Monuments on Facebook

"ATHENSROCKS 2019" : Slayer, Rotting Christ, Leprous, Suicidal Angels - Ο.Α.Κ.Α. Κλειστό γήπεδο μπάσκετ, Σάββατο 13 Ιουλίου 2019

Wednesday, 17 July 2019 11:09
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Τι ήταν αυτό που μας βρήκε σύντροφοι στο κλειστό του ΟΑΚΑ την Κυριακή;;; Ο αποχαιρετισμός στους υπέρτατους του παραδοσιακού thrash metal είχε έκσταση, ασύλληπτη ενέργεια, ντελιριακό πάθος, διαλυμένους σβέρκους, mosh-pits σε μέγεθος κρατήρα, αδιάκοπο «ξύλο», συγκίνηση μέχρι δακρύων και -ευτυχώς- καλό κλιματισμό.

Υποκλίνεται η Jane Σαμπανίκου και συμπληρώνει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Δεν μας έφτανε που δεν προλαβαίναμε να συνέλθουμε από τα απανωτά χτυπήματα του κεντημένου setlist και τη δαιμονική απόδοση των Slayer, έμεινε και ο Araya στο τέλος μόνος, αμίλητος επί σκηνής για κάνα δεκάλεπτο, να μας χορτάσει, να κλείσει την εικόνα του αφοσιωμένου ποιμνίου του στο μυαλό του πριν ανοίξει το σκονάκι της παραγωγής και μας πει ένα «Ευχαριστώ. Θα μου λείψετε. Αντίο!» και τρέχαμε από κάτω να μοιράζουμε χαρτομάντηλα. Ποιος είπε ότι οι θρασάδες δεν κλαίνε; Και ποιος χέστηκε που ο ήχος, ειδικά στα ψηλά πατώματα του γηπέδου μπάσκετ, έμοιαζε -όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο- σα να βγαίνει από το πηγάδι; Είχαμε πέσει όλοι μέσα στο πηγάδι και γουστάραμε!

 

 

Η καλή νύχτα από την αρχή φάνηκε και από την σοφή επιλογή της παραγωγής για την έναρξη με τους κραταιούς Suicidal Angels, ό,τι πιο κοντά στους headliners. Οι έμπειροι και καταξιωμένοι διεθνώς Αθηναίοι διαθέτουν όλο το πακέτο της λεκτικής και μη λεκτικής old school thrash επικοινωνίας.

 

 

Τα λατρεμένα κλισέ, όλα εκεί. Όπως και τα καλύτερα κομμάτια τους. Κι ο κόσμος από κάτω, ζεστός με το καλησπέρα. Ακόμα δεν είχαμε χωνέψει το μεσημεριανό καλά καλά και τα πρώτα mosh-pit άνοιξαν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι γηραιότεροι και τα γυναικόπαιδα περιορίστηκαν στην περιφέρεια της αρένας ενώ το πλήθος άρχισε να γεμίζει σταδιακά και τις κερκίδες.

 

 

Κάπου κει βγήκαν και οι Νορβηγοί prog metal, Leprous, αλλά στην αρχή ουδείς το κατάλαβε μιας και η άνευρη εισαγωγή τους σε συνδυασμό με τον ήχο που ψαχνόταν, τον ελλιπή φωτισμό και τις πρεσβυωπίες μας μπέρδεψε. Για κάνα δεκάλεπτο νομίζαμε ότι παίζει μουσικούλα-χαλί από την παραγωγή, να χαλαρώσουμε πριν το ξύλο, και πήγαμε στις μπάρες για μπύρες και hot dog.

 

 

Μετά το τρίτο τέταρτο κομμάτι περίπου, που βελτιώθηκε αισθητά και ο ήχος, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι οι Leprous είναι larger than that και κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή μας. Με έμφαση στα δύο τελευταία άλμπουμ τους οι Νορβηγοί, μαθημένοι στην ψύχρα, αγνόησαν το μούδιασμα του κοινού και τα έδωσαν όλα.

 

 

Γι αυτό και εν τέλει, ανταμείφθηκαν με παρατεταμένο χειροκρότημα που εξέπληξε μέχρι και τους ίδιους.

 

 

Αυτό που ακολούθησε στο ενδιάμεσο της αλλαγής του backline θεωρώ πως έγινε αντιληπτό στη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού, αφού από τους δέκα χιλιάδες plus παρόντες, το 90% ήταν ή και παραμένει αναγνωστικό κοινό του μακροβιέστερου Ελληνικού (μουσικού και όχι μόνο) περιοδικού, του "Metal Hammer". Κι αν το θρυλικό δισέλιδο "Ο Κήπος του Προφήτη" εδώ και κάποιο διάστημα δεν πλουτίζει την ύλη του εντύπου, ο Ντίνος Χεντμπάνκης του Gordon Blacksmith έχει γράψει τη δική του χρυσοκέντητη ιστορία στη ντόπια μεταλλική σκηνή, χαρίζοντας ψυχοθεραπευτικό γέλιο μέχρι δακρύων!... 

 

 

Με τον φίλτατο Ηλία Παπαδάκη των Memorain να υποδύεται τον κωμικοτραγικό ήρωα επί σκηνής με (τι άλλο;) μια Flying fuckin' V στα χέρια και δυο καυτά έως και ζεματιστά κορίτσια να μοιράζουν από σκηνής δεσμίδες χαρτάκια επονομαζόμενα "thrashini", το σκηνικό έγινε ακόμη πιο....δικό μας!  

 

 

Οι Rotting Christ έχουν φάει τα live και τα φεστιβάλ με το κουτάλι και ξέρουν να προβοκάρουν και να διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Με ένα τιτάνιο πίνακα θρησκευτικής αναπαράστασης του Ιερώνυμου Μπος στο φόντο τράβηξαν την προσοχή πριν καν εμφανιστούν στη σκηνή. Από κεί και πέρα οι Rotting έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να δίνουν καταπληκτικά live με διαβόλους και τριβόλους παρακινώντας το κοινό τους με το γνωστό «πουτάνα όλα, Αθήνα» σε αδιάκοπη περιδίνηση.

 

 

Ο ιδρώτας ήταν ήδη πολύς πριν από την «τελευταία φορά που θα βλέπαμε live τους Slayer». Η ανυπομονησία είχε χτυπήσει κόκκινα.

 

 

Η σκηνή άδειασε εντελώς και οι τεχνικοί με συντονισμό και ταχύτητα που παρέπεμπε σε pits Formula1 έστησαν τα όργανα, τα φλογοβόλα και τα εικαστικά με τις πεντάλφες, τα σπαθιά, τα κρανία και όλα τα αναγνωρίσιμα σύμβολα της μεγαλύτερης ίσως αμιγώς trash metal μπάντας του πλανήτη η οποία, μετά από 38 χρόνια αδιάκοπου headbanging, κλείνει οριστικά και συνειδητά τον κύκλο της, παραμένοντας άφθαρτη και ακμαία στο μυαλό και την ψυχή μας. Respect Slayer.

 

 

Αυτή η συναυλία ήταν κάτι παραπάνω από συγκλονιστική. Επέλεξα να την παρακολουθήσω από τις κερκίδες αριστερά της σκηνής, στις οποίες ήμασταν έτσι κι αλλιώς όλοι όρθιοι και είχαμε πανοραμική θέα στο εκστασιασμένο κοινό και στα, συχνά περισσότερα από ένα, «μάτια των κυκλώνων» που σχημάτιζαν τα τεράστια mosh-pits.

 

 

Τά ‘πα και στην αρχή, μην τα ξαναλέω. Τέσσερα τέρατα πάνω στη σκηνή σήκωναν το βάρος του κόσμου και μας το πέταγαν μπαλάκι στους πρόθυμους να το σηκώσουν ώμους μας.

 

 

Ο επιβλητικός χιλιάνος, Tom Araya, είναι πλέον άνθρωπος-μύθος για τη metal σκηνή, το ίδιο και ο πάντα «μου φεύγουν λίγο όταν τον βλέπω», Kerry King. Ο Paul Bostaph οπλίζει διαρκώς πίσω από τον πύργο του και ο Gary Holt βουλώνει με εξαιρετική επιτυχία το απύθμενο κενό του Jeff Hanneman (R.I.P.). Αυτή η μεσήλικη παρέα από την ηλιόλουστη Καλιφόρνια μας βύθισε στα καζάνια της κολάσεως πριν μας ανασύρει στην επιφάνεια ξέπνοους, ξεμαλλιασμένους, καταϊδρωμένους και τόσο μα τόσο ευχαριστημένους.

 

 

Δίχως στημένο encore, φρου-φρου και –σίγουρα χωρίς- αρώματα ο ταπεινός, ανθρώπινος αποχαιρετισμός τους ήταν τόσο σιωπηλά εγκάρδιος, τόσο κατανυκτικός που άνθρωπος δεν κούνησε ρούπι!

Αντιθέτως.

Επί ένα τέταρτο περίπου ο κόσμος ήταν εκεί, alert, με τα χέρια σηκωμένα, τα μάτια γυαλισμένα και την ψυχή γεμάτη.

Ευχαριστούμε για όλα Slayer...

photos by Chris Kissadjekian

Read 155 times

Leave a comment