ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ. – «Αφιέρωμα στον Γιάννη Σπάθα», Θέατρο Παλλάς, Δευτέρα 27 Ιανουαρίου

Wednesday, 29 January 2020 15:12
Published in Live Reviews

Αποδότε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

Ανταπόκριση από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Έτσι! Πολύ όμορφη και καθώς πρέπει κίνηση της Ε.Ρ.Τ. τούτη η βραδιά! Άλλωστε, η κατάμεστη αίθουσα του ιστορικού «Παλλάς» δικαιώνει τα μάλα τη διοργάνωση. Ήμασταν όλοι εκεί. Από την ίδια του την οικογένεια φυσικά, τους φίλους και συνεργάτες, μα και όσους υπήρξαμε λάτρεις της καλλιτεχνικής ευαισθησίας του αείμνηστου Σπάθα…

 

 

 

Σε δυο μέρη χωρισμένο το πρόγραμμα, και τούτο ορθά γενόμενο κατά την ταπεινή μου άποψη, αφού ο Γιάννης εμπλούτισε με το επουράνιο ταλέντο του και τα της έντεχνης Ελληνικής Μουσικής πέρα από τα «δικά» μας, τα rock!
Έτσι την πρώτη ώρα λοιπόν απολαύσαμε δεκαπέντε ελληνόφωνες συνθέσεις του σε στίχους των Αρανίτση, Καλομοίρη, Λιδάκη και Νικολακοπούλου, ερμηνευμένες έως και συγκινητικά από την μελιστάλαχτη Νανά Μπινοπούλου και τον αισθαντικό Βασίλη Λέκκα, ενώ τη δεύτερη εισπράξαμε τον απαραίτητο φόρο τιμής στα όσα ο χαρισματικός κιθαρίστας και μουσικοσυνθέτης μας κληροδότησε ως ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Socrates Drunk the Conium! Η δουλειά του Διευθυντή της Ορχήστρας Γιώργου Αραβίδη και του ενορχηστρωτή Γιώργου Παπαδούκα καίρια.

 

 

Ο μικρός, πηγαία αργόσυρτος έως και ανατριχιαστικός πρόλογος του Νίκου Αντύπα από μικροφώνου με άγγιξε βαθιά… Μα ήταν ο Γιώργος Τρανταλίδης που κάθισε πίσω από τα τύμπανα εν τέλει, δίπλα στον γιό του εκλιπόντα, το Νίκο Σπάθα, που μαζί με τον Μιχάλη Απαρτόγλου από τους Jacks Full, ανέλαβαν τούτη τη μουσική αναδρομή. Η Μαρκέλλα Παναγιώτου στα φωνητικά, ο Κώστας Παπαδούκας στα πλήκτρα και οι Σπύρος Γεωργαντάς & Σπήλιος Ζευκιλής στις ηλεκτρικές κιθάρες συμπλήρωσαν καίρια το ηλεκτροδοτούμενο σχήμα.

 

 

Ξεκινώντας με το “Breaking Through” και καταλήγοντας στο “Starvation”, θυμηθήκαμε δέκα ύμνους ποθητούς όπως τα “Mountains”, Mr.WC”, “Killer”, “Lady” κ.α. Κι αν το τελευταίο μπήκε λάθος και το ξαναπήραν από την αρχή, όπως κι αν ο Λέκκας τα έχασε στο τρίτο τραγούδι του έντεχνου μέρους και το ξανάπε μονομιάς, θυμήσου!
Θυμήσου πως κι εσύ «διπλανέ» μου βρέθηκες, όπως κι εγώ, μια-δυο φορές βουρκωμένος τούτη τη βραδιά...

 

 

Είπα «διπλανέ» μου και θα το μοιραστώ και τούτο μαζί σου:
Πόσο τυχερός μπορεί να ‘μαι πλέον, ως άνθρωπος ευγνώμων για αυτό, αλήθεια, πόσο;;; Μα σκέψου και πες μου εσύ. Πόσα άτομα χωρά το θέατρο αυτό συνολικά, εξώστης και πλατεία; Θα’ ναι χίλια πεντακόσια; Πάνω-κάτω; Δε γνωρίζω, μπορεί και παραπάνω. Ε, λοιπόν, πόσο τυχερός μπορεί πια να είμαι ώστε να με θέλει η πρόσκλησή μου δίπλα στον «συνάδελφο» μπασίστα Αντώνη Πιτσολάντη, δηλαδή τον μπασίστα των Persons(*);;;
Πόσο ρε φίλε;;;


Love & Gratitude

Photos by Chris Kissadjekian

(* έτσι ονομάζονταν οι Socrates στις απαρχές τους) 

Υ.γ.: για όσους τυχών γνωρίζουν τα έργα και τις ημέρες μου ως συναυλιακού φωτοειδησεογράφου και αναρωτηθούν -εύλογα- για την ποιότητα/πιστότητα των φωτογραφιών που συνοδεύουν το άρθρο αυτό, να καταγράψω πως οφείλεται στη ρητή απαγόρευση της διοργάνωσης σε κάθε επαγγελματία φωτογράφο, δεδομένου του ότι η Ε.Ρ.Τ. ανέκαθεν επιτρέπει μονάχα στον δικό της να καλύπτει. Ήτοι οι εικόνες μου εδώ είναι προϊόν του κινητού τηλεφώνου μου στο μπιζάρισμα του τέλους όπου όλοι πλέον τράβηξαν δυο κλικ…

υ.γ. 2 : άραγε μονάχα εγώ ονειρεύτηκα επί σκηνής όλους όσους υπήρξαν μέρος της εποποιίας των Socrates και ήταν σε θέση να συμβάλλουν σε τούτο το φόρο τιμής; Πώς και δε τους προσκάλεσε η Ε.Ρ.Τ.; Μπουκουβάλας, Πιτσολάντης, Αντύπας, Ζηκογιάννης, Άκης Τουρκογιώργης, Παπασταματάκης, ο φίλτατος Μάκης Γιούλης που για 17 χρόνια ήταν δίπλα στο Γιάννη;;;;

 

 

Read 370 times

Leave a comment