Monuments on Facebook

LUCKY PETERSON – “50 Years on the Road”, Half Note Jazz Club, Αθήνα, Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019

Wednesday, 23 October 2019 12:21
Published in Live Reviews

 Ούτε ένα, ούτε δυο, μα έξι ολόκληρα χρόνια περιμέναμε κάποιοι να πραγματοποιηθεί η «υπόσχεση» του Half Note ώστε να απολαύσουμε τούτο το… πολυεργαλείο, ναι, αυτό ακριβώς!

Ανταπόκριση από τη Σοφία Μπαλή και το Χρήστο Κισατζεκιάν

Βλέπεις το να περιγράψεις πλέον τον Τυχερό Peterson ως «παιδί-θαύμα» θα ήταν παντελώς άστοχο αφού και μόνο από τον τίτλο της παγκόσμιας περιοδείας του, θα ήσουν φάουλ… Στη συνέντευξη που είχα την τιμή να έχω μαζί του την περασμένη Παρασκευή μου εξήγησε πως το 2013 αρρώστησε βαριά, κι αυτό τον κράτησε μακριά, αφού είχε ακυρώσει τότε όλες της ημερομηνίες της Ευρώπης.

 

 

Πενήντα χρόνια στο κουρμπέτι ρε σεις, κι ας έχει γεννηθεί το 1964… Πρωτοφανές!

 

 

Δευτέρα βράδυ λοιπόν, την τελευταία του παράσταση επιλέξαμε να απολαύσουμε συνειδητά αφού συνήθως η τελευταία νύχτα είναι η πιο «θερμή» εκατέρωθεν, μα και η πιο «ξεχειλωμένη». Ορθότατη επιλογή. Το πρώτο set διήρκησε λίγο λιγότερο από ενενήντα λεπτά, ενώ το δεύτερο μια ώρα παρά κάτι. Κανονικό overdose.

Και τα δυο sets ανέλαβε να προλογίσει το power trio που συνοδεύει τον πολυτάλαντο πρωταγωνιστή. Μα όπως φάνηκε εξαρχής, μονάχα… συνοδεία δεν το αποκαλείς αυτό. Και αναφέρομαι επί τω πλείστων στον εκρηκτικό Shawn Kellerman που μας έπιασε μονομιάς από το γιακά και μας ταρακούνησε πατόκορφα με την επιδημική ενεργητικότητά του: δεν υπήρχε ένα σημείο του σώματός του που δεν συμμετείχε στην «ασέλγειά» επί της άμοιρης Telecaster του!...

 

 

Σαν ένας άλλος Billy Gibbons -μούσι μακρύ ως προέκταση σε παχύ μουστάκι, παντελονάκι σωλήνας & λαχουρέ πουκαμισιά- δε κράτησε ούτε καν τα προσχήματα που τον ήθελαν «πίσω» από τον τιμώμενο συνάδελφο της βραδιάς. Μας πήρε και μας σήκωσε! Γεγονός που καταχάρηκα βαθιά αφού, όπως και να το κάνουμε, αποδεικνύει περίτρανα το πηγαίο ταλέντο του Peterson που δεν επισκιάζεται ποτέ κι από κανέναν.

 

 

Θα ήμουν όμως άδικος να μην αναφερθώ και στο rhythm section που κράτησε τα πόδια μας σε διαρκή κίνηση δυόμιση ώρες. Ειδικά ο Michael Nunno στο ηλεκτρικό μπάσο με πήγε μια βόλτα από Oakland μεριά, στις γειτονιές των θρυλικών Tower of Power, αφού η όλη του στάση τιμούσε υπέρ το δέον τον ανυπέρβλητο Francis Rocco Prestia, με δεξί χέρι-πολυβόλο επί των χορδών, και τούτο ως μια σφιχτή γροθιά με τη μπότα των τυμπάνων.

 

 

Όσο για τον γλυκύτατο Lucky, αυτόν και την θεόρατη μπάκα του που προηγείτο, οκ, να καταγράψω απλά πως παρά το σχετικά προχωρημένο της ηλικίας του, ο μάστορας δε συνθηκολόγησε στιγμή! Κάθε σύγκριση με το μακρινό παρελθόν άλλωστε θα ήταν κατά την ταπεινή μου άποψη από άτοπη έως και κακοπροαίρετη… Μια ζωή τον απολαμβάναμε στα οπτικο-ακουστικά του προϊόντα θυελλώδη & αεικίνητο, ναι, ξέρω. Μα όντας wiz-kid από τα πέντε του μόλις χρόνια και στη συνέχεια ως κοτσονάτος μαγκίτης, μας κακοσυνήθισε ή καλόμαθε για τα καλά, πες το όπως θες. Μη τρελαθούμε το λοιπόν.

 

 

Ο άνθρωπος-χταπόδι γκρούβαρε κι εδώ, στο ατμοσφαιρικό μας στέκι, όπως ελάχιστοι ακόμη στην Υδρόγειο καταφέρνουν κι ας παραμένουν… εικοσιπεντάρηδες! Μια καθήμενος στο ξύλινο (αξεπέραστο, διαχρονικό και λατρεμένο) Hammond και μια με την φιστικί του ESP, ο αμετανόητος «έφηβος» υπήρξε διαρκώς απρόβλεπτος στις αναρίθμητες έως και αναπάντεχες εναλλαγές του, με κείνο το χαμηλό του υπό σκιάν βλέμμα, σαν άτακτο πιτσιρίκι.

 

 

Από την χαρμολύπη του “Georgia on My Mind” με ένα και μόνο νόημα προς τους υπολοίπους, το επόμενο δευτερόλεπτο σε ήθελε δίπλα του σε μια απόλυτα χορευτική διάθεση, αποζητώντας κιόλας τα παλαμάκια όλης της αίθουσας. Και τρία λεπτά αργότερα, απόλυτη ησυχία ολούθε ώστε να ακουστούν οι ισχνές δυναμικές ενός πρωτόλειου μα ανατριχιαστικού κιθαριστικού αυτοσχεδιασμού… Απόγειο όλων των παραπάνω κατά την άποψή μου, η mini ατμοσφαιρική αναφορά του στον κοινό μας ήρωα (είμεθα και συνομήλικοι βλέπεις) στο δεύτερο μέρος: τα “Hootchie Coochie Man” & “Got my Mojo Working” του Muddy Waters!

 

 

Σε ρόλο επιλόγου, ολοκληρώνω συνειδητά με την πιο «νόστιμη», γλυκιά & απέριττη νότα της όλης υπόθεσης: τη σύντροφό του πάνω και κάτω από τη σκηνή, την Tamara Tramell. Στο δεύτερο μισό κάθε μέρους του προγράμματος, η αισθησιακή ερμηνεύτρια τραγούδησε τις soul & funky διασκευές του show είτε μονάχη, είτε παρέα με τον άντρα της, προσθέτοντας κείνο το κάτι τις που είθισται να απολαμβάνουμε σε ζωντανές βραδιές που τιμούν την Αφροαμερικάνικη μουσική.

Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

Σκεφτείτε κάποια, η οποία τα τελευταία 30+ χρόνια της ζωής της ακούει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα metal. Άντε και λίγο rock. Η πλειονότητα οποιουδήποτε άλλου είδους (funk, soul, jazz, electro, ambient, pop, όπερα, κλπ, κλπ…) της προκαλεί πονοκέφαλο. Ποιες οι πιθανότητες να βρεθεί σε rhythm 'n' blues συναυλία και να το διασκεδάσει κιόλας; Η στατιστική και η λογική λένε καμία. Και κάπου εκεί, εμφανίζεται ο Lucky Peterson για να αποδείξει πως και οι δύο κάνουν λάθος!

 

 

Έχοντας ακούσει μόνο ένα album του κυρίου Peterson, (το οποίο ομολογώ πως όχι μόνο δεν με πονοκεφάλιασε, αλλά το βρήκα και πολύ ενδιαφέρον) βρέθηκα τη Δευτέρα στο Half Note για να παρακολουθήσω την τελευταία από τις εμφανίσεις του. Και έπαθα πλάκα!
Το show ξεκίνησε με τον Shawn Kellerman. Προφανώς και δεν είμαι σε θέση να κρίνω την τεχνική του, αλλά δεν νομίζω να έχω δει πολλούς κιθαρίστες, οι οποίοι έχουν κάνει την κιθάρα προέκταση του σώματός τους. Ο τύπος πραγματικά ένιωθε τη μουσική, έπαιζε με όλο του το σώμα. Τουλάχιστον εντυπωσιακός!

 

 

Και μετά εμφανίστηκε στη σκηνή ο Lucky Peterson. Αν τώρα, που λόγω όγκου τον λες και λίγο δυσκίνητο, έκανε αυτά που έκανε, ποιος ξέρει τι γινότανε παλιά στα live του. Ξεκίνησε να παίζει Hammond, συνέχισε με ηλεκτρικό πιάνο και κάποια στιγμή τα συνδύασε και τα δύο και μετά, είπε γι’ αλλαγή να πιάσει την κιθάρα του. Και να κατέβει από τη σκηνή για να κάτσει ανάμεσα στον κόσμο!... Θεωρώ περιττό να αναφέρω το πόσο επικοινωνιακός ήταν.

 

 

Τη soul νότα της βραδιάς έδωσε η Tamara Peterson. Εξαιρετική παρουσία και φωνή. Δεδομένου ότι είναι και η σύντροφος του Lucky Peterson, σχημάτισα την εντύπωση ότι έχουν εντάξει στις εμφανίσεις τους και ένα προσωπικό, διακριτικό “παιχνίδι”. Αυτό το παιχνίδι, σε συνδυασμό με το τελείως χύμα και απλό attitude όλων τους, καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό.

 

 

Το σχήμα συμπληρώνουν ο Michael Nunno (μπάσο) και ο Raul Valdes (τύμπανα). Πειράζει που δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία; Πιθανόν να είναι εξαίρετοι μουσικοί, αλλά, και υποκειμενικά και αντικειμενικά, ο Peterson και ο Kellerman τους επισκιάζουν. Προφανώς το ξέρουν και γι’ αυτό παραμένουν διακριτικές παρουσίες στη σκηνή,
οι οποίες συμπληρώνουν και απογειώνουν ακόμα περισσότερο όλο αυτό που συμβαίνει.

Σοφία Μπαλή 


Photos by Sofia Balli & Chris Kissadjekian

 

Read 150 times

Leave a comment