Monuments on Facebook

ERIC BURDON (NOT with the Animals!) - Αθήνα, Ωδείο Ηρώδου Αττικού, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Wednesday, 02 October 2019 10:41
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη Παρασκευή που ζούσα μια υπερβατική εμπειρία στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το ρωμαϊκό θέατρο στη νότια σκιά της Ακρόπολης έχει από μόνο του μια μαγική αύρα. Πόσο θαυμαστή αντίληψη για τον χώρο είχαν οι αρχαίοι!

Καταγράφει η μαγεμένη Jane Σαμπανίκου

Όταν τώρα βαδίζουν πάνω στη σκηνή και το προσκήνιο του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού ημίθεοι, η έκσταση είναι εξασφαλισμένη. Την προηγούμενη Παρασκευή στις 20/9, ήταν ο γίγαντας John Cleese αυτός που πήρε τον εγκέφαλό μας στα χέρια του κι άρχισε να τον ζουλάει σαν αγχολυτικό μπαλάκι για δύο ώρες μέχρι που τον έπλασε έτσι όπως ακριβώς ήθελε και μας άφησε να φύγουμε, έμπλεοι δέους, με την αίσθηση ότι η όλη φάση της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ένα πάρα πολύ απλό πράγμα που έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά λόγω γενικευμένης ηλιθιότητας. Νιώθω ευγνώμων που ήρθα σε επαφή με τη διάνοιά του μέσω της παράστασης, ακόμη κι αν το ανώτερο αυτό αίσθημα που προήλθε από την επενέργεια του ανώτερου αυτού όντος συνοδεύτηκε από άλλη μια οδυνηρή διαπίστωση της δικής μου μετριότητας.

 

 

Φτύναμε τον κόρφο μας με την αδελφή μου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πάντως, που ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα σπουδαίο μέχρι τώρα κι αξιωθήκαμε να τον δούμε ζωντανά (και ζωντανό).
Παρόμοιο ήταν το συναίσθημα και με τον άλλο γίγαντα στο δικό του καλλιτεχνικό σύμπαν, τον Eric Burdon. Ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές όλων των εποχών, κι ένας από τους μακροβιότερους, που μπορεί να μην έχει την ίδια ενέργεια σωματικά πάνω στη σκηνή όπως παλιότερα -θα ήταν ύποπτο- αλλά το χάρισμά του τον ξεπερνάει, βγαίνει από μέσα αλλά τελικά έξω από αυτόν, λειτουργεί αυτόνομα κι έχει καταλυτική επίδραση στο ακροατήριο. Μ΄ άλλα λόγια, μας πήρε και μας σήκωσε ο Burdon ακόμα και χωρίς τους Animals. Όπως και όλες τις προηγούμενες φορές που είχαμε την τύχη να τον δούμε.

 

 

Ναι, είναι και αυτός πολύ μεγάλος σε ηλικία. Στην εκπνοή της έβδομης δεκαετίας. Ε και; Ληξιαρχείο είμαστε; Άνθρωποι που αγαπάμε τη μουσική είμαστε κι όταν ζούμε μια σπουδαία ερμηνεία όπως αυτή του αειθαλούς Eric Burdon, ποσώς μας ενδιαφέρει η ημερομηνία γέννησής του. Άντε για το ζώδιο.
Στο κατάμεστο Ηρώδειο, λοιπόν, ο Burdon πρόσφερε μια τέτοια σπουδαία ερμηνεία. Μπορεί η εξαίρετη μπάντα που τον συνόδευε, από προσωπική του επιλογή να ήταν πιο ραφιναρισμένη, πιο κυριλέ, χωρίς μαγνήτες στην κιθάρα, πιο γλυκούλα, πιο σόουλ, πιο κοντά στα προ Animals ακούσματά του, αλλά ο ίδιος ο Burdon ήταν, είναι και θα είναι πάρα πολύ ροκ. Πότε πιο μπλουζ, πότε πιο φολκ, πότε πιο σόουλ αλλά πάντα πάρα πολύ ροκ. Αυθεντικός. Σαν να μην μπορεί, ακόμα και να θέλει, να αποδράσει από αυτήν του την υπόσταση που μοιάζει απολύτως φυσική.

 

 

Ο άνθρωπος αυτός δεν τραγουδάει με το λαρύγγι του, τραγουδάει με τα εντόσθιά του. Όλα συμμετέχουν στην παραγωγή του τελικού αποτελέσματος: καρδιά, πνεύμονες, συκώτια, σπλήνες. Είναι ερμηνευτής, όχι απλώς τραγουδιστής. Νιώθεις ότι η φωνή του δεν τον ρωτάει για το τι προτίθεται να κάνει, κάνει ό,τι γουστάρει αρκεί να εξυπηρετεί την αφήγηση. Ο Burdon περισσότερο αφηγείται μελωδικά ιστορίες, εμπειρίες, συναισθήματα, παρά τραγουδάει.

 

 

Γι αυτό και όλοι χαμογελάσαμε όταν επιχείρησε μετά από επιθυμία του ελληνικού κοινού να συμπεριλάβει στο set list τα «Woman of the Rings” και «The Night”, μάλλον απροβάριστα. Άθλο έκανε η μπάντα του προσπαθώντας να τα ξαναπιάσει ξανά και ξανά από εκεί που τα άφηνε ο Burdon με γλυκιά αμηχανία. Και δεν του φταίγανε τα monitor αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια αυτά τα τραγούδια, δεν τα παίζει στα live, τα ‘χει ξεχάσει και τα έπαιξε μόνο και μόνο για να μη μας χαλάσει το χατίρι. Τέτοιος άνθρωπος είναι.

 

 

Και το “House of the Rising Sun” έχει βαρεθεί αλλά στην προκειμένη έχουμε να κάνουμε με ένα διαχρονικό έπος που έχει ραφτεί στην ύφανση του υλικού από το οποίο είναι πλασμένος ο Burdon, γι αυτό και το να το αποδώσει συγκλονιστικά είναι γι αυτόν μια διαδικασία τόσο απλή σαν να πλένει τα δόντια του.
Η ερμηνεία του φιλτράρεται μέσα από το προσωπικό του storyboard. O Burdon το ‘χει πιάσει το θέμα από τα μακρινά ‘60s, τη δεκαετία όπου σχηματίστηκε και μαζικοποιήθηκε ουσιαστικά η ποπ κουλτούρα και δεν το έχει αφήσει. Έχει ζήσει εκατό ζωές σε μία, έχει φτάσει με σκέψη και ερμηνεία ακμαία τα 78 του, έχει συνεργαστεί με ένα σωρό ιερά τοτέμ και, διάολε, έχετε δει τη λίστα των φίλων του;

 

 

Κι όμως, μετά από τέτοιο ρούφηγμα της ζωής, ο Burdon ουδόλως κάηκε, εξακολουθεί να παίζει στα δάχτυλα το παιχνίδι της βιομηχανίας, εξακολουθεί να συντηρεί την εικόνα του, να τροφοδοτεί τον μύθο του, δεν έχει πάθει αγοραφοβία, επικοινωνεί ακάματα με τους οπαδούς του, δέχεται τη λατρεία τους, είναι προσηνής, ειλικρινής, αποκαλυπτικός και απολαυστικός.

 

 

Τον συνάντησα στα παρασκήνια για να του εκφράσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου, την ευγνωμοσύνη μου, αλλά και γιατί ήθελα να του θυμίσω μια περίεργη προσωπική ιστορία που εμμέσως τον αφορούσε, η οποία ποσώς τον ενδιέφερε τον άνθρωπο και την ξέχασε, θαρρώ, μέχρι το πρώτο κλικ του Κισατζεκιάν, αλλά εγώ την έβγαλα από μέσα μου, ξεμπέρδεψα με το απωθημένο κι έβγαλα και μια φωτογραφία δίπλα στον Burdon για την οποία ακόμη τσιμπιέμαι προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν είναι photoshop.
Ένας σκασμός κόσμου που ξεροστάλιαζε έξω από το κοντέινερ που τον φιλοξενούσε στην υποδοχή του Ηρωδείου είχε ανάλογες προσδοκίες. Ικανοποιήθηκαν πολλοί από αυτούς.

 

 

Η συναυλία του Eric Burdon στο Ηρώδειο, στην τελευταία κατά δήλωσή του περιοδεία της ζωής του, είχε χαρακτήρα μεταφυσικό. Αφύσικο ήταν λίγο να βιώνεις μια συναυλία τέτοιου είδους και να μην μπορείς εξαιτίας των απολύτως εύλογων περιορισμών του Ηρωδείου να πιείς ένα ποτάκι, να κάνεις ένα τσιγαράκι ή απλώς να σηκώσεις τον κώλο σου από τα μάρμαρα και να χορέψεις στα “Hold On I’m Coming”, “We’ ve Got to Get Out Of This Place”, “Bring it On Home to Me”, “It’s my life”κλπ. Γι αυτό και ο πάνω διάδρομος του πάνω διαζώματος ήταν γεμάτος όρθιους από τη μέση της συναυλίας και μετά.
Όπως και να ΄χει, στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου φτύναμε ξανά τον κόρφο μας, με τον Κισατζεκιάν αυτήν την φορά, για την τύχη που είχαμε να είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε ζωντανά τον Eric Burdon στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.

 

 

Μετά από τέτοιες παραστάσεις και τέτοια live αντιλαμβάνεσαι τη σημασία της επίδρασης της Τέχνης: βγαίνεις από τον χώρο διαφορετικός άνθρωπος απ ‘ ό,τι μπήκες.

 

 

Γι όσους χάσατε αυτήν την εμπειρία ή απλώς θέλετε να την ξαναζήσετε, το Merlin’s Music Box έχει ανεβάσει στο YouTube ολόκληρη την εμφάνιση του Burdon στο Ηρώδειο.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=HsLNTthnVRM

Enjoy!

photos by Chris Kissadjekian

 

 

 

Read 132 times

Leave a comment