Monuments on Facebook

PETER HAMMILL – Gagarin 205, Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019

Tuesday, 12 March 2019 08:40
Published in Live Reviews

Ένας σύγχρονος (μουσικός) φιλόσοφος σε κίνδυνο.

Γράφει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Τα πράγματα μπορεί να φαίνονται περίεργα. Κι όμως, στην πραγματικότητα είναι απόλυτα φυσιολογικά.

Όσοι δεν είχαν παρευρεθεί σε προηγούμενη συναυλία του Peter Hammill, δε μπορεί παρά να αιφνιδιάστηκαν. Ό,τι κι αν είχαν ακούσει. Εκείνοι όμως που είχαν βιώσει και στο παρελθόν τη μυσταγωγία, δε μπορεί παρά να τη θεωρούν φυσιολογική. Ποια ακριβώς μυσταγωγία, δε μπορώ να πω, αλλά θα επιχειρήσω να την περιγράψω ως μια μουσική διαδικασία δημόσιας εξομολόγησης βαθέων προσωπικών συναισθημάτων. Των δικών σας συναισθημάτων. Που, κατά κάποιον όχι και τόσο περίεργο τρόπο, ανήκουν και σε εκείνον που τα τραγουδά.

 

Το να πας σε μια συναυλία του Peter Hammill δεν έχει να κάνει σε τίποτα με διασκέδαση. Έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με ψυχαγωγία. Μια ψυγαχωγία, που πλέον δε σπανίζει, αλλά είναι είδος υπό εξαφάνιση. Από μια εξαφάνιση που απειλείται άμεσα ο ευγενέστατος σύγχρονος (μουσικός) φιλόσοφος. Κι αν με ρωτήσετε, δε θα διστάσω καθόλου να απαντήσω πως είναι ο τελευταίος στο είδος του. Μάλιστα, δε θα είχα κανέναν ενδοιασμό να πω ότι αυτός ήταν και ο μαναδικός.

Αλήθεια, τι περιμένετε να πω για μια συναυλία του Peter Hammill; Αν θελήσω να μιλήσω γι’ αυτήν, μάλλον θα πρέπει να μιλήσω για τον εαυτό μου. Ή, τουλάχιστον, για το μέρος εκείνο του εαυτού μου, που μοιράζομαι όχι μόνο μαζί του, αλλά και με αρκετούς άλλους παρευρισκόμενους σε κάθε εμφάνισή του. Αυτή ακριβώς είναι μια από τις πιο ουσιώδεις διαφορές που βιώνεις. Θυμάστε, άραγε, πολλές φορές που δεν ήσασταν απλός δέκτης μουσικής ευφορίας ή ακόμα και συναισθημάτων, αλλά συμμετείχατε ή, μάλλον, «διαμορφώνατε» ό,τι συμβαίνει; Δε χρειάζεται να απαντήσετε. Το βράδυ αυτό της Παρασκευής, όσοι βρεθήκατε εκεί, είχατε την ευκαιρία να νιώσετε αυτό το ξεχασμένο συναίσθημα, που κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο δυσεύρετο.

 

Η ώρα ήταν 22.16’ όταν ο Peter Hammill βγήκε στη σκηνή ντυμένος στα λευκά. Στην πορεία χρειάστηκε κάμποσες φορές να σκουπίσει τον ιδρώτα από το πρόσωπό του, να εξοικειωθεί με την απίστευτη κάπνα από τους τύπους που δε σέβονται ένα μουσικό ο οποίος δεν είναι αυτονόητο ότι πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε αποπνικτική ατμόσφαιρα, αλλά και να κράξει και ένα τύπο που τον φωτογράφιζε με φλας (κορυφαίος έως μυθικός ο τυπάς) σε απόσταση αναπνοής. Βέβαια, δεν ήταν μόνο αυτός που έκραξε, αλλά και κάποιος άλλος από τους πολλούς αγανακτισμένους με μια τύπισσα, που ήθελε φωναχτά να λύσει τα προβλήματά της με το φίλο της, την ώρα που κάποιος «αγενής» είχε την απαίτηση να τραγουδήσει πάνω από τη φωνή της. Αφήνοντας πίσω όλες αυτές τις δυσάρεστες μουσικές ιστορίες Ελληνικής πραγματικότητας, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας πως η συναυλία του αυτή ήταν πολύ πιο καλή από την προηγούμενη στο Κύτταρο. Παρά τα χρόνια που μεσολάβησαν, ο Hammill ήταν πιο «ζωντανός», ενώ η φωνή του ήταν ακόμα σε καλύτερη κατάσταση. Είπαμε: κι αν το σώμα γερνάει, η ψυχή μένει άφθαρτη.

 

Ο Hammill έπαιξε δεκαεπτά συνολικά τραγούδια σε μιάμισυ ώρα. Τα πιο πολλά από αυτά, τα έντεκα, με το πιάνου, ενώ τα λοιπά με την κιθάρα του. Η εποχή των Van der Graaf Generator εκπροσωπήθηκε μόνο με το εισαγωγικό κομμάτι, το My Room (Waiting for Wonderland) από το άλμπουμ Still Life. Δεύτερο στη σειρά ήρθε ένα τραγούδι που άκουγα σε επενάληψη για πάρα πολλή ώρα το περασμένο βράδυ της συναυλίας, το λατρεμένο μου Too Many of My Yesterdays από το δίσκο And Close As This. Σε τέτοιες στιγμές τα σχολια περιττεύουν. Την τιμητική τους είχαν τα άλμπουμ PH7, από όπου ακούστηκαν τα Mirror Images και Time for a Change, το υπεραγαπημένο του Patience, που εκπροσωπήθηκε από τα Labour of Love και Traintime, όπως και, για ευνόητους λόγους, το καινούργιο From the Trees, από όπου προέχονταν τα Anagnorisis και Torpor. Θεωρώ τελείως ανούσιο το να παρεμβάλλω χαρακτηρισμούς για τις εντυπώσεις που προκάλεσαν τα τραγούδια του ή για το κατά πόσο ήταν «ηλεκτρισμένη» η ατμόσφαιρα από την ερμηνεία ενός ανθρώπου, ο οποίος (ακόμα) ζει πραγματικά τους στίχους που ερμηνεύει, ακόμα κι αν αυτοί γυρίζουν πίσω στη δεκαετία του ’70. Ακούσαμε επίση το The Unconscious Life από το Enter K και το Losing Faith in Words από το A Black Box. Στις καλύτερες στιγμές εντάσσεται και το Stranger Still του Sitting Targets, με την, κατά τη γνώμη μου, κορυφαία να έρχεται μάλλον αναπάντεχα από το Four Pails του Skin.

 

Με την κιθάρα του ο Hammill έπαιξε το Amnesiac από το X My Heart, το κορυφαίο If I Could από το The Future Now, το Stumbled από το Thin Air και το και το εξαιρετικό Modern από το The Silent Corner and the Empty Stage. Ως encore έπαιξε το Vision από το Fool’s Mate και αφού χαιρέτησε το αναμενόμενα θερμό κοινό, ανανέωσε το ραντεβού του για απόψε. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι εδώ και κάμποσο καιρό δεν έχει προααποφασίσει τα τραγούδια που θα παίξει, νομίζω πως βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι απόψε θα ακούσουμε κάποιες άλλες από τις πάμπολλες στιγμές της καριέρας του. Συνεπώς, θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό που έχω ένα γραμμένο από τον ίδιο ένα setlist από τότε που «αυτοσχεδίαζε» μόνο στα (πολλά τραγούδια που έπαιζε ως) encore.

Πώς το λές σε κείνη την Τραγουδάρα, Peter; «Who knows which one becomes the last goodbye?» Κανείς. Γι’ αυτό, δε χάνουμε καμία συναυλία σου.

Κι αν εσύ φίλε που παρευρέθηκες σε αυτήν της Παρασκευής ήσουν πρωτάρης στην εμπειρία, “Don't try to tell me nothing's changed, Don't try to tell me nothing's new”.

Κι εγώ ήμουν κάποτε στη θέση σου. Δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, νιώθω πως είμαι ακόμα...


Photos by Chris Kissadjekian

Read 208 times

Leave a comment