαμε. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω, αλλά μόνο ως προς το δεύτερο σκέλος. Εμένα κάθε άλλο παρά καμένο ή γραφικό μου φαίνεται. Η διοργάνωση είναι πάντα άριστη, οι μπάντες αποδίδουν τα μέγιστα, το Κύτταρο πάντα ανταποκρίνεται στα standards με καλό ήχο και φώτα, το merchandise είναι εξαιρετικό σε πολύ καλές τιμές. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Άλλωστε τα’παμε…

“Once you go underground, you never change your sound!”

Copyright φράση, έτσι; Όχι παίζουμε.

Και εις άλλα, με υγεία!

 

Τις θερμές μας ευχαριστίες στο Θέμη Γιαννόπουλο για τις φωτογραφίες του! 

 

 

 

Read 617 times

Leave a comment