Monuments on Facebook

NETTWORK featuring STANLEY JORDAN/CHARNETT MOFFETT/REMI VIGNOLO - Half Note Jazz Club, Αθήνα, Δευτέρα 25 Απριλίου 2016

Wednesday, 27 April 2016 15:22
Published in Live Reviews

Ακόμη κουνώ το κεφάλι μου με απορία που η επίσκεψη του φαινομενικού Jordan στην Αθήνα έμοιαζε από δημοσιότητα & προσέλευση με αυτό που οι συμπατριώτες του αποκαλούν “The Best Kept Secret”!

Δεν το χωρά ο νους μου. Ακόμη και εν τω μέσω Κρίσης βλέπουμε άλλες κι άλλες συναυλίες sold-out, και δεν αναφέρομαι μονάχα σε αυτές που λαμβάνουν χώρα στο ιστορικό jazz club της χώρας μας. Άρα δεν φταίει (μόνο) η απεχθής ανέχεια. Ούτε καν η Μεγαλοβδομάδα. Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι πως, επειδή στους Nettwork εμφανίζεται ο Charnett Moffett ως εμπνευστής & μπροστάρης του σχήματος, παγκοσμίως, πολλοί από εμάς του Τύπου «είδαμε το δέντρο και όχι το δάσος»…

Είναι Ηλίου φαεινότερο άλλωστε πως, ο πόλος έλξης σε τούτη την απρόσμενη μετάκληση ήταν ο ένας και μοναδικός Stanley. «Εξωγήινος». “Where no man has gone Before”. Τέλος! Διόλου τυχαία λοιπόν η «μετακίνηση» που έκανα παραπάνω και τον έβαλα -δικαιωματικά!- μπροστά, αμέσως μετά το γνωστό, επεξηγηματικό “featuring”, κόντρα στην τυπωμένη αφίσα. Τι να λέμε… Όποιος έδωσε το παρόν, αντιλαμβάνεται και συνυπογράφει.

Μεγάλη Δευτέρα λοιπόν και ο υπογράφων έζησε άλλη μια μεγάλη του προσδοκία παρέα με καμιά πενηνταριά μόλις άτομα. Τελευταία στιγμή το πήρα κι εγώ χαμπάρι. Θα χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο αν μου ξέφευγε, οπότε χρωστώ ένα τεράστιο ευχαριστώ στον φίλο και συνοδοιπόρο Λευτέρη Μούτσο! Δόξα τον Θεό, είμαστε αρκετοί οι αμετανόητα ανοικτόμυαλοι λάτρεις της Μουσικής όταν αυτή αγγίζει τη ραχοκοκαλιά μας…

Έχοντας καλύψει αισίως κάποιες αντίστοιχες συναυλίες σε ιστορικά jazz clubs Ευρώπης & Αμερικής, πρέπει να ήμουν από τους λίγους παρευρισκόμενους που αντιλήφθηκαν τι ακριβώς συνέβη τούτο το βράδυ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μεις οι ολίγοι τυχεροί απολαύσαμε ένα τεραστίας διάρκειας διπλό set που ξεκίνησε λίγο μετά της εννιάμιση και τέλειωσε δύο παρά τα ξημερώματα!!! Πώς κι έτσι; Είναι απλό. Έξω είθισται να παρουσιάζονται δυο set ανά βράδυ, π.χ. ένα επτά με εννιά και ένα εννιάμιση με εντεκάμιση. Όμως έξω, αλλάζει το κοινό και οι πρώτοι φεύγουν αφήνοντας τους δεύτερους, «βραδινούς», με άλλο εισιτήριο! Και όπως συνέβη και στο Half Note, το εκάστοτε φιλοξενούμενο σχήμα αλλάζει ένα μικρό ποσοστό του set list ώστε, αν κάποιος «πρωινός» το επιθυμεί, να έχει ένα επιπλέον κίνητρο. Και πες μου εσύ τώρα… Εσύ που ήρθες. Πόσο τυχερός νιώθεις;;; Κι εσύ που έλειπες, πόσο άτυχος;;;

Λίγο λιγότερο από τέσσερεις ώρες απόλαυσης λοιπόν, όπου πρωταγωνίστησε η jazz fusion, αφήνοντας και κάποιες πινελιές soul τραγουδοποιϊας για τον πρόσχαρο (έως και σε στιγμές υπερφίαλο) Moffett όπου μας παρακίνησε μάλιστα σε τραγούδι με στίχους μινιμαλιστικούς, για πανανθρώπινα ιδεώδη όπως η Αγάπη και η Ειρήνη. Με βάθος αμέτρητο στον ήχο του, συνειδητά, όργωσε την άταστη ταστιέρα του ασταμάτητα. Προς Θεού, να εξηγούμαι: ο άνθρωπος έχει πλουσιότατο βιογραφικό (Hancock, Gillespie κ.α.), ευφάνταστες συνθέσεις για τους Nettwork και εμφανή τεχνική κατάρτιση και δεξιότητα. Σε στιγμές αναφέρθηκα, και μόνο. Όμως κακά τα ψέματα. Δεν χρειαζόταν Ορός της Αλήθειας για να παραδεχθούμε όλοι μας εκεί μέσα πως τρέξαμε να δούμε τον άνθρωπο που ήταν «κρυμμένος» στα αριστερά του, πώς να το κάνουμε;;;
Με τον Remi Vignolo λοιπόν να στέκει στα δεξιά της σκηνής αξιοπρεπέστατα άξιος της περίστασης ως ένθερμος τυμπανιστής, τα μάτια μας ήταν σχεδόν συνέχεια καρφωμένα στα δυο μαγικά χέρια του (πλέον) μακρυμάλλη Stan, αλυχτώντας για την επόμενη του «κίνηση-ματ»… Και όπως το περιμέναμε, έτσι και το βιώσαμε.

Ο άνθρωπος είναι αυτό που λέμε Natural! Φαινόμενο μοναδικό σε ολάκερη την Υφήλιο. Υπήρξαν λοιπόν στιγμές που, όπως όλοι οι ιδιαίτατα χαρισματικοί μουσικοί, συνδέθηκε με κάτι αλλόκοσμο και ως δίαυλος, μας το προσέφερε ανοιχτόχερα έως και ανατριχιαστικά. Δυστυχώς, ήταν μονάχα τέσσερεις οι συνθέσεις που έπαιξε ολομόναχος, αυτός και η ξύλινη Vigier του. Όμως τα “Eleanor Rigby” “Over the Rainbow”, “Andante” από το Piano Concerto no.21 του Mozart όπως και ένας εκτενής μα απίστευτα ουσιαστικός αυτοσχεδιασμός της στιγμής, αποπλήρωσαν κάθε cent και κάθε στιγμή αδημονίας μας να τον συναντήσουμε και να συναντηθούμε μπρος του!...

«Είναι κάτι στιγμές, τρυφερές και λεπτές, σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι…»

Το ζήσαμε κι αυτό.

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

 

 

 

 

 

Read 317 times

Leave a comment