Monuments on Facebook

HUMAN TOUCH – Jazzet Café, Σάββατο 18 Μαΐου 2019

Tuesday, 21 May 2019 16:44
Published in Live Reviews

«Εκκωφαντική Κατάνυξη» (a.k.a. Implosion)

Ανταπόκριση από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Το έχω αναγάγει σε προσωπική παράδοση.

Κάθε χρόνο πρέπει να βρεθώ τουλάχιστον δυο φορές κάτω από τη σκηνή που παίζουν τούτοι οι τρεις αγαπημένοι μου καλλιτέχνες. Αυτό το trio κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και οι λόγοι είναι πολυάριθμοι και σημαντικοί.

Πρώτα από όλα τυχαίνει να έχω μεγαλώσει/ωριμάσει παράλληλα με τα τρία χαρισματικά μέλη του ηλεκτρικού σχήματος, και ηλικιακά, μα και ως συνοδοιπόρος επαγγελματίας φωτογράφος και ερασιτέχνης μουσικός.

 

 

Όχι μόνο τους είδα λοιπόν να γεννιούνται ως σύναξη ανήσυχων πνευμάτων, μα ήμουν εκεί, στο «μαιευτήριο», στις ηχογραφήσεις του πρώτου ομώνυμου δίσκου τους, για τις φωτογραφικές του ανάγκες! Και τούτο αφού είχα ήδη στην κορυφή της λίστας μου τους θρυλικούς και (για τη χώρα μας) πρωτοπόρους Iskra των Φακανά, Τουλιάτου, Φαραζή & Lynch, αφού είχα φωτογραφίσει τους λατρεμένους μου Iasis των Μπαλταζάνη, Κούρτη και Κιουρτσόγλου για το αντίστοιχο ντεμπούτο τους.

Η Jazz Fusion άλλωστε ήταν και παραμένει ανάμεσα στα εκλεκτά μου μουσικά ιδιώματα, ως το Μεγάλο Τσίρκο, δηλαδή εκεί όπου όλα καθίστανται δυνατά, ακόμη και αυτά που θεωρούνται ανθρωπίνως αδύνατα, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς όλο και πιο ψηλά...

 

 

Και κάτι ακόμη. Το «κερασάκι» σε τούτη την ήδη ονειρική «τούρτα» στην περίπτωσή τους, είναι πως οι Human Touch έχουν εξαρχής θρονιαστεί στο Βασίλειο των Δυναμικών της ντόπιας αυτοσχεδιαστικής μουσικής σκηνής! Και αυτό για με αποτελεί την πεμπτουσία της Μουσικής: οι διαρκείς, απρόσμενες εναλλαγές από την απόλυτη Σιωπή έως την πηγαία, επιβλητική Έκρηξη, μα και όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις του γκρι. Η «ανάσα» πριν το “sprint”, «οι πιο σημαντικές νότες είναι αυτές που δεν παίζεις» κ.ο.κ.

Αυτό ακριβώς ζήσαμε λοιπόν ξανά στο πανέμορφο “Jazzet Café”, το νέο πολυχώρο δημιουργικής μουσικής που γέννησε ο γνωστός jazz κιθαρίστας και μουσικοσυνθέτης Λευτέρης Χριστοφής παρέα με την Ελένη Γεωργίου στο Χαϊδάρι. Διόλου περίεργο λοιπόν το γεγονός του έως και σεμιναριακού ήχου που βιώσαμε για δυόμιση ώρες και (μαζί με το encore που ήθελε το «Γιάννη μου το Μαντήλι σου» να μας συνοδεύει σπίτι).

 

 

Για άλλη μια φορά λοιπόν απολαύσαμε επί τω πλείστων τις ακυκλοφόρητες συνθέσεις του σχήματος με τις αναφορές στις δυο δισκογραφικές δουλειές να υπολείπονται συνειδητά. Είναι άλλωστε ένας όμορφος και δημιουργικός τρόπος αυτός για τους τρεις κολλητούς φίλους να ξορκίζουν αυτό το απίστευτα παράδοξο έως και εξωφρενικό γεγονός...

Μα αν έχεις το Θεό σου δηλαδή!!! Εδώ έχουμε ένα παγκοσμίου επιπέδου συγκρότημα ταλαντούχων μουσικών που έχει στα χέρια του ανέκδοτο υλικό για δυο ακόμη δίσκους, έχει δεκάδες πολυτιμότατες, ευφάνταστες έως και σπαραξικάρδιες συνθέσεις σε ένα συρτάρι, και αντί να πέφτει ξύλο στις δισκογραφικές εταιρίες για το ποιος θα διεκδικήσει πρώτος τούτο το θησαυρό στον κατάλογό του, κοιμούνται όλοι τους τον ύπνο του δικαίου!......

 

 

Από πού κι ως πού;;; Εδώ έχουμε τον ανυπέρβλητο λυρισμό του Χατζηδάκι δίπλα στη γκρούβα του Elton John (Λάντσιας), νιώθουμε το εσώτερο βάθος της χαροκαμένης Ανατολής να συναντά την ευφυή ελευθεριότητα του Coltrane (Lynch), βιώνουμε τις διαρκείς και πρωτόγνωρες μεταμορφώσεις του ηλεκτρικού μπάσου σε ρόλο πνευστών, πλήκτρων, κρουστών όπως έχουμε συναντήσει μονάχα από τα χέρια ενός Stephan Micus, μα με αυτά καθαυτά τα παραπάνω όργανα (Κιουρτσόγλου). Κι όμως. Όλα τους παραμένουν στα «αζήτητα», σαν ορφανά, την ίδια στιγμή που έχουν κατακυριεύσει την καρδιά όλων εμάς που τρέχουμε δώθε-κείθε σα στερημένοι ώστε να πάρουμε τη δόση μας από σκηνής…

Κάθε που ακούω το λυγμό του “To Be” με παίρνουν τα κλάματα.

 

 

Ελλάς το μεγαλείο σου.

Both ways!

Εν αναμονή της επόμενης συνεύρεσης λοιπόν.

Κείμενο-φωτογραφίες : Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

 

Read 145 times

Leave a comment