Monuments on Facebook

"MARKTHALLE": THE ALLMAN BETTS BAND – Αμβούργο, Δευτέρα 29 Ιουλίου 2019

Friday, 09 August 2019 07:53
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Southern Blues Rock με παρελθόν, παρόν και μέλλον.


Βράδυ ή καλύτερα απόγευμα Δευτέρας –το σούρουπο στον βορρά είναι μια ιδιαίτερα μακρά διαδικασία- στο κέντρο τού Αμβούργου έξω από το ιστορικό Markthalle που φιλοξενεί μουσικά δρώμενα από το 1977 έως και σήμερα με πάνω από 10.000 εκδηλώσεις και δύο εκατομμύρια επισκέπτες. Ήταν η τελευταία μέρα της πενθήμερης παραμονής και έντονης γνωριμίας μου με την ασυνήθιστα ζεστή πόλη και εν αγωνίως επιζητούσα να προσθέσω το κερασάκι στην τούρτα…

Το πως βρέθηκα στην πόλη του Αμβούργου είναι μια ιστορία που δεν αποτελεί μέρος της συγκεκριμένης παρουσίασης. Το σίγουρο είναι ότι από την στιγμή που οι καλές εν προκειμένω συγκυρίες θα με πήγαιναν εκεί, έπρεπε η επίσκεψη πάση θυσία να συνδυαστεί με ένα ενδιαφέρον συναυλιακό γεγονός.
Ως εκ των βασικών Ευρωπαϊκών πόλεων, σταθμών των περισσότερων περιοδειών καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, οι πιθανότητες ήταν με το μέρος μου. Έτσι η τύχη μου χαμογέλασε την τελευταία μέρα της παρουσίας μου εκεί δίνοντας μου την ευκαιρία να δω ζωντανά την νέα μπάντα των Devon Allman, Duane Betts και Berry Duane Oakley, η οποία πλαισιώνεται από τους John Ginty, Johnny Stachela, R. Scott Bryan και John Lum.



Με ντεμπούτο άλμπουμ σε πρόσφατη κυκλοφορία, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Down To The River”, την προσωπική 20ετή καριέρα και δισκογραφική παρουσία μέσα από διάφορα μουσικά οχήματα του Devon και την βαριά σαν αμόνι κληρονομιά των ονομάτων της τριάδας που συνδέεται με δεσμούς αίματος με τους θρυλικούς Allman Brothers, εξ αρχής τόσο οι υψηλές προσδοκίες όσο και ταυτόχρονα τα ψήγματα καχυποψίας για τα κίνητρα της σύμπραξης τους, δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα.

Ο συμπαθέστατος συναυλιακός χώρος ήταν μελαγχολικά μισοάδειος ακόμα και 20 λεπτά πριν την επίσημη ώρα έναρξης του event. Ωστόσο μέσα σε ελάχιστο χρόνο όσοι ήταν διασκορπισμένοι από την είσοδο μέχρι τα μπαρ και το αίθριο, συνέρρευσαν στην κυρίως αίθουσα γεμίζοντας την ικανοποιητικά.
Το κοινό ως επί τω πλείστον σε ηλικιακό εύρος μεταξύ 40 και 60+ ετών αν και δεν έλειπαν και οι νεότεροι. Ένα κοινό που εξέπεμπε την δική του λάμψη και ομορφιά αποτελούμενο από ροκάδες της δεκαετίας του ’70 με έντονες ενδυματολογικές και εμφανισιακές αναφορές, τυπικούς μεσήλικες οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν παρέπεμπαν σε περιπτώσεις είδα φως και μπήκα και τέλος με σχετικά καλό ποσοστό γυναικείας παρουσίας.





Με καθυστέρηση μόλις ενός τετάρτου της ώρας και χωρίς την ύπαρξη support -θετικό γεγονός αν αναλογιστούμε τι τραβάμε στην Ελλάδα με τα πολλά support σχήματα τα οποία στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι κατώτερα των περιστάσεων -προσωπική καθαρά τοποθέτηση– οι επτά μουσικοί πήραν τις θέσεις τους και φρόντισαν εντός λίγων δευτερολέπτων να διαλύσουν κάθε καχυποψία και κάθε αμφιβολία για τους λόγους που τους έφεραν απέναντι μας συντελώντας σε αυτό εξ αρχής και ο πεντακάθαρος ήχος.

Η βραδιά ξεκίνησε με δύο συνεχόμενα άνευ ανάσας κομμάτια από το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας το οποίο είχε την τιμητική του, τα All night και Shinin’ καθώς πλην του Try παρουσιάστηκε ολόκληρο. Ακολούθησε η διασκευή στο Purple Rain του Prince και κάπου εκεί η αίθουσα άρχισε να παίρνει φωτιά, με το κοινό μόνο συμπεριφορά βορειοευρωπαϊκή να μην έχει και το συγκρότημα να δείχνει έκπληκτο από τις πρόωρα ένθερμες αντιδράσεις. Ακολούθησε άλλο ένα κομμάτι από το Down To The River άλμπουμ καθώς και ακόμα μία διασκευή σε John Lee Hooker για να έρθει η πρώτη Allman Brothers καταιγίδα με την άρτια εκτέλεση του Blue Sky για πρώτο πιάτο. Εντέχνως παρεμβλήθηκαν δύο ακόμη νέα κομμάτια για να έρθει η τριάδα των κλασσικών Jessica, Melissa και Ain’t Wastin’ Time No More να κορυφώσει κατά τα φαινόμενα την βραδιά. Μετά την ανάσα ενός κομματιού από την προσωπική πορεία του Devon ήρθε το ομώνυμο Down To The River να κλείσει το κυρίως μέρος του set με την συμμετοχή στο refrain όλων των παρεβρισκομένων.




Όσοι πίστεψαν ότι τα είχαν δει και ακούσει όλα διαψεύστηκαν περίπου 3-4 λεπτά αργότερα όταν μετά από την καθολική απαίτηση του κοινού -οι αντιδράσεις του οποίου μόνο μεσήλικες δεν θύμιζαν- η μπάντα επέστρεψε στην σκηνή αποδίδοντας τα Southern Accents, μία ανέλπιστη και εκτός προγράμματος δυναμική διασκευή του Stairway To Heaven κάτι που σύμφωνα με το Devon πουθενά αλλού δεν έγινε και όπως δήλωσε χαριτολογώντας δεν βλέπει να ξαναγίνεται, για να κλείσει οριστικά η βραδιά με το επικό Long Gone ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ των Allman Betts Band.




Η απόδοση των μουσικών; Άψογο δέσιμο, υψηλή τεχνική και δυναμικό παίξιμο σε σημείο που η στουντιακή εκδοχή των τραγουδιών του άλμπουμ να φαίνεται ξεκάθαρα περιοριστική σε σχέση με τις live εκτελέσεις.
Δεχτήκαμε αχόρταγα τόνους ηλεκτρισμού με βάση τα blues και φάνηκε να επικρατεί εξαιρετική ισορροπία μεταξύ αυτών και της πιο rock πλευράς τού Devon Allman ο οποίος δείχνει έφεση στα ακουστικά θέματα.
Οι δύο κιθαρίστες Duane Betts (φτυστός ο μπαμπάς Dickey σε εμφάνιση και χροιά φωνής) και ο Johnny Stachela με ωριμότητα και σεβασμό στο παρελθόν τίμησαν με το παραπάνω τους πρωτεργάτες του ολοκληρωτικού southern jam rock/blues αποδεικνύοντας ότι, ναι μεν οι μπάντες που συνέθεσαν την σκηνή δεν πρόκειται να υπάρξουν ξανά αλλά οι σπόροι τους θα συνεχίσουν να ανθίζουν στο διηνεκές.





Ο John Ginty παλιά καραβάνα με τρελές συνεργασίες στο ενεργητικό του κέντησε στα πλήκτρα έχοντας ιδιαίτερα έντονη σκηνική παρουσία.
Τέλος οι δύο στυλοβάτες σε ντραμς και κρουστά John Lum και Scott Bryan, μαζί με τον γλυκύτατο Berry Duane Oakley γέμισαν κάθε πιθανή χαραμάδα δημιουργώντας ένα δυναμικό και συνάμα αδιαπέραστο ηχητικό τοίχος που παραπέμπει σε άλλες εποχές.

Άκρως επικοινωνιακός ο Devon ο οποίος δεν σταμάτησε να μοιράζει χαμόγελα, πένες και να απευθύνεται στο κοινό με τον Berry (όποτε τον συναντούσε το βλέμμα η σκέψη πήγαινε στην τραγικότητα της απώλειας του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, μερικούς μήνες πριν την γέννηση του), και τον John Ginty να ακολουθούν κατά πόδας.
 

Συμπέρασμα; Οι THE ALLMAN BETTS BAND απέδειξαν με την σκηνική τους παρουσία ότι έχουν λόγο ύπαρξης και προπαντός μέλλον, εφόσον επιλέξουν να συνεχίσουν.
Το παρελθόν των γονέων και η σύνδεση με αυτό θα ακολουθεί για πάντα και παντού τα “παιδιά” αυτά τα οποία έχουν βαλθεί όχι να αποτινάξουν την κληρονομιά από πάνω τους αλλά να την τιμήσουν και ως μεγάλο στοίχημα αν γίνεται να την εξελίξουν.
 
Εμείς τους ευχαριστούμε και είμαστε μαζί τους…

Σημείωση:
Την επόμενη μέρα της εμφάνισης στο Αμβούργο ο Devon Allman υποβλήθηκε εσπευσμένα σε επέμβαση αφαίρεσης της σκωληκοειδούς απόφυσης με αποτέλεσμα την ακύρωση του υπολοίπου Ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας και μέρους του Αμερικάνικου έως τον Οκτώβριο …. Δίς τυχερός;;; για να μην χρησιμοποιήσω πιο χαρακτηριστική έκφραση!!!

Setlist:
1. All Night 2. Shinin' 3. Purple Rain (Prince) 4. Autumn Breeze 5. Dimples (John Lee Hooker) 6. Blue Sky (The Allman Brothers Band) 7. Good Ol' Days 8. Melodies Are Memories 9. Jessica (The Allman Brothers Band) 10. Melissa (The Allman Brothers Band) 11. Ain't Wastin' Time No More (The Allman Brothers Band) 12. Mahalo (Devon Allman's Honeytribe) 13. Down to the River
Encore: 14. Southern Accents 15. Stairway to Heaven (Led Zeppelin) 16. Long Gone
 
 
✍ JACK SYRMALEON (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 106 times

Leave a comment