Monuments on Facebook

ΣΙΜΟΣ ΚΟΚΑΒΕΣΗΣ & Friends – “Breakthrough” Live Recording, Κύτταρο, Σάββατο 11 Μαΐου 2019

Tuesday, 14 May 2019 17:31
Published in Live Reviews

Hard Rockin’ Blues Fiesta!

Ανταπόκριση: Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Να λοιπόν που ήρθε και η στιγμή που ο πιο ταπεινόφρων κιθαρίστας/μουσικοσυνθέτης της χώρας μας αποφάσισε να μαζέψει μερικούς από τους επώνυμους φίλους και συνοδοιπόρους του στο «Κύτταρο» ώστε να ηχογραφήσει τη βραδιά για επερχόμενη κυκλοφορία του. Ένα και μόνο γεγονός θα μοιραστώ μαζί σας που τα λέει όλα…

 

Σε κάποια από τις μαζώξεις που ζήτησα στα παρασκήνια πριν αρχίσει το show ώστε να φωτογραφίσω τους συμβαλλόμενους ανά ομάδες, ο σεμνότατος καλλιτέχνης «βούλιαξε» κυριολεκτικά σε μια γωνιά, τόσο, που αναγκάστηκαν οι συνάδελφοί του να τον ξετρυπώσουν, ενώ μονομιάς εγώ τον έβαλα με το «ζόρι» να κάτσει μπροστά από όλους σε καρέκλα, αφού στο κάτω κάτω της γραφής, δική του ήταν η βραδιά!

 

Καταλαβαίνεις λοιπόν τι εννοώ; Στις μέρες μας όπου στην Ψωροκώσταινα «ότι δηλώσεις είσαι», τούτη η στάση ζωής αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση…

 

Ευτυχώς για μας, ο Σίμος αντέχει εδώ και εικοσικάτι χρόνια που επέστρεψε σπουδαγμένος στον τόπο μας, ιδρώνοντας ξανά και ξανά τη φανέλα όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Σειρά είχε λοιπόν το ιστορικό στέκι της οδού Ηπείρου τούτο το Σαββατόβραδο.

 

Ως αμετανόητος λάτρης του «λευκού», «σκληροτράχηλου» ηλεκτρικού blues του λόγου μου, έδωσα το παρών νωρίς, αφού παράλληλα ουδέποτε υπήρξα οπαδός του ποδοσφαίρου (βλέπε τελικός κυπέλου ΠΑΟΚ-ΑΕΚ). Και να που για πολλοστή φορά ένιωσα στο πετσί μου ΠΟΣΟ μεγάλη εξαίρεση αποτελώ ως αρσενικό, αφού ο χώρος ήταν ολόαδειος στις οκτώμισι, και ουδέποτε γέμισε όσο θα περίμενε κανείς έως το τέλος… «…Βούλγαροι, Βούλγαροι, Χανούμισες, Βαζέλες, όλος ο Κόσμος Προσκυνά σώβρακα και φανέλες». Πιο επίκαιρο, πεθαίνεις! Εδώ, σε τούτα τα σανίδια λοιπόν που βροντοτραγουδούσε ο αείμνηστος Τζιμάκος μπας και μας αφυπνίσει, ο Κοκαβέσης προσκάλεσε δεκατρείς γνωστούς και μη εξαιρετέους της ντόπιας σκηνής του rock, χτίζοντας ένα πολυμορφικό και χορταστικότατο set list τεσσάρων(!!!) ωρών που πάντρεψε γόνιμα τα δυο του δισκογραφικά πονήματα με τα ακούσματά του- που είναι και δικά μας κάργα!

 

Έτσι λοιπόν μετά το εκκωφαντικό ξεκίνημα του ως power trio με το θεμελιώδες rhythm section των Απροσάρμοστων του Σιδηρόπουλου πίσω του, Αράπη & Δαρίβα, μα και τον βετεράνο Χατζηιωάννου που απόλαυσα και την επομένη με τους Zoolixo λίγο να συμβάλει καίρια, απολαύσαμε την αιθέρια Angel Lo Verde στα πολυαγαπημένα “Driven to Tears” & “Fly Like an Eagle”, την ατίθαση Μαρκέλλα Παναγιώτου στα “Starvation” (τί άλλο;) & “Carry On my Wayward Child”, την ονειρική Μαρίνα Σκιαδαρέση στα “Hey Hey My My” & “Oh Darling” παρακαλώ, όπως και την εκρηκτική Τάνια Κικίδη στα “Angel Of Mercy”, “Highway Star” (βεβαίως βεβαίως) & “Highway To Hell”.

 

Όμως και το ρυθμικό υπόβαθρο του δεύτερου μέρους ήταν μνημειώδες, αφού πλέον ο Σίμος είχα δίπλα του τον αειθαλή και ουσιωδέστατο Λουκά Σιδερά και το ελβετικό ρολόι των Πυξ Λάξ, τον Νίκο Γιαννάτο.

 

Και σα να μην έφτανα όλα αυτά, ανέβασε στα αριστερά και τον αγαπημένο μας Δρόλαπα! Ηλίου φαεινότερη λοιπόν η επιλογή των διασκευών που ακολούθησε… Χέντρακας, τι άλλο;;; Τα “Who Knows”, “Little Wing”, “All Along the Watchtower” & “Voodoo Child” ανασήκωσαν το τριχωτό της κεφαλής.

 

Μια όμορφη ανατροπή για τη συνέχεια ήθελε τον συμπαθέστατο, αγαθό Γίγα Στέλιο Βαμβακάρη να παίζει τα blues τα Ελληνικά, τρία-τέσσερα τραγουδάκια μόνο, συνοδεία ακουστικής και μόνο κιθάρας από τον Σίμο.

 

Και να που φτάνοντας προς το τέλος, πιο κατάλληλο επιδόρπιο από τον σαρωτικό Ζάϊκο δε μπορούσα να φανταστώ!... Για άλλη μια φορά ξεχαρβαλώθηκα από το κούνημα στο άκουσμα του “Locomotive Breath”, για μια ακόμη ανατρίχιασε το είναι μου στο άκουσμα του μουσειακού “The Thrill is Gone”. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε επίσης η από σκηνής στάση του ηγέτη των βετεράνων Blues Wire απέναντι στον τιμώμενο της βραδιάς…

 

Με λόγια ειλικρινή έως και εκθειαστικά που σίγουρα αποτελούν παράσημο στο πέτο του Σίμου, τον άφησε σχεδόν ολοκληρωτικά να παίξει αυτός τους κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς πυροδοτώντας τον με χαμόγελα, νεύματα & φιλικά σκουντήματα. Το αποτέλεσμα; Το αναμενόμενο φυσικά, συγκινησιακό, αφού και ο Κοκαβέσης απέδειξε πως το motto “Less is More” αποτελεί για αυτόν σημαία και λάβαρο...

 

Γύρω στη μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα ήταν που μεις οι ολιγάριθμοι μα ψυχωμένοι μπιζάραμε τον εορταζόμενο για encore. Όπως κάθε τι που τον χαρακτηρίζει λοιπόν, έτσι και τούτο υπήρξε χειμαρρώδες εκ μέρους του, λίγο ακόμη και θα έβγαιναν τα φαντάσματα! Με νεύμα κάλεσε την Κικίδη επί σκηνής και το επιδημικό δίδυμο “Rock and Roll” & “Whole Lotta Love” των Zepps μας ξύπνησε για τα καλά.

 

Για κλείσιμο της αυλαίας δε, θυμηθήκαμε το “Knockin’ on Heavens Door” στην παλιομοδίτικη ηλεκτρική μορφή του και, ναι, αυτό που μας κόλλησε στο κεφάλι σε όλο το δρόμο για το σπίτι, το “Honky Tonk Women” που ομαδικά τραγούδησαν οι περισσότεροι ερμηνευτές της βραδιάς.

 

Για όλους αυτούς που εν τέλει ζήλεψαν με όλα τα παραπάνω παρότι επέλεξαν να δουν ξανά το τόπι να βόσκει στα γρασίδια, υπάρχει το λοιπόν μια δεύτερη ευκαιρία όταν με το καλό κυκλοφορήσει τούτη η ζωντανή ηχογράφηση!
Προσωπικά, ανυπομονώ ήδη.

 

Κείμενο-φωτογραφίες : Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Read 255 times

Leave a comment