Monuments on Facebook

RELEASE ATHENS FESTIVAL : Disturbed, Anthrax, SixForNine, Need, Breath After Coma - Πλατεία Νερού, 30 Ιουνίου 2019

Wednesday, 03 July 2019 14:12
Συντάκτης:
Published in Live Reviews


Η τελευταία μέρα του Release για φέτος είχε άλλον αέρα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Καταγράφει η Jane Σαμπανίκου

Ο σχετικά δυνατός ασταθής άνεμος ήταν ανακουφιστικός για τους μαυροφορεμένους metalheads που παραδοσιακά γεμίζουν την αρένα από νωρίς μα αποδείχτηκε σπαζοκεφαλιά για τους ηχολήπτες (άλλη μία).

 

 

Το καταπληκτικό πάντα με τη metal ημέρα των φεστιβάλ είναι ότι το κοινό του το τιμάει το είδος του και συγκεντρώνεται από νωρίς. Καμία άλλη ημέρα δεν είχε τόσο κόσμο από τα δύο κιόλας πρώτα συγκροτήματα. Ποτέ δεν θα καταλάβουμε γιατί τόσα χρόνια μετά κάποιοι μεγάλοι χορηγοί των φεστιβάλ εξακολουθούν να μη συμμετέχουν στη metal διοργάνωση, παρά το στάνταρ πολυπληθές κοινό. Λες και οι μεταλάδες δεν είναι καταναλωτές. Δε λέω, το heavy metal είναι τροφή και ύδωρ για τις ψυχές μας, αλλά τον πίνουμε κι εμείς (τον καφέ) και το ρουφάμε το αναψυκτικό μαζί με την πίτσα μας για πάει κάτω. Anyway, που λένε και οι marketeers.

Οι Breath After Coma από την Αθήνα βγήκαν πρώτοι στη σκηνή στην πιο alternative εμφάνιση της ημέρας. Και μουσικά και στιλιστικά. Προσεγμένοι, προετοιμασμένοι, δεμένοι και αποφασισμένοι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Οι μελωδικές γραμμές των φωνητικών κούμπωναν με τις αγριάδες της κιθάρας, η σκηνική τους παρουσία ήταν cool και το set τους μια μίξη παλιών και νέων κομματιών τους.

 

 

Γύρω στις 6μιση έδωσαν τη σκυτάλη στους progressive, Need, με τις μεγαλύτερες και πιο περίπλοκες συνθέσεις. Οι Need αφιέρωσαν συγκινημένοι τη συναυλία τους στον πρόωρα χαμένο Μάκη Τσαμκόσογλου των συντρόφων τους, Mothers of Million, μια απώλεια που έχει συγκλονίσει την εγχώρια ροκ σκηνή. Το συναίσθημα βάρυνε ακόμη περισσότερο με την απεικόνιση του Μάκη στο videowall κατά την έναρξη. Μέσα σε αυτό το φορτισμένο κλίμα οι Need έδωσαν μια θαυμάσια συναυλία και κέρδισαν πολλούς από το κοινό που δεν τους γνώριζαν.

 

 

To τρίτο συγκρότημα που εμφανίστηκε, οι Six For Nine, ήταν κι αυτοί εκπρόσωποι μιας άλλης διάστασης του metal που είχε και alternative και progressive και grunge και classic metal στοιχεία. Ο ντράμερ των Septic Flesh, Φώτης Μπερνάντο, εξέπληξε τους πάντες όταν κατέβασε τις μπαγκέτες κι έπιασε το μικρόφωνο για τους Six For Nine με εξαιρετικά αποτελέσματα. Γι αυτό και δικαιολογείται μια μικρή αμηχανία στην επικοινωνία του αφού δεν ήταν frontman ο άνθρωπος, η οποία όμως εξαφανιζόταν την ώρα των κομματιών. Στη σκηνή, οι Six For Nine νιώθουν σπίτι τους. Η μπάντα ξεχείλιζε από ορμή και ενέργεια και με το ανελέητο heavy groove τους κατάφεραν να μας κάνουν να ξεπεράσουμε τα προβλήματα ήχου στα πρώτα κομμάτια τους. Απέτισαν και εκείνοι φόρο τιμής στον Τσαμκόσογλου και μας προετοίμασαν ψυχολογικά με τον καλύτερο τρόπο για τους μεγάλους Anthrax.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι Anthrax ξέρουν τι κάνουν. Είναι εδώ και κάτι αιώνες η μία μπάντα εκ των Big 4 και κάτι τέτοια φεστιβάλ ανά τον κόσμο τα έχουν για πρωινό. Γι αυτό και, ακούγοντας και τα θέματα στον ήχο που αντιμετώπισαν οι Six For Nine, αξιοποίησαν το προγραμματισμένο διάλειμμα που μεσολάβησε μέχρι να εμφανιστούν για να κάνουν το pre-concert soundcheck τους, ώστε να μη «θυσιάσουν» πολλά από τα πρώτα κομμάτια ώσπου να βρεθεί η άκρη. Το αποτέλεσμα; Μας πήραν και μας σήκωσαν.

 

 

Ακμαιότατοι παρά τα χρονάκια τους, ίδιοι στο σουλούπι απλώς λίγο πιο μπαγιάτικοι –ειδικά ο Belladonna, υπεράνετοι στη σκηνή, στην απόδοση και στην επικοινωνία. Ήταν ίσως η καλύτερή τους εμφάνιση στη χώρα μας και σαφώς μια από τις κορυφαίες του Release.

 

 

Το headbanging, πάνω και κάτω, πήγε σύννεφο, ο άνεμος δρόσιζε τους ιδρωμένους σβέρκους και άπαντες απολαύσαμε κλασική (thrash) μουσική σε ένα κονσέρτο για τρία πριόνια, μια συλλογή από τύμπανα και κύμβαλα, μια φωνή, μια φαλάκρα κι ένα τραγόμουσο. To set list κάλυψε τους πάντες και όλη αυτή η μέθεξη κατέληξε, εντελώς τυχαία, σε ένα απροσδόκητο πανηγυρικό φινάλε: Τα δύο τελευταία κομμάτια του show των Anthrax συνέπεσαν με την ολοκλήρωση του Summer Nostos Festival στο γειτονικό ΚΠΙΣΝ όπου και το γιόρτασαν με πυροτεχνήματα! Αυτά μάλιστα έσκαγαν σε μικρή απόσταση πίσω στο φόντο, ακριβώς πάνω από την σκηνή του Release, και η κορύφωσή τους συνέπεσε με το τελευταίο χειροκρότημα από ένα αναψοκοκκινισμένο πλήθος που παραληρούσε!

Τέτοιο timing ούτε η ίδια η παραγωγή των Anthrax θα ήταν εύκολο να καταφέρει. Κοίτα να δεις που για μια φορά το σύμπαν όντως συνωμότησε, για κάτι άχρηστο εννοείται, μιας κι από κει και πέρα το σύμπαν κάθεται καλά εκεί που κάθεται και χέστηκε για τις συνομωσίες μας. Οι ίδιοι οι Anthrax, που δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έγινε πίσω από την πλάτη τους –κυριολεκτικά-, μας διαβεβαίωσαν έκπληκτοι ότι “we don’t do fireworks”. Ωστόσο, διόλου δεν τους χάλασε. Beat that, Disturbed!

 

 

Οι παρευρισκόμενοι πάντως, μη ξέροντας από πού έρχονταν τα πυροτεχνήματα, διασκεδάσαμε και με την εκδοχή να ήταν από παρακείμενη δεξίωση γάμου. Ήθελαν δεν ήθελαν οι νιόπαντροι φάγανε την τούρτα με το “Antisocial” και έκαναν τον πρώτο τους γαμήλιο χορό με το “Indians”. Όχι, κάντε το εικόνα, σας παρακαλώ. Μιλώντας για γάμο…

 

 

Με ανάλογο πρωτόκολλο ξεκίνησε το show των Disturbed. Πώς βλέπουμε στους γάμους της τελευταίας δεκαετίας βίντεο με μονταρισμένες σκηνές προκάτ ευτυχίας από το ζευγάρι ως αναγγελία άφιξης των νιόπαντρων στο τραπέζι; Ε, με αυτόν τον τρόπο περίπου έγινε και η έναρξη της εμφάνισης των Disturbed, μιας και πριν βγουν στη σκηνή προβλήθηκε ένα πολύ σπιντάτο βίντεο με ντελιριακές συναυλιακές σκηνές του συγκροτήματος ανεβάζοντας έτσι τις προσδοκίες για το επερχόμενο θέαμα. Το οποίο και διασκεδάσαμε δεόντως.

 

 

Οι Disturbed ήταν εντελώς άλλο πράγμα από τους Anthrax. Είναι γοητευτική αυτή η ποικιλία της metal σκηνής. Μετά το αγνό, χύμα rocknroll που εκπέμπει η παραδοσιακή thrash σκηνή περάσαμε στην επιτήδευση. Οι Disturbed έχουν ένα καλοστημένο και οργανωμένο στην εντέλεια show με τα κλισέ του και τους εντυπωσιασμούς του. Είναι δικαιολογημένη η απήχησή τους. Δεν υπάρχει τρελός αυθορμητισμός αλλά αυτό το στήσιμο ταιριάζει στην ιδιαίτερη μουσική τους ταυτότητα. Είναι πολύ δεμένοι, επαγγελματίες, έχουν εμπειρία, το κάνουν καλά. Μπορεί να ξαναφάγαμε την κρυάδα με τον μπουκωμένο, άνισο ήχο στα πρώτα κομμάτια (και σε κάνα δυο πιο μετά), όπου γινόταν του compression όπως και στους Cypress Hill ή τους Alice In Chains, αλλά τελικά το ημπορέσαμε κι αυτό. Η κατάσταση διορθώθηκε και προλάβαμε να απολαύσουμε τα μεγαλύτερα hit τους με καλό ήχο.

 

 

Παρεμπιπτόντως, ο Draiman κάνει όντως αβίαστα με τη φωνή του τα ουάκακακα και τα ά ά αλλά λίγο μουτρώσαμε που δεν ακούσαμε τα γιά για στην καταπληκτική διασκευή του “Land Of Confusion” των Genesis. Ο ίδιος ο Draiman φέρνει λίγο εξωτερικά σε μια πιο πρησμένη εκδοχή του Phil Collins. Όχι όμως και στις κινήσεις του. Ο Draiman κινείται αργά, αρχοντικά. Είναι σοβαρός και απευθύνεται στον κόσμο σαν αρχηγός της φυλής, με το χέρι ανοιχτό σαν φτερούγα μιλώντας σαν σύγχρονος φιλόσοφος. Και τα λέει καλά. Αμερικάνικα, αλλά καλά. Μέσα σε άλλα προβληματίζεται για τους αδικοχαμένους από ναρκωτικά και κατάθλιψη καλλιτέχνες και όχι μόνο, θρηνεί στο “A Reason to Fight”, (διακρίνουμε μεταξύ άλλων τον Cornell τον Bennington ή τον Weiland στο βίντεο), μας καλεί να αντιμετωπίσουμε με θάρρος τους δαίμονές μας, στηρίζει τις οικογενειακές αξίες, οργίζεται με τη ενορχηστρωμένη μαζική αποβλάκωση και τη στενομυαλιά στο “Stupify”. Οι Disturbed ντύνουν τα κομμάτια τους με αφήγηση. Κι αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.

 

 

Εντάξει, το ‘χουν τραβήξει το show στο παρελθόν σε βαθμό δυσθεώρητης σάχλας όταν π.χ. το καλοκαίρι του 2005, στο κλείσιμο μιας συναυλίας, ο Draiman έδωσε το μικρόφωνο στον ντράμερ, τον Michael Wengren, ο οποίος με τη σειρά του κάλεσε το κορίτσι του στη σκηνή και της έκανε πρόταση γάμου μπροστά στο κοινό. Ιου. Εμείς ευτυχώς εδώ δεν πάθαμε τίποτα.

Το σίγουρο είναι ότι το punch line, η τελική φράση δηλαδή που είναι προορισμένη να αποτελειώσει το κοινό, ήταν μια ιδιαίτερα ευφάνταστη διάδραση: “We are..?” έλεγε ο Draiman, “Disturbed!” συμπληρώναμε εμείς. Περίπου τρεις φορές το έκανε αυτό μέχρι το τελειωτικό “We are ALL..?”, “Disturbed!”.

Yes motherfuckers, we are all Disturbed!

Photos by Chris Kissadjekian (Anthrax & Disturbed) & John Metalman (the supporting acts)

 

Read 93 times

Leave a comment