Monuments on Facebook

TESSERAC T, CALYSES, MARK OF PROSPERO - Κύτταρο Club, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019

Thursday, 11 July 2019 09:01
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Κυριακή των εκλογών και καύσωνας. Κλειστός μικρός χώρος και ακραίο prog metal. Πώς εξηγείται, λοιπόν, που η εμφάνιση των TesseracT με support τους Calyses και Mark Of Prospero ήταν ίσως μια από τις καλύτερες συναυλίες του φετινού καυτού καλοκαιριού;

Καταγράφει η Jane Σαμπανίκου

Έλα μου ντε; Ακόμη το ψάχνω με τους ειδικούς. Και εγώ, μα και το ίδιο το συγκρότημα που έδειχνε αιφνιδιασμένο με τον παλμό του ελληνικού κοινού που γέμισε το μικρό αλλά φιλόξενο Κύτταρο. Κι αυτό γιατί μιλάμε για ένα άκρως φανατικό πλήθος από κάτω που στήριξε δεόντως τις εγχώριες μπάντες και αποθέωσε τους headliners. Ομολογώ ότι εξεπλάγην από το ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που ακούν, καταλαβαίνουν, τραγουδούν και… κουνιούνται ρυθμικά(!) σε ένα τόσο ιδιαίτερο, άκρως αντιεμπορικό και δύσκολο για το νευρικό σύστημα των υπολοίπων υπο-είδος (sub-genre). Είναι πολλοί, κυρίως νεότεροι, αγόρια και κορίτσια, μια νέα γενιά που βγάζει από τη φορμόλη το progressive metal και συγκινείται ακόμη και με τις πιο extreme εκδοχές του- ή ενδεχομένως μόνο από αυτές. Όσο πιο περίτεχνο, τόσο καλύτερα.

 

 

Οι φρέσκοι Mark of Prospero προβάλλουν μια πιο «μετριοπαθή» από πλευράς «ξύλου» εκδοχή με ενδιαφέρουσες συνθέσεις και σφιχτό δέσιμο. Στριμωγμένοι πάνω στη μικρή σκηνή με τα δύο drumset, πέντε άνθρωποι, τέσσερα αγόρια στη φωνή και στα έγχορδα κι ένα κορίτσι στα τύμπανα, έδιναν την ψυχή τους παίζοντας κομμάτια κυρίως από το περσινό album “The Observatory” και το κοινό τους το ανταπέδωσε. Εκτός από το ότι σχεδόν όλοι ήταν από την αρχή στη συναυλία, κατάφεραν έναν θαυμάσιο «διάλογο» με την μπάντα που έδειξε τη χαρά και την ευγνωμοσύνη της. Λίγο πριν μας αποχαιρετίσουν, ο frontman, Χρήστος Κοντούλης, που αναμετράται με πολύ δύσκολα φωνητικά, λιτός, ουσιαστικός και άνετος στην επικοινωνία του απέτισε και αυτός φόρο τιμής στον εκλιπόντα Μάκη Τσαμκόσογλου… R.I.P.

 

 

Ένα μικρό διάλειμμα, μια βόλτα έξω από τον χώρο για ανάσες και νερό με τη σφραγιδούλα στο χέρι που επιτρέπει το ελεύθερο μπες-βγες, και οι δυνάμεις ανασυντάχτηκαν για την εμφάνιση των Calyses.
Η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού αναγνώρισε στα δεξιά της (ξάφνου στριμόκωλης) σκηνής τον front man των Tardive Dyskinesia / Lunatic Medlar Μάνθο Στεργίου που ξεκίνησε το Γενάρη του 2018 τούτο το prog-metal σχήμα και ηχογραφεί το ντεμπούτο του. Κι αν για τα πρώτα δυο τραγούδια στήσαμε αυτί μπας και ακούσουμε τον μονολιθικό Spyreas Sid από μικροφώνου, με το που ίσιωσαν οι στάθμες, μονομιάς μπήκαμε σύσσωμοι στο τριπάκι του επί σκηνής πρωτοεμφανιζόμενου(;) κουιντέτου που παντρεύει το χθες με το σήμερα μα και το αύριο.

 

 

Κι αν αναρωτήθηκες κι εσύ στιγμιαία γιατί τόσο εμφανής διαφορά στη συμμετοχή του κοινού απέναντι στα προσφερόμενα των MOP με αυτή των Calyces, είναι απλά θέμα χρόνου να ζήσουμε μια από τα ίδια με το που αποστηθίσουμε τους στίχους με το album στη δισκοθήκη μας.

 

 

 

Με γνωστό πλέον σε όλους το αποτέλεσμα των εκλογών ελέω smarthphones που συζητιόταν ποικιλοτρόπως όση ώρα απομακρύνονταν τα δεύτερα τύμπανα και γινόταν το τελευταίο soundcheck, είχε έρθει η ώρα για την πρώτη πολυαναμενόμενη -όπως διαπίστωσα αποσβολωμένη- εμφάνιση των TesseracT.
Άμα τη εμφανίσει τους, το Κύτταρο πήρε ΦΩΤΙΑ! Ο τραγουδιστής, Daniel Tompkins, εκστασιασμένος από την ανταπόκριση βούτηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά του κοινού. Η μικροκαμωμένη ξανθούλα ηχολήπτρια της μπάντας χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο να φέρει τις εντάσεις στα ίσια τους με αποτέλεσμα έναν εκπληκτικό ήχο για αυτόν τον περιορισμένο χώρο που σε χτυπούσε στα έγκατα του είναι σου και απογείωνε τη συνολική εμπειρία.

 

 

Με εξαιρετική, εξωστρεφή δίχως υπερβολές σκηνική παρουσία και θαυμάσια άρθρωση όσο και κουβέντα από τον Tompkins, το συγκρότημα έδειξε την εμπειρία του και δικαίωσε με το παραπάνω την επιλογή των διοργανωτών να τους φέρουν στην Ελλάδα.
Ενέργεια στα κόκκινα, δέσιμο που θα ζήλευε και ο Χουντίνι, βαριές ριπές από κιθάρες και rhythm section που σε έβρισκαν κατευθείαν στο στομάχι και διάσπαρτα harsh φωνητικά που επανέφερε ο Tompkins παρά την παλαιότερη επιθυμία τους να τα εγκαταλείψουν εντελώς για χάρη των μελωδικών. Όλα αυτά με το τεσσεράκτιο στο φόντο, έναν τετραδιάστατο «υπερκύβο», μια αστείρευτη πηγή ενέργειας στα κόμικς της Marvel που έχει εμπνεύσει τους TesseracT και ταιριάζει θαύμα με την «μαθηματική» προσέγγιση των ρυθμών που μοιάζουν με εξισώσεις.

Όλος ο κόσμος παραληρούσε σ’αυτή τη συναυλία. Μα όλος!

 

 

Από τα μετόπισθεν είχα τους πάντες στο οπτικό μου πεδίο. Κι όταν λέω μετόπισθεν, εννοώ τέρμα πίσω τοίχο. Ε λοιπόν, δεν υπήρχε ένα κεφάλι που να μην κουνιέται, ένα χέρι που να μη σηκώνεται. «Είχα να δω τέτοια διαδραστική ορμή και παλμό στο κοινό από την συναυλία των Armored Saint στο An Club το 2000, ούτε καν την πρόσφατη στο Gagarin!!!….» μου δήλωσε με τα μάτια γουρλωμένα ο Κισατζεκιάν. Και το είπε αυτό ο Κισατζεκιάν, που τα έχει δει... όλα!

Και δεν μιλάμε για κάνα χύμα rock’n’roll που μοιραία σε παρασέρνει στο groove του. Μιλάμε για υπερβολικά περίτεχνα μετρήματα και εναλλαγές που στην προσπάθειά μου να τα ακολουθήσω/κατανοήσω στράβωσε το σαγόνι μου. Ευτυχώς, παροδικά. Πολύ προχωρημένη πίστα λέμε. Για air quitar με τόσο pizzicato, ούτε λόγος! Αν δεν ήξερες μέτρο προς μέτρο τα κομμάτια έχανες τα αυτά και τα πασχάλια. Κι όμως, ο κόσμος ήταν απόλυτα εξοικειωμένος και ακολουθούσε σαν κύμα τις συνθέσεις τους. Γι αυτό και θα ξανάρθουν. Κι όπως το κόβω, μάλλον θα χρειαστούν μεγαλύτερη αίθουσα την επόμενη φορά!...


Photos by Chris Kissadjekian

Read 121 times

Leave a comment