Monuments on Facebook

STEVEN WILSON – Θέατρο Badminton, Γουδή, Πέμπτη 5 Μαΐου 2016

Friday, 06 May 2016 11:05
Published in Live Reviews

All bow to our Barefoot Dorian Gray!

Όταν οι μεγάλες μας προσδοκίες ξεπερνιούνται, το συναίσθημα δε χωρά σε λέξεις. Και τούτο διότι κάτι τέτοιο, δυστυχώς, σπανίζει δραματικά… Το έχουμε ζήσει από καιρού εις καιρόν όλοι μας αυτό. Οι λέξεις είναι τότε στενές. Επιτρέψτε μου λοιπόν ως αμετανόητος οπαδός της εικοσάχρονης πορείας του άσβεστου Wilson να καταθέσω πως, πέρα από την πρώτη-πρώτη φορά που με «σημάδεψε» από σκηνής του «Ρόδον» το 1995 (κάθε πρωτιά και αξέχαστη), η χθεσινή παράσταση (διότι περί αυτού μιλάμε, όχι για συναυλία!) ήταν ότι πιο αισθαντικό & πλούσιο μας έχει χαρίσει ζωντανά τούτος ο αδιόρθωτος Χαμαιλέων!

Κυριολεκτικά αγέραστος, μοιάζει να έχει υπογράψει το δεύτερο συμφωνητικό με τον Διάολο μετά τον Robert Johnson. Τον είδα από κοντά για μισή ώρα στα παρασκήνια μετά το show, οπότε και το διαπίστωσα ξανά. Δεν μπόρεσα, του το είπα: «υποκλίνομαι στον Dorian Gray, ένα χρόνο μικρότερός μου είσαι, κατάξανθος με τεντωμένο δέρμα μια ζωή;;;». Η προβλεπόμενη απάντηση του όμως με μπέρδεψε ακόμη περισσότερο, αφού κι εγώ «λατρεύω αυτό που κάνω τόσα χρόνια, αυτό φταίει»… Προφανώς η διαφορά βρίσκεται στο ότι εδώ και έξη χρόνια που τα δικά μου μαλλιά γκριζάρισαν, οι Ελλαδίτες μοιάζουμε με Δεκαθλητές πηδώντας διαρκώς εμπόδια, πέφτοντας ενίοτε σε λακκούβες με λάσπη, ενώ ο Steven δεν πατά πλέον στα Γήινα, μα ίπταται…

Ήταν μια νύχτα που θα θυμόμαστε μια για πάντα. Και οι λόγοι, αμέτρητοι. Για τρεις ώρες απογειωθήκαμε μαζί του και η «ανώμαλη» προσγείωση με το σπαραξικάρδιο “The Raven that refused to Sing” ως κλείσιμο της Αυλαίας, μονάχα ως μεμπτό δεν κρίνεται…μας έστειλε σπίτι μας κομμάτια! Ελάχιστες οι κενές καρέκλες του πανέμορφου αμφιθεάτρου που, πέρα από το απεχθές καθισιό, μας προσέφερε ήχο & φώτα έως και σεμιναριακά! Άλλωστε ξηγήθηκε μονομιάς ο μάστορας από σκηνής: «να εξηγούμαι, οι καρέκλες ΔΕΝ ήταν αυτό που ονειρευόμουν σήμερα για σας, θέλουμε να πιστεύουμε πως παίζουμε γαμημένο Rock’n’Roll, δεν είμαστε Eric Clapton!». Αστεϊσμός φυσικά. Και ήταν μονάχα η αρχή. Η πρόζα και η διαδραστική, έως και αυτοσαρκαστική «συζήτηση» του μαζί μας υπήρξε καίριο συστατικό της βραδιάς...

 

… «Γνωρίζω πως οι περισσότεροι από εσάς με θεωρείτε έναν άθλιο, καταθλιπτικό μπάσταρδο! Σηκώστε τα χέρια σας να δω πόσοι, ελάτε, το αντέχω (και γυρνά στον roadie: κοίτα τους έναν-έναν και σημείωσε!). Κι όμως, κάνετε μεγάλο λάθος! Είμαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Να σας εξηγήσω; Όλοι μας έχουμε μια Φωτεινή και μια Σκοτεινή πλευρά μέσα μας. Όμως οι καλλιτέχνες πάσης φύσεως, οι ζωγράφοι, οι συγγραφείς, οι μουσικοί, μπορούμε και αδειάζουμε τη σκοτεινή μας πλευρά στα δημιουργήματά μας. Αυτό κάνω κι εγώ. Αδειάζω τη λύπη, την μετάνοια, το πένθος, τη οργή μου και τη μεταδίδω σε σας. Οπότε αποφορτίζομαι και γίνομαι μια χαρά! Καλό;;; Σας ευχαριστώ πολύ! Δεν είναι τυχαίο λοιπόν αφού μεγάλωσα ακούγοντας Joy Division, The Cure, The Smiths, Swans, τις πιο πρόσχαρες μπάντες λέμε. Οι Swans παρεμπιπτόντως αποτελούν την πιο αρνητική μπάντα όλων των εποχών! Ακούστε τους στίχους του “Cop”, είναι ίσως ότι πιο πεσιμιστικό έχει γραφτεί ποτέ… Μην μακρηγορώ όμως. Σοβαρά τώρα. Αυτό που συμβαίνει είναι το ότι, όταν γράφεις ως καλλιτέχνης για τις λύπες σου και τις μοιράζεσαι, η αποδοχή του κοινού σε κάνει νοιώθεις πως δεν είσαι ΜΟΝΟΣ… Και εκεί είναι όλη η Μαγεία! Διότι αυτό σε βοηθά να συνεχίζεις»…

…«Στο πρώτο μέρος της παράστασης θα επικεντρωθούμε στο “Hand.Cannot.Erase” ενώ στο δεύτερο θα ταξιδέψουμε μαζί έως και είκοσι χρόνια πίσω, έως και το πρόσφατο “4 ½”»…

…(για τον θεαματικό Nick Beggs) «Ο χαρισματικός μας Nickolas! Τα κάνει όλα και συμφέρει! Ίσως γνωρίζεται την παγκόσμια επιτυχία της παλιάς του μπάντας στην εποχή του…πριν τριανταπέντε χρόνια δηλαδή!!! (σ.σ.: αναφέρεται στο “Too Shy” των Kajagoogoo)»…

…«Είναι πραγματικά αβάσταχτος ο πρόσφατος χαμός δυο εκ των σημαντικότερων φυσιογνωμιών στης ιστορία της pop/rock… Για μένα υπήρξαν Έμπνευση και Παράδειγμα προς μίμηση. Bowie & Prince! Όχι μόνο για την μοναδική τους μουσική κληρονομιά. Μα πιο πολύ, διότι και οι δυο τους, δεν κοίταξαν ποτέ «πίσω». Όπως και οι Miles Davis, Frank Zappa, έτσι κι αυτοί οι δυο κοιτούσαν πάντα μπροστά, ανατρέποντας κάθε προσδοκία μας. Διότι, προσέξτε καλά: υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στον Καλλιτέχνη και στον Διασκεδαστή!!! Ο διασκεδαστής αφουγκράζεται και ανακαλύπτει τι αγαπά το κοινό του και του το προσφέρει διαρκώς και αναλλοίωτο. Ο καλλιτέχνης αφουγκράζεται εκ νέου την εσωτερική ανάγκη έκφρασής του και την παρουσιάζει στο κοινό του, αρέσει δεν αρέσει αυτή! Όλοι οι παραπάνω λοιπόν ήταν Καλλιτέχνες. Να λοιπόν γιατί δεν ξανακοιτώ πίσω στους Porcupine Tree για όσους αναρωτιούνται, κι ας είμαι υπερήφανος για αυτούς… Σήμερα θέλω να τιμήσω διαφορετικά τους δυο πρόσφατα εκλιπόντες. Έτσι τον Bowie θα προτιμήσω να τον τιμήσω όχι με ένα δικό του τραγούδι όπως το πρόσφατο “Lazarus”, μα με το δικό μου “Lazarus” που προοριζόταν για soundtrack ταινίας στην οποία παρακαλώ ο ήρωας ονομαζόταν David!!! Και λέω λοιπόν εκεί: “My David don't you worry…” μισό λεπτό, γαμώτο (σ.σ.: ξεχνά τα λόγια και γελά μαζί μας), ναι, ναι, γράφω “My David don't you worry, This cold world is not for you”»…

… (αναφερόμενος στον Prince) «Για μένα, υπήρξε ο πιο χαρισματικός μουσικοσυνθέτης της pop/rock που πάτησε το πόδι του στη Γη, κι ας διαφωνήστε μαζί μου! Λατρεύω τη Μουσική του. Και ναι, θεωρώ πως Εργαστηριακές Έρευνες θα τον ήθελαν τον σημαντικότερο όλων!!! Έπαιζε απίστευτη κιθάρα- ρωτήσαν κάποτε τον Clapton «είσαι ο καλύτερος κιθαρίστας του Κόσμου;» και κείνος απάντησε «ρωτήστε καλύτερα τον Prince!»… Ήταν καταπληκτικός drummer, πληκτράς, τραγουδιστής, συνθέτης, ενορχηστρωτής, χορευτής, και ο πιο sexy γαμιάς του Πλανήτη! Απλά, επιτρέψτε μου να μην τον τιμήσω με το ΙΔΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ (σ.σ.: με έμφαση, με κολλημένο το στόμα του στο μικρόφωνο, και συνεχίζει)! Ναι, είναι πολύ όμορφο τραγούδι και το “PURPLE RAIN”, όμως υπάρχουν τόσα άλλα ακόμη!!!»…

Και στο σημείο αυτό o Steven μπαίνει φάλτσα, από λάθος τονικότητα, στο “Sign O’ the Times”! Το αντιλαμβάνεται μονομιάς ο κερατάς και τι κάνει;;; «Αμάν! Λάθος, μπήκα λάθος, πάμε ξανά» και κόβει το μπάσιμο… Του δίνει ο «μαέστρος» Adam το κλειδί και τραγουδιστά, για να μην το χάσει πάλι, λέει «οκ, ας το δοκιμάσουμε πάλι, σας ευχαριστώ πολυυυυυυ». Θεός; Όχι φίλε μου. Θεόθεος!!!

…(προλογίζοντας το “The Sound of Muzak”) «Να πάμε τώρα στο πιο αξιομνημόνευτο ίσως refrain που έχω γράψει ποτέ, κάτι ασυνήθιστο για μένα που ΔΕΝ γράφω αξιομνημόνευτα refrain, για αυτό και ΔΕΝ με ακούτε συχνά στο Ράδιο και στο MTV…! Το έγραψα κατά λάθος. Πάντως κατά τη διάρκεια του θα σας ζητήσω να τραγουδήστε το αξιομνημόνευτο refrain μου (σ.σ.: το επανέλαβε τρεις-τέσσερεις φορές αυτοσαρκαζόμενος όπως αντιλαμβάνεστε!), και σας θέλω να μην με πουλήσετε όπως οι άθλιοι Άγγλοι που μοιάζουν πάντοτε με γαμημένο νεκροταφείο και με κάνουν να νιώθω γαμημένα ηλίθιος!»…

…(προλογίζοντας το “The Raven…” «Επιτρέψτε μου να κλείσω άσχημα τη βραδιά με κάτι που θεωρώ προσωπικά ως ότι καλύτερο έχω συγγράψει μέχρι σήμερα, αφού είναι επίσης ότι πιο λυπηρό έχω συλλάβει έως τώρα…»…

Αν οι λέξεις που θα περιέγραφαν καίρια την ύψιστη τεχνική κατάρτιση & μουσικότητα/ουσιαστικότητα των Holtzman, Kilminster, Blundell & Beggs (Dream Team) παραμένουν στενές, κείνες που θα αντικατόπτριζαν το συναισθηματικό αντίκτυπο τούτης της βαθιά βιωματικής τρίωρης εμπειρίας, είναι κυριολεκτικά ανίκανες!...

Να λοιπόν γιατί προτίμησα να μοιραστώ μαζί σας τα λεγόμενα του Αρχιτέκτονα.
Απλά, υποκλίνομαι. Άλλωστε έτσι, όπως λέει ορθά κι αυτός, δε νιώθω διόλου Μόνος! 

SET LIST

1st Set

1. First Regret
2. 3 Years Older
3. Hand Cannot Erase
4. Perfect Life
5. Routine
6. Home Invasion
7. Regret #9
8. Transience
9. Ancestral
10. Happy Returns
11. Ascendant Here On...

2nd Set


12. Dark Matter
13. Harmony Korine
14. My Book of Regrets
15. Index
16. Lazarus
17. Don't Hate Me
18. Vermillioncore
19. Sleep Together

Encore


20. Sign “O” the Times
21. The Sound of Muzak
22. The Raven That Refused to Sing

 

Φωτογραφίες (από του διαόλου τη μάνα!): Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

 

 

 

 

Read 960 times

1 comment

  • Comment Link Thanos Nikolopoulos
    Thanos Nikolopoulos Posted 07.05.2016 in 09:25
    Σε ευχαριστούμε πολύ που κατέγραψες τις ατάκες του!

    Πήγα με την σύζυγο στη συναυλία, η οποία έχει μικρή εξοικείωση με τον Steven από τους δύο τελευταίους σόλο δίσκους του και μόνο...

    Της έκανε εντύπωση πόσο επικοινωνιακός, ευχάριστος, nerdy, προσγειωμένος είναι! Ο ΘΕΟΣ!!!

    Και πολύ καλά έκανες και κατέγραψες τις ατάκες του, αλλού στο ίντερνετ διαβάσαμε τα της συναυλίας, είναι πολύ καλό ότι καταγράφηκαν και οι ατάκες του...

    Προσωπικά ακόμα να χωνέψω το επίπεδο του σόου που βιώσαμε...

    Έχουμε δει και Dream Theater (για τους άρρωστους με τις παικτικές ικανότητες των μουσικών) έχουμε δει και Roger Waters (για τους κολλημένους με το θέαμα επί σκηνής)...

    Είδαμε και τον Steven να παραδίδει το απόλυτο σόου. όπου η μουσικότητα, η οπτικοακουστική επαφή, τα συναισθήματα ήταν πέραν κάθε περιγραφής...

    Τι βραδιά...

Leave a comment