SL THEORY, NOELY RAYN, CELLAR STONE – Fuzz Club, Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2019

Friday, 03 January 2020 15:41
Published in Live Reviews

Εορταστική βραδιά by all means!

Περιγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

Παραδοσιακά, επίσης by all means, ήταν Φύσει αδύνατον να λείψουμε από την από σκηνής ζωντανή παρουσίαση του (ξανά μανά by all means) ολόφρεσκού “Cipher” των επιβλητικών SL Theory του αγαπημένου μου Σωτήρη Λαγωνίκα! Πόσο μάλλον από τη στιγμή που τούτη τη σημαίνουσα βραδιά «προλόγιζαν» καίρια γηγενή σχήματα όπως οι Noely Rayn & Cellar Stone…

 

 

Και δεν έφταιγε μονάχα το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο πίσω μέρος της πλατείας του συναυλιακού χώρου για το ότι νιώσαμε μονομιάς κι από νωρίς, όλοι, «σα στο σπίτι μας». Θα’μασταν καμιά πεντακοσιαριά νοματαίοι, και πλάκα-πλάκα, οι περισσότεροι γνωριζόμασταν μεταξύ μας ως συγκάτοικοι στην τρέλα, συνάδελφοι μουσικοί, συνοδοιπόροι της Ελληνικής Σκηνής μα και αμετανόητοι συναυλιάκιδες. Αγαπημένες φάτσες λέμε. Κι αν σε αυτό το νούμερο πέρα από τα των γιορτών συνέβαλε κομματάκι και η ταυτόχρονη διεξαγωγή του ετήσιου party του περιοδικού Metal Hammer, το κρίμα στο λαιμό τους, αφού γνώριζαν από νωρίς τούτη την παρουσίαση. Και γράφω «κομματάκι» αφού κακά τα ψέματα, ολίγοι θα βρέθηκαν σε δίλημμα του να επιλέξουν μεταξύ SL Theory & Septic Flesh…

 

 

Με μια μικρή καθυστέρηση στο άνοιγμα της πόρτας λόγω sound check, οι δικοί μας Black Stone Cherry, οι Cellar Stone ντε, βάλθηκαν εξαρχής να βροντήξουν (και όχι απλά να πατήσουν) πόδι επί σκηνής με την θεμελιώδη 70’ς γκρούβα τους! Το κουαρτέτο γαμεί και δέρνει λέμε, και σας το λέει τούτο ο μπαρμπα Χρήστος, ο μεταξύ άλλων ιδρυτής των What’s The Buzz? & Double Treat! Το κοτσονάτο σχήμα τιμά υπέρ το δέον τα χρυσοκέντητα χρόνια που το hard & heavy rock έλαμπε χαράζοντας μονοπάτια διαχρονικά.

 

 

Με δέσιμο-μπετό, όταν σου λεν πως δημιουργήθηκαν το 2018, απλά κουνάς την κεφάλα σου δεξιά-αριστερά. Οι φίλοι ομοϊδεάτες έχουν να περιμένουν πολλά από δαύτους το λοιπόν. Άντε να δούμε!

 

 

Πάμε τώρα και στο δεύτερο πιάτο της βραδιάς. Όσοι αγάπησαν τους φίλτατους Remember Lizzy, αγαπούν αυτή τους την μετάλλαξη σε Noely Rayn. Προσωπικά, ανέκαθεν υποστηρίζω σθεναρά όλους εκείνους που, αφού τιμήσουν επάξια τους λατρεμένους τους ήρωες, κάνουν το βήμα να φτιάξουν το ζητούμενο: ένα σχήμα αυτοφυές, συνθετικά αυτόνομο, ήτοι δημιουργικό. Το όλο νόημα βρίσκεται στο να καταθέτεις τη δική σου «πινελιά» στον αχανή χάρτη της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς, τελεία και παύλα!...

 

 

Έτσι λοιπόν τούτη τη βραδιά είχαμε και δαύτους να παρουσιάζουν από σκηνής το δικό τους φρέσκο κύημα, το δεύτερο lp τους εν ονόματι “Perfect is not Enough”. Μελωδικότεροι άρα και πιο «οικουμενικά ήπιοι» από τους προηγηθέντες, οι αδελφοί Γαβαλά παρέα με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους Δανδουλάκη, Σίννη, Παπαπέτρο & Ραγκαζά, μας… χόρεψαν στο ταψί Ιρλανδικά για καμιά ώρα, έτσι που να αποζητάμε μια παγωμένη Guinness ή ένα Jameson στις παρακείμενες μπάρες του Fuzz.

 

 

Κι αν θα έπρεπε συνοπτικά να παραθέσω τα συναισθήματά μου για αυτό που μας προσέφεραν, επιλέγω να καταγράψω το εξής και μόνο: σε περιπτώσεις σαν κι αυτές, νιώθεις πως ο όρος «παίζω για τη φανέλα» αποκτά σάρκα και οστά!

 

 

Λίγο μετά τις 10μ.μ. η μεγαλόπνοη σκηνή υποδέχθηκε το τρίτο (μετά το Sierra και τον Κεραμικό) μεγαλόπνοο εγχείρημα του αδελφικού ηγέτη Λαγωνίκα. Όπως με ξέρει αυτός απ’ έξω κι ανακατωτά, τον ξέρω και του λόγου μου σα κάλπικη δεκάρα: ο άνθρωπας είναι αυτό που λέμε Φαινόμενο ως Άνθρωπος Ορχήστρα, όπως επίσης είναι έως και ξεροκέφαλα Οραματιστής, αμετανόητος κυνηγός του Μεγάλου Ιδανικού της Μουσικής Δημιουργίας!

 

 

Αναμενόμενο λοιπόν το όλο σκηνικό. Μια σκηνή πλούσια σε audio-visual που μονάχα σε διεθνή σχήματα του χώρου έχουμε συναντήσει μας έπιασε μονομιάς από τη γραβάτα («αφού δε φοράς γραβάτα!, ε, άμα φόραγα δε θα την έσκιζες;;;» - πνευματικά δικαιώματα Ευγένιου Σπαθάρη) και με το που εκσφενδονίστηκαν οι πρώτες νότες του καταιγιστικού “hit single” “Saintz & Sinnerz” μας πήρε και μας σήκωσε!...

 

 

Ευθείς αμέσως αντιληφθήκαμε λοιπόν πως δε θα παρακολουθούσαμε μια «στυγνή», ολοσχερή ζωντανή παρουσίαση του νεογέννητου “Cipher”, μα ένα συνειδητό «μπρος-πίσω», ένα πολυποίκιλο πρόγραμμα που ανακάτευε τα έργα και τις ημέρες αυτής της dream team. Για του λόγου το αληθές, ακολούθησε το μελιστάλακτο “Now” από το concerto for group & sting orchestra, και στα καπάκια βουτήξαμε με το κεφάλι στα βαθιά με το αυτοβιογραφικό προοδευτικό ντελίριο του πρωτομάστορα που ανοίγει ξεδιάντροπα το παρουσιαζόμενο album - "The Life and Death of Mr.Ess"!...

 

 

Αυτό ήταν. Για την επόμενη μιάμιση ώρα οι γνωστές (σε όσους ήδη δηλώνουν οπαδοί του σχήματος) ανατροπές από το μελωδικό hard & heavy στο προοδευτικό γαϊτανάκι πρωτοπόρων όπως οι Styx, οι Kansas, οι Queen, μας κράτησαν έως και… αμήχανους, μεταξύ δέους, ανημποριάς, ζήλιας και ανατριχίλας. Ο Καρασούλης τσάκισε κόκκαλα ξανά, και μάλιστα τούτη τη φορά υπήρξε πιο «χορευτικός» από ποτέ, πράγμα που μας συνεπήρε όμορφα.

 

 

Οι Νίγδελης & Φλούρος μας πήρανε το scalp, ως έπρεπε, επιτέλους, αφού ως παρών σε ΚΑΘΕ τους ζωντανή εμφάνιση ως τώρα, τούτο το Σάββατο τους… άκουσα όπως έπρεπε: στα κόκκινα, να κόβουν κομμάτια από τις σάρκες μας! Ο Γαβαλάς μονάχα κουρασμένος δε φάνηκε παρά τον διττό του ρόλο τούτη τη βραδιά, κι ο Κόλλιας που -όπως πάντα- ιδρώνει τη φανέλα, υπήρξε ο φετινός «ριγμένος», αφού για κάποιο λόγο ο υπεύθυνος ήχου δεν αντιλήφθηκε ολονυχτίς της παντελή έλλειψη των καίριων μπασογραμμών του, παρότι στημένος κατ’ εξαίρεση στην πλατεία του χώρου…

 

 

Οι Παπαδημητρίου & Τάρμπα στα μετόπισθεν έχτισαν ένα απίστευτο background για άλλη μια φορά, μα τούτη με την πολύτιμη συνδρομή της ομάδας των Voice Box. Όσο για τον Ηγέτη της βραδιάς, ο Mr.Ess έλαμψε ξανά μανά από το βάθρο του ως ανέκαθεν ταπεινός, «κρυμμένος θησαυρός», χαρούμενος τα μάλα που έζησε άλλο ένα του όνειρο με ορθάνοικτα τα μάτια!

 

 

Ειλικρινά δεν ξέρω πού θα μπορούσε να καταλήξει τούτο το όχημα στο μέλλον… Είναι τόση η αχαλίνωτη έμπνευση και η πηγαία φιλοδοξία (βλέπε πάθος) του Σωτήρη που θαρρώ πως κάποια στιγμή θα βρεθώ στα πολυπόθητα photo pits του Royal Albert Hall για πάρτη του!

Amen

Photos by Chris Kissadjekian

 

 

 

Read 544 times

Leave a comment