Monuments on Facebook

ERIC GALES - Σταυρός του Νότου, Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 2018

Friday, 30 November 2018 16:45
Συντάκτης:
Published in Live Reviews


Μόλις εννέα μήνες μετά την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα που μας άφησε με χάσκοντα σαγόνια ο Eric Gales επέστρεψε στον Σταυρό του Νότου, στο κλείσιμο της Ευρωπαϊκής του περιοδείας, για να μας αποτελειώσει.

Αποτυπώνει η Jane Σαμπανίκου


Η εξωπραγματική δεξιοτεχνία του Eric Gales στην «ανάποδη» κιθάρα και το συνολικό performing της μπάντας on stage σε αρπάζει από τα μούτρα, σε φέρνει μερικές γυροβολιές και σε αφήνει ξέπνοο κι εκστατικό σε μια γωνιά να αναρωτιέσαι «τι έγινε τώρα, ρε παιδιά;».

Σε αυτήν την δεύτερη εμφάνιση του Αμερικανού βιρτουόζου από το Memphis δεν υπήρχε ο παράγοντας της «πρώτης φοράς»: Η έκπληξη που βιώνεις όταν έρχεσαι σε επαφή με έναν ζωντανό θρύλο της κιθάρας και όχι με την αφίσα κάποιου εκλιπόντος ή το ολόγραμμά του. Και μάλιστα σε τόσο στενή επαφή μιας και ο μικρός και ζεστός χώρος του Σταυρού του Νότου που απλώνεται γύρω από την κεντρική σκηνή σε φέρνει κυριολεκτικά πολύ κοντά στους καλλιτέχνες. Τόσο κοντά ώστε να μπορείς να διακρίνεις τα δάκρυα του ευσυγκίνητου Gales να κυλάνε στα μάγουλά του.

 

Την έκπληξη της «πρώτης φοράς» είχαν διαδεχτεί οι προσδοκίες. Ήμουν εκεί και στο πρώτο live πριν από λίγους μήνες και περίμενα έτσι υποσυνείδητα να είναι και η δεύτερη «συνεύρεση» μας τόσο καλή όσο και η πρώτη. Ήταν και παραήταν.
Εξαντλημένος σωματικά από την κουραστική περιοδεία όπως παραδέχτηκε, ο Gales χρειάστηκε Red Bull για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της τελευταίας αυτής συναυλίας , αλλά ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το feedback του κοινού και τόσο ανακουφισμένος που θα επέστρεφε στο σπιτικό και τα ζώα του, που όχι μόνο δεν έκανε καμία έκπτωση κατά τη διάρκεια του live αλλά μας περίμενε και μετά το τέλος της συναυλίας στην έξοδο του Σταυρού για αυτόγραφα και φωτογραφίες. Και οι περισσότεροι στηθήκαμε υπομονετικά στην ουρά για να «χαιρετήσουμε τον γαμπρό» και να τον ευχαριστήσουμε από καρδιάς γι’ αυτό που ζήσαμε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Οι δύο ώρες που ο Eric Gales και η μπάντα του γεμίζουν τη σκηνή είναι ένα masterclass από πολλές απόψεις. Το παίξιμό του είναι συγκλονιστικό. Η τεχνική της ανάποδης κιθάρας με το «κανονικό» κούρδισμα από τον δεξιόχειρα Gales («κουσούρι» που του άφησε ο αριστερόχειρας αδελφός και δάσκαλός του, Eugene, στα πρότυπα του ανυπέρβλητου Albert King) προσδίδει μια έξτρα δόση εξωτικής βιρτουοζιτέ, δίχως αυτό να είναι το ζητούμενο φυσικά. Η επικοινωνία του Gales με το κοινό είναι βαθιά, ουσιαστική. Αγαπησιάρικη να το πω αλλιώς, όπως το νιώθω! Οι αντιδράσεις του κόσμου τροφοδοτούν την ύπαρξή του, η έντονα ιδιοσυγκρασιακή έκφραση των συναισθημάτων του μοιάζει απόλυτα ειλικρινής, το πάθος για τη μουσική τον κατακλύζει. Για του λόγου το αληθές, υπήρχαν (ξανά) στιγμές που χρειάστηκε λίγο χρόνο για να συνέλθει από την έκσταση και να το ξαναπιάσει από την αρχή. Με λόγια απλά, ο άνθρωπος το ζει όχι μαλακίες!
Και μαζί του παρασέρνει το κοινό του σε ένα rollercoaster μουσικής απόλαυσης και έντονων συναισθημάτων χωρίς ζώνη ασφαλείας. Ο αυθορμητισμός και το πάθος του είναι τόσο πειστικά που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

 

Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας του (ο αδιανόητα ταλαντούχος μπασίστας Cody Wright μαζί με τον εξαιρετικό ντράμερ Nick Hayes και τη γυναίκα του Gales και μάνατζέρ του, LaDonna, πίσω από το δεύτερο percussion set) δεν παίρνουν το βλέμμα τους από πάνω του και είναι ανά πάσα στιγμή alert για να τον υποστηρίξουν στα… “γούστα” του. Για να λέμε την αλήθεια, είναι όλοι τόσο καταρτισμένοι και ταλαντούχοι μουσικοί που απλώς περιμένουν τον Eric να τους δείξει τη διαδρομή και να τον ακολουθήσουν με ακρίβεια μετρονόμου σε κάθε στροφή, σε κάθε ανάποδο τιμόνι. Κι εκείνος τους ανταμείβει επιδοκιμάζοντάς τους με την παραμικρή ευκαιρία ενώ η -too-good-to-be-true- δημόσια ερωτική εξομολόγηση που κάνει κάθε φορά στη γυναίκα του (η οποία συνοδεύεται από…ολιγόλεπτη απουσία του ζεύγους στα παρασκήνια!!!) προκαλεί το γυναικείο κοινό να αναμετρηθεί ξανά με τα θαμμένα απωθημένα περί του πριγκιπόπουλου του παραμυθιού που θα μας έχει βασίλισσες και θα διαλαλεί την αγάπη μας στην υπόλοιπη ανθρωπότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επικεντρωμένος (δυστυχώς) κυρίως στο τελευταίο του blues-rock «αυτοβιογραφικό» άλμπουμ «Middle of The Road», ο Eric Gales φρόντισε να το ρίξει κι έξω και να μας σερβίρει μπουκιές από θρυλικά riffs (“Don’t Fear The Reaper”, “Voodoo Chile”, “Back in Black” hell yeah κ.λ.π.) σε έναν μπουφέ γεμάτο συγκλονιστική blues-rock κιθάρα. Ήταν οι στιγμές που έπεφτε με όλο του το βάρος πάνω στο overdrive, «σάπιζε» τον ήχο του και κατακτούσε τη σκηνή. Είναι λοιπόν αυτές οι στιγμές που γεννιόταν στους παλαιότερους οπαδούς του, ΕΜΑΣ, η επιθυμία να ακούσουν και κάποιο hard ‘n’ heavy hit του παρελθόντος (όπως το “Riding The Storm” ή τη γαμημένη heavy blues διασκευή του “I Want You” των Beatles). Μείναμε με τη χαρά… Όπως και ο Gary Moore που όταν πήρε τον δρόμο του blues δεν γύρισε ποτέ να κοιτάξει πίσω, έτσι και ο Gales έμοιαζε να θέλει πλέον να διαχωρίσει οριστικά τη θέση του από το παρελθόν του.
Το μέλλον θα δείξει.

 

Η πραγματική απορία που έχω το λοιπόν είναι γιατί ο Eric Gales δεν έχει την παγκόσμια απήχηση που του αρμόζει!
Γιατί δεν τον γνωρίζουν περισσότεροι όπως ξέρουν π.χ. τον Bonamassa.
Γιατί η εμφάνισή του στην Ελλάδα δεν ήταν αυτονόητη αναγκαιότητα και όχι ένα «όνειρο που έγινε πραγματικότητα» του Δημήτρη, του διοργανωτή της συναυλίας (Menta Art Events), τον οποίο φρόντισε ο ίδιος ο Gales να μας συστήσει επίμονα και να τον ευχαριστήσει για την πρωτοβουλία του επί σκηνής;;;

“You are still a brother from another mother” του φώναξε ένας φανατικός οπαδός του, ένας λευκός συμπατριώτης μας που έβλεπε ζωντανά, στα δυο μέτρα, έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες του πλανήτη (Bonamassa said so too) σε μια από τις πιο δημιουργικές του περιόδους, επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ότι η ζωντανή εμφάνιση του Eric Gales δεν είναι απλή συναυλία.

Είναι μυσταγωγία.

Photos by Chris Kissadjekian

Read 55 times

Leave a comment