Monuments on Facebook

PROPHETS OF RAGE, TABURO BOTA – Tae Kwon Do, Αθήνα, Τρίτη 27 Αυγούστου 2019

Thursday, 29 August 2019 10:18
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Δεκαεννιά χρόνια μετά την εμφάνιση των Rage Against the Machine, τα τρία θρυλικά μέλη του σχήματος επιστρέφουν στην Αθήνα με την all-star μπάντα Prophets of Rage.

Παραθέτει η Σοφία Μπαλή

 

Τη βραδιά άνοιξαν οι Taburo Bota. Η hip hop μπάντα από τα Ιωάννινα, αν και θεωρείται από τις ελπίδες του ελληνόφωνου hip hop ομολογώ πως δεν με ενθουσίασε. Επειδή όμως δεν έχω καμία σχέση με το είδος, δεν μπορώ και να είμαι αντικειμενική. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των παιδιών να κερδίσουν τον -ομολογουμένως λίγο αρχικά- κόσμο που ήταν στο Tae Kwon Do, δεν φάνηκαν να τα καταφέρνουν στο βαθμό που θα περίμενε κανείς.

 

 

Η εμφάνιση των Prophets of Rage ξεκίνησε με ένα 15λεπτο set του DJ Lord, στο οποίο κατάφερε να εντάξει από Panjabi MC μέχρι Survivor και Metallica.
Και μετά…. το Χάος!!!

 

 

Ο B Real, ως Σαουδάραβας σεΐχης (με αθλητική φόρμα, βέβαια, αντί για κελεμπία) και ο Tom Morello σε τρελά κέφια (ούτε στη χύτρα του Πανοραμίξ να είχε πέσει) ήρθαν έτοιμοι για επανάσταση.
Με το που βγήκαν στη σκηνή, στην αρένα ξεκίνησε ένα pit, το οποίο συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας.

 

 

Το set list τους βασίστηκε κυρίως σε διασκευές των Rage Against the Machine, “διανθισμένες” με κάποια κομμάτια Cypress Hill, Public Enemy, House of Pain, καθώς και κάποια δικά τους.
Στη μέση της συναυλίας περίπου “έπαιξε” ένα hip hop medley. Πιθανόν να είναι η δική μου άποψη μόνο, αλλά έχω την αίσθηση ότι προκάλεσε κάποια κοιλιά. Είναι λογικό ότι θα έπαιζαν και καθαρό hip hop, αλλά παρόλ’ αυτά, με χάλασε λίγο. Το medley τελείωσε όταν ο B Real απαίτησε από το κοινό να καθίσει στο πάτωμα, πριν ακουστεί το “Jump Around”.

 

 

Συγκλονιστικότερη στιγμή του live, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν η ορχηστρική διασκευή του “Cochise” των Audioslave. Οι Prophets of Rage απότισαν φόρο τιμής στον Chris Cornell, έχοντας φωτισμένο το κενό μικρόφωνο και ζητώντας από το κοινό να το τραγουδήσει.

 

 

(cellphone shot)

 

Πριν το “Cochise”, ο Tom Morello απευθύνθηκε στο κοινό, κάνοντας βεβαίως βεβαίως και μνεία στην ιστορική προηγούμενη εμφάνιση των Rage Against the Machine και τον χαμό, ο οποίος την ακολούθησε. Άρα, δικαίως θεωρεί το ελληνικό κοινό από τα πιο τρελά που έχει συναντήσει.

 

 

Και λίγο πριν το τέλος ακούγεται η εισαγωγή του “Killing in the Name”. Το γεγονός ότι ήδη εδώ και σχεδόν μιάμιση ώρα χοροπηδούσε, δεν πτόησε στο ελάχιστο το κοινό. Όλο το venue (αρένα και κερκίδες) χτυπιόταν στον ρυθμό του τραγουδιού!

 

 

Μετά από δύο ακόμα τραγούδια-λαίλαπα, και με την υπόσχεση να ξανάρθουν, οι Prophets of Rage αποχαιρέτισαν το αθηναϊκό κοινό, κλείνοντας μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του φετινού καλοκαιριού.

 

 

Στα αρνητικά της συναυλίας, θεωρώ ότι ήταν και ο ήχος. Σε κάποια σημεία του χώρου ήταν απλά αξιοπρεπής, αλλά σε γενικές γραμμές, ήταν μάλλον μέτριος. Ίσως οι απανταχού διοργανωτές θα έπρεπε κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να κάνουν συναυλίες σε κλειστούς χώρους, οι οποίοι δεν έχουν τις κατάλληλες προδιαγραφές ακουστικής. Αν μη τι άλλο, είναι έλλειψη σεβασμού και προς τον καλλιτέχνη και προς το κοινό.

Τέλος, το μεγαλύτερο αρνητικό είχε να κάνει με την πρόσβαση στον χώρο. Είναι επιεικώς απαράδεκτο, πολύς κόσμος να ταλαιπωρείται μέχρι να μπει μέσα και να χάνει την αρχή της συναυλίας, μόνο και μόνο επειδή η διοργάνωση δεν είχε προνοήσει για την εύκολη και απρόσκοπτη είσοδο του κοινού.

 

 

Συμπληρώνει παρορμητικά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Τούτη τη συναυλία περίμενα εγώ φέτος όλη τη χρονιά! Κι λόγοι αμέτρητοι & πηγαίοι…

 

 

Καταρχάς ανδρώθηκα με soundtrack το μνημειώδες, κομβικό, απαράμιλλο ντεμπούτο των Καλιφορνέζων Rage Against the Machine, «θέλοντας και μη», αφού το άκουγες τότε πάντα και παντού. Από τα ανοιχτά παράθυρα σπιτιών, αυτοκινήτων, περιπτέρων, σταθμών Α’ βοηθειών κ.ο.κ.

Ήμουν λοιπόν παρών στην επεισοδιακή λαίλαπα το 2000 στο Θέατρο Πέτρας, καλύπτοντας το αξέχαστο show ως μόνιμος φωτογράφος των περιοδικών Metal Hammer, Zoo και ΠΟΠ & ΡΟΚ, οπότε θυμάμαι έντονα το όλο σκηνικό, όπως άλλωστε και την πύρινη λωρίδα φωτιάς από μολότοφ τριάντα μόλις πόντους δεξιά του TDM μου!...

 

 

Και για να μη μακρηγορώ περιαυτολογώντας στην προσπάθειά μου να είμαι εξίσου αυθεντικός με δαύτους, σέβομαι, εκτιμώ και θαυμάζω την ατόφια, απαράλλακτη Στάση Ζωής τους, μα και κάτι ακόμη: το πιο βαρβάτο rhythm section στην εξηντάχρονη ιστορία της Rock’n’Roll εποποιίας!!!

 

 

Στο δια ταύτα λοιπόν.

 

 

Οι καυστικότατοι Taburo Bota μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κανείς μας δεν ήξερε το παραμικρό, μα η καίρια παρουσία τους στα σανίδια έσφιξε το χέρι στις ξύπνιες μας συνειδήσεις μονομιάς, με στίχους εξίσου ενοχλητικούς με το κυρίως πιάτο. Του λόγου μου όπως και η Σοφία, δεν ξέρω το ιδίωμα του Hip-Hop στο βάθος του, και ευχόμουν στη συνδρομή του φίλτατου συνεργάτη Αθηνο Γένη, μα αυτό που του έτυχε τον ήθελε τα μάλα εκτός πεδίου μάχης…

Δέκα παρά τέταρτο, με μια καθυστέρηση συνειδητή που αφορούσε στην τιτάνια ουρά οπαδών με εισιτήριο που προσπαθούσαν να επικυρώσουν το barcode τους σε δυο(!!!) και μόνο ηλ.μηχανάκια στην μικροσκοπική ανοιχτή πόρτα του γηπέδου, ο DJ Lord αράδιασε τα πάντα όλα σε ένα set που τίμησε τα βιώματα των πρωταγωνιστών: από Sabbath & Queen έως και Survivor. Παρ’ όλα αυτά, στις δέκα ακριβώς που ξεκίνησε ο κόκκινος πολεμικός συναγερμός, ήταν εκατοντάδες αυτοί που άκουσαν τις σειρήνες εκτός των πυλών ενώ είχαν πληρώσει, γεγονός που δικαίως ξεσήκωσε οργή την επομένη…

 

 

Με την ομώνυμη διασκευή των Public Enemy να απογειώνει στη στιγμή εκατέρωθεν τα μέλη και το αφιονισμένο κοινό, ο Πόλεμος των Κόσμων -Λαός και Εξουσία- έβαλε φωτιά σε ολάκερη την αίθουσα και αυτό που ζήσαμε δεν έχει προηγούμενο. Από το 1980 συναυλιάζομαι, από το ’89 το έκανα και επάγγελμα, οπότε έχω το θάρρος της γνώμης μου όταν καταθέτω πως, δε θυμάμαι άλλη φορά να μην υπάρχει ΕΝΑΣ άνθρωπος καθιστός, σε αρένα και κερκίδες!!!

Η ιερή συμμαχία ήταν εδώ. Δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί που στην περίπτωσή μας γίνονται γροθιά στον αέρα! Γροθιά στα μούτρα κάθε σκατόψυχου εκμεταλλευτή, γροθιά στη μήτρα κάθε καθοδηγούμενης επιβολής. Cypress Hill & Rage Against the Machine. Υβρίδιο. Τέλος.

 

 

Κι αν ο ήχος ήταν από απλά αποδεκτός (στα κάγκελα του ηχολήπτη) έως και χαοτικά αντανακλώμενος (λογικό και επόμενο, το Tae Kwon Do έχει αποδειχθεί πολλάκις ακατάλληλο για κάθε «σκληρή» μουσική), ο Χορός του Διαβόλου στo αβυσσαλέο moshpit έδωσε τη θέση του μονάχα σε ένα περιστασιακό έως και καθοδηγούμενο (βλέπε “Jump Around”) χοροπηδητό, πράγμα που αποδεικνύει πως επί τω πλείστων, οι αφιονισμένοι εξ υμών, δε χαμπαριάσανε!

 

 

 

Ναι Σοφάκι μου. Κι εγώ ανατρίχιασα, πρόλαβα κιόλας να βουρκώσω στη θέα του άδειου, φωτισμένου μικροφώνου μα και στο άκουσμα του (με το στανιό) ορχηστρικού “Cochise”. Και υποκλίθηκα τρίδιπλα στα εναπομείναντα φιλαράκια του που τον τιμούν ΤΟΣΟ έντιμα. Πράγμα όμως που την ίδια στιγμή, όπως άλλωστε είπε σοφά και η φίλτατη Σαμπανίκου, με θέλει αντίστοιχα σκεπτικό που δεν το κάνουν για τον αείμνηστο Jerry στη νυν περιοδεία τους και οι Alice In Chains σε ένα τους άσμα…

Το “Killing in the Name” έμοιαζε με πολεμικό εμβατήριο από τα ελικόπτερα του Coppola πριν από μια επίθεση αυτοθυσίας σε ναρκοπέδιο! Αυτό.

Και για όσους δεν το κατάλαβαν μες τη παραζάλη τους, το εξίσου ολέθριο “Bombtrack” υπήρξε το δωράκι των (ξανά, ακούσατε τι δήλωσε για το 2000 ο Tom) ενθουσιασμένων με την πάρτη μας Αμερικανών.

«Αδέλφια θα Νικήσουμε» ρε σεις πίσω από την κιθάρα του;;;
Άντε γεια

Photos by Chris Kissadjekian

 

Read 216 times

Leave a comment