Monuments on Facebook

MAGNUM, GYPSY ROSE - Gagarin 205, Αθήνα, Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018

Monday, 03 December 2018 12:05
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ένα συναυλιακό απωθημένο ετών, θα «έσβηνε» τη Παρασκευή στην οδό Λιοσίων. Οι Magnum, το συγκρότημα - θρύλος, επιτέλους στη πατρίδα μας. Μπροστά μας, ολοζώντανοι. Περιττό να σας πω σε τι επίπεδα είχε φτάσει η ανυπομονησία μας.

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

 

Με αυτήν λοιπόν ως «παρέα», έφτασα στο Gagarin 205. Αν με ρωτούσες πριν το live τι είδους κόσμο περίμενα να βρω, θα σου έλεγα πως στο club θα ήταν ένα πολυποίκιλο μωσαϊκό ακροατών. Και αυτό γιατί οι Magnum αποτελούν, με «όπλο» τη μουσική τους, μια «ενωτική» μπάντα. Και όμως, δεν ήταν έτσι. Όταν μπήκα στο χώρο, νόμιζα πως έχω φτάσει στο Up The Hammers. Σε ένα κοινό που έφτασε να αριθμεί 500+ θεατές (πολύ λίγοι αν με ρωτάτε για την ιστορία και την αξία των headliners), οι (true) metalheads ήταν η συντριπτική πλειοψηφία. Πού είναι οι φίλοι του κλασσικού hard rock; Οι «εραστές» του progressive; Οι pomp rockers; Έτσι μοιραία, συμπέρανα για μια ακόμη φορά, πως μόνο κάποια συγκεκριμένα ακροατήρια κάνουν πετυχημένο ένα live. Μεγάλη συζήτηση πάει να ανοίξει όμως τώρα, και τη κόβω εδώ για να σας πω τι έγινε στο καθαρά μουσικό κομμάτι της συναυλίας…

 

… την οποία άνοιξαν οι Καναδοί Gypsy Rose. Hard rock με λίγα sleaze στοιχεία, είχαν όλη τη καλή διάθεση, αλλά απέτυχαν. Πραγματικά, μιλάμε για μπάντα Γ’ Εθνικής Κατηγορίας. Απελπιστικά μέτριοι ως κακοί σε σημεία, με επιτηδευμένο στυλ και κακή επαφή με τον κόσμο όσο και να προσπαθούσαν. Κρίμα, γιατί στα late 80s ήταν μια μπάντα που θα μπορούσε να «ζεστάνει» για τα καλά το κοινό. Φαίνεται πως το συγκρότημα δεν μπορεί πια. Ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ και ανελέητος, αν δεν τον ακολουθείς και περιμένεις να πιάσεις το νήμα από κει που το άφησες πριν 30 χρόνια, θα σε συντρίψει... Κρίμα.

 

Ήταν εξαρχής ξεκάθαρο πως οι παρευρισκόμενοι αδημονούσαν για τους Βρετανούς ηγήτορες του pomp hard rock και πλέον η ανυπομονησία χτυπούσε «κόκκινο». Ένας - ένας οι πέντε μουσικοί έλαβαν θέσεις, μέσα σε ιαχές και επευφημίες και οι πρώτες νότες του “Wild Swan” γέμισαν την αίθουσα με άκρατο ενθουσιασμό! Οι Magnum είχαν εκείνη τη βραδιά τα εχέγγυα να μας δώσουν ένα εξαιρετικό live show, με έναν καλό φετινό νέο δίσκο (“Lost on the Road to Eternity”) και μια πληθώρα μεγάλων στιγμών του παρελθόντος, αλλά δυστυχώς, τα συναισθήματα στο τέλος του show ήταν ανάμεικτα. Ο Bob Catley δεν μπορούσε να τραγουδήσει όπως έπρεπε, και είμαι σίγουρος, όπως και ο ίδιος ήθελε. Βραχνός, περισσότερο «ζωγράφιζε» τα τραγούδια με τη διαρκή του κίνηση και τις εκφράσεις του παρά τα τραγουδούσε.

 

Ο Tony Clarkin στη κιθάρα, ο έτερος γίγας, δεν ακούστηκε όπως και όσο θέλαμε. Άλλαξε και κάποια σημεία στα solos των παλαιών κομματιών, δεν ξέρω αν ήταν από άποψη, ή πλέον τα χρόνια πέρασαν και για αυτόν. Η υπόλοιπη μπάντα όμως, ήταν άξια συγχαρητηρίων. Ο Al Barrow στο μπάσο, βράχος. Ο Rick Benton στα πλήκτρα, εξαιρετικός, πατώντας στα παπούτσια του μεγάλου Mark Stanway. Όσο για τη γνώριμη φιγούρα στα τύμπανα… Lee Morris, σου πάει πολύ το hard rock να ξέρεις.

 

Δεκατρία τραγούδια. Όλα τους fan favorites, ακόμη και τα πλέον πρόσφατα. Ποιο να πιάσεις, και ποιο να αφήσεις. Έπος, λυρισμός, κέλτικες μελωδίες, προοδευτικό συναίσθημα, ρίγη συγκίνησης, κάποια μάτια είδα πως βούρκωσαν. Με κάποιους φίλους αγκαλιαστήκαμε χωρίς να μπορούμε να πούμε μια λέξη… Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο, ίσως και το μοναδικό, ατού αυτής της συναυλίας. Έστω και αν η μπάντα δεν ήταν σε καλή κατάσταση στο σύνολό της. Έστω και αν άλλα περιμέναμε, και άλλα είδαμε τελικά. Τίποτα δεν αλλάζει την ιστορία. Οι Magnum παραμένουν ένα συγκρότημα - μύθος και εννοείται πως η εμφάνισή τους ήταν μια “once in a lifetime” εμπειρία. Μια πραγματική, σε κάποιες στιγμές, «μυσταγωγία». Άλλωστε, δεν ξέρω πόσοι εξ ημών είχαν κάποια στιγμή την ευλογία να τους δουν ζωντανά σε κάποια χώρα του εξωτερικού.

 

Πλέον, είμαι σίγουρος πως βρίσκονται και τυπικά στη «δύση» της υπέρλαμπρης καριέρας τους, μόνο και μόνο λόγω του προχωρημένου της ηλικίας των δύο βασικών τους πυλώνων (άνω των 70 ετών τόσο ο Catley όσο και ο Clarkin). Βλέπετε, στο studio μπορούν ακόμη και γίνονται μικρά «θαυματάκια», αλλά ο έξω κόσμος είναι αμείλικτος. Ας είναι. Προσωπικά, μόνο ένα πράγμα μπορώ να τους πω με το χέρι στη καρδιά:

Ευχαριστώ.

Photos by Chris Kissdjekian / www.livephotographs.com

Setlist:

1. Wild Swan.

2. Sacred Blood, Divine Lies

3. Lost on the Road to Eternity

4. Crazy Old Mothers

5. Your Dreams won’t Die

6. How Far Jerusalem

7. Les Mort Dansant

8. Show me your Hands

9. All England’s Eyes

10. Vigilante

11. Don’t wake the Lion

12. The Spirit

13. Sacred Hour

 

 

Read 80 times

Leave a comment