THE NOSFERATU, OPENED PARADISE - Temple, Αθήνα 22 Φεβρουαρίου 2020

Monday, 24 February 2020 12:28
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Μια βραδιά αφιερωμένη στον gothic rock ήχο με τους The Nosferatu να επιστρέφουν με το line up των 90’s για να παρουσιάσουν ένα set list βασισμένο στα albums “Rise” και “Legend”.

Ανταπόκριση της Φιλιάννας Νικολινάκου

 

 

Οι Opened Paradise κλήθηκαν να «ζεστάνουν» το κοινό που είχε αρχίσει να γεμίζει τις μπροστά σειρές του club. Κατάφεραν στο μέγιστο βαθμό να περάσουν την υποβλητική ατμόσφαιρα της μουσικής τους, που χρωστά τα μέγιστα στους Fields of the Nephilim. Ειδικά η φωνή του Περικλή είναι τόσο πολύπλευρη που πραγματικά σε καθηλώνει τόσο με την ερμηνεία του, όσο και με την σκηνική του παρουσία. Ο Κυριάκος και ο Greg κατάφερναν με τις κιθάρες τους να περάσουν με τις κιθάρες τους τα απαιτητικά σημεία των κομματιών τους. Το rhythm section του Κώστα και Ηλία σε μπάσο και drums αντίστοιχα ήταν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή και συνολικά η μπάντα έπαιξε άψογα τα κομμάτια κυρίως από το “Buried in rain” album τους. Κέρδισαν το πιο ζεστό χειροκρότημα και προσωπικά με συνεπήραν στην ατμόσφαιρα τους στο μέγιστο βαθμό.

Setlist: Senseless / Reverence / Deep waters / We burn the sky / Leaving dreamland / Omega / Sin / Visions through the circles of chaos / Upon the vast universe

 

Θεωρώ πως είχαμε μεγάλη τύχη να δούμε live αυτή την μπάντα που στην πορεία της στα late 80s/ early-mid 90s έδωσε στη σκηνή του gothic rock πολύ σημαντικές κυκλοφορίες. Τα “Legend” και “Rise” albums είχαν την τιμητική τους και για μιάμιση περίπου ώρα οι The Nosferatu έδωσαν μαθήματα gothic rock.

 

Από τη μία η πληθωρική παρουσία του frontman τους, Louis DeWray, που ήταν αεικίνητος και με τη φωνή του ενέτεινε ιδανικά την ένταση της μουσικής τους. Μπορεί κάποιοι να τον βρήκαν φάλτσο, αλλά εμένα δεν μου δημιούργησε κάτι τέτοιο τόσο κακή εντύπωση για να το επισημάνω ως πρόβλημα, αλλά ίσως ήταν ένα ψεγάδι στην συνολική τους εικόνα.

 

Ο αρχηγός τους, Vlad Janicek, ήταν χάρμα οφθαλμών τόσο με την εμφάνιση του όσο και με το φοβερό παίξιμο του στο μπάσο, το οποίο είχε κόκκινα φωτάκια στην ταστιέρα. Πραγματικά κέρδισε τις εντυπώσεις και ήμασταν και τυχεροί να ακούμε πεντακάθαρα ό,τι έπαιζε, χάρη στον πολύ καλό διαχωρισμό στον ήχο των οργάνων τους. Ο Chris Clark είχε στη διάθεση του ένα υπερπλήρες drum kit – ίσως το μεγαλύτερο που έχει στηθεί στο Temple - με το οποίο «γέμιζε» συνεχώς τον ήχο τους κάνοντας κάθε κομμάτι τους να ακούγεται ακόμα πιο πολύ ενδιαφέρον.

 

Η εμφάνιση του Rob Leydon ήταν τελείως ξεκάρφωτη και περισσότερο θύμιζε σπασίκλα στο σχολείο με τα γυαλιά που φορούσε! Όμως με την κιθάρα του μας έβαλε κυριολεκτικά τα γυαλιά και έφτασε μέχρι και στο σημείο να παίξει και tapping!

Δίπλα στο drum kit ήταν η Anastasia Resurrection που είχε αναλάβει να «γεμίσει» τον ήχο τους με τη φωνή της μαζί με τα προηχογραφημένα ατμοσφαιρικά σημεία των κομματιών τους.

 

Σίγουρα δεν είμαι από εκείνους που γκρίνιαξαν εκείνο το βράδυ για την απόδοση των The Nosferatu, αλλά ούτε και ενθουσιάστηκα στο βαθμό του να θεωρήσω τη συναυλία τους ως εξαιρετική. Όμως είχαν ένταση, ρυθμό και πάνω από όλα διάθεση να παρουσιάσουν κομμάτια που έχουν στιγματίσει την πορεία του gothic rock. Και μόνο γι’αυτό άξιζε η συναυλία τους και με το παραπάνω.

 

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας


Setlist: Alone / Dark angel / Crysania / Demonicus / Abominations / For eternity / Rise / Vampyres Cry / Soliloquy / Lament / Siren / Close / Inside the devil / Lucy is red / Wicca man





Read 276 times

Leave a comment