Monuments on Facebook

RELEASE ATHENS FESTIVAL: Iggy Pop, James, Shame, Noise Figures, Dark Rags, Αθήνα, Πλατεία Νερού, Σάββατο 8 Ιουνίου 2019

Monday, 10 June 2019 09:36
Published in Live Reviews

“The Icon & Friends”

Λέξεις & εικόνες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Έβραζε ο τόπος ακόμη όταν κατάφερα μετ’ εμποδίων να καταφθάσω στην τσιμεντένια πυρωμένη αλάνα και από το κιόσκι των διαπιστευτηρίων άκουσα τους Dark Rags να εύχονται τα καλύτερα για τη συνέχεια…

…Η οποία ήθελε το αυτόχθον psychedelic garage ντουέτο των Noise Figures επί σκηνής να μοιράζει χαμόγελα, beat και παραμόρφωση για τριάντα λεπτά στο παραζαλισμένο κοινό που είχε πιάσει κάγκελο από νωρίς ώστε να ζήσει Όνειρο Θερινής Νυκτός από κοντά, τον αμετανόητο & ημίγυμνο Iggy στα τρία μέτρα. Υπήρξαν κι άλλοι βέβαια που κάθισαν στη σκιά του πύργου ηχοληψίας για να αντέξουν τον λίβα. Ένα puzzle το set list από τις τρεις κυκλοφορίες τους, στο τρέξιμο, με το άγχος του ρολογιού, μα ως είθισται, τίμια και ψυχωμένα.

 

Ακολούθησε Βρετανική λαίλαπα μεγατόνων από σκηνής. Κι αν ήταν απριόρι (άλλος ένας) πόλος έλξης για τον κοινό της δεύτερης μέρας του φετινού R.A.F., εμείς που τους αντιμετωπίζαμε πρώτη φορά στα σανίδια υποκλιθήκαμε μονομιάς! Με τον αεικίνητο Charlie Steen να κόβει και τον αφιονισμένο Josh Finerty να ράβει από την αρχή ως το τέλος, με την ίδια μανία, η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων αψήφησε τον καύσωνα και ίδρωσε μαζί τους.

 

 

Με το “Songs of Praise” μονάχα στις βαλίτσες τους, δεν είχαν άλλα περιθώρια από το να μας το παρουσιάσουν ολοκληρωτικά (με εξαίρεση το “Donk”) παρέα με τρεις νέες τους συνθέσεις. Και ήταν λίγο πριν φύγει ο Ήλιος που έφυγαν και τούτοι από σκηνής, με τον γλιστερό front man πλέον ημίγυμνο.

 

 

Σαν αυτή την ίδια τη δροσιά που χάιδεψε το είναι μας με το που έπεσε ο πύρινος δίσκος στη θάλασσα, οι James έφεραν στην Πλατεία το «νερό» που μας υπόσχεται εδώ και κάποια χρόνια. Σα στο σπίτι του ο Tim, με το που σήμανε την έναρξη του show, κατέβηκε τα σκαλιά της θεόρατης σκηνής και υποδέχθηκε τους καλεσμένους του ως ευγενέστατος οικοδεσπότης ψελλίζοντας “Come Home”… Κι αν στην αρχή φάνηκε σα να βιώσαμε μια «κοιλιά» στην όλη ενεργητικότητα του billing, με το που βούτηξε ο Booth στα παρατεταμένα χέρια του κοινού υπό τις νότες του “Sound” για να βολτάρει ιπτάμενος στα περίχωρα της Πειραϊκής, όλα γίνηκαν όπως τα ξέρουμε και τα αγαπάμε σε κάθε επίσκεψη αυτής της πολυπληθούς σύναξης μουσικών.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άλλωστε η ολοσχερής ερμηνεία του “Sometimes” από μέρους μας λίγο πριν το τέλος και η καθιστική διαμαρτυρία των μελών του σχήματος στο “Sit Down” τα λένε όλα τόσο, που τα λόγια περιττεύουν.

 

 

«Το πιθανότερο είναι πως τον απολαμβάνω για τελευταία φορά επί σκηνής, κάτσε λοιπόν να τον ρουφήξω με τα μάτια και τα αυτιά, άσε με λίγο». Το ένα και μοναδικό κοινό μυστικό της βραδιάς! Ή κάνω λάθος;;; Εβδομηνταδύο στα εβδομηντατρία είναι ο αειθαλής αλητάμπουρας, κάτσε καλά!... Και να σου τον λοιπόν μονομιάς στο φυσικό του περιβάλλον, εκτεθειμένος όσο και όπως το θέλει απαρχής, δίχως ΚΑΜΙΑ αναστολή για την συμπαθέστατη σφαιρική του μπάκα να μοιάζει παράταιρη δίπλα στο γνωστό και αγαπημένο μας απολιθωμένο δάσος (κόκκαλα ολούθε), να αλωνίζει πάνω-κάτω-δεξιά-αριστερά, κι ας έχει πάρει πλέον το σασί σε βαθμό που δε χωρά ευθυγράμμιση!... Και να τον να επιλέγει εξαρχής τα "I Wanna Be Your Dog", "Gimme Danger", "The Passenger" & "Lust For Life" καίγοντας τα χαρτιά του στο πρώτο κιόλας εικοσάλεπτο, γιατί έτσι. Γιατί είναι ο Iggy! Και όχι μόνο όπως έγινε ξεκάθαρο στη συνέχεια…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Απολαύσαμε φόρο τιμής στον Bowie με το “The Jean Genie”, ρουφήξαμε Stooges με ήχο, παραγωγή και ενορχήστρωση 21ου αιώνα, ακούσαμε Nick Cave με τη συμμετοχή του “Red Right Hand” στο πρόγραμμα… Όμως το πιο σημαντικό;

 

 

Πενήντα χρόνια στους δρόμους, τούτος ο αμετανόητος κι αδέσποτος σκύλος τη μια στιγμή σέρνεται στα τέσσερα για σένα, και την άλλη σου παρατάσσει και τα δυο του κωλοδάχτυλα (αν είχε τέσσερα, θα στα έδειχνε όλα!) για να σου θυμίζει πως ΟΤΙ κάνει, το επιλέγει ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ!

Σκέφτομαι να την ψάξω για το πώς θα μπορούσα να εισηγηθώ στο σεβασμιότατο Γεώργιο Μπαμπινιώτη και να του στείλω αφιλοκερδώς ένα πορτραίτο του James Newell Osterberg Jr. για το λεξικό του ώστε πλέον, το λήμμα «Αυθεντικός» να αποκτήσει την εικόνα του.

 

Read 173 times

Leave a comment