Monuments on Facebook

ROCKWAVE FESTIVAL: THE LAST SHADOW PUPPETS, DROPKICK MURPHYS, SUEDE, TURBONEGRO, THE SUBWAYS, DESPITE EVERYTHING, THE CALLAS, WHERESWILDER, WISH UPON A STAR - Terra Vibe, Μαλακάσα, Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

Monday, 06 June 2016 13:48
Published in Live Reviews

«Όταν το έντεχνα εναλλακτικό συναντά το ξέφρενο πανηγύρι»

Θεωρώ πως με την παραπάνω φράση «ζωγραφίζεται» σε τεράστιο βαθμό ολάκερη η πρώτη μέρα του φετινού Rockwave Festival στο πανέμορφο Terra Vibe! Κάποια στιγμή συνάντησα τον Αρχιτέκτονα του ετήσιου θεσμού και -παρότι παλιοροκάς έως και headbanger του λόγου μου- συμφώνησα μαζί του πως το line up τούτης της βραδιάς ήταν ίσως το πιο αριστοτεχνικά στημένο από την έναρξη του venue της εξοχικής Μαλακάσας. Άλλωστε τα φαινόμενα μιλούν από μόνα τους, αφού είδαμε μετά από δυο «χαροκαμένα» χρόνια το δάσος και πάλι γεμάτο και, το πιο σημαντικό, μες την καύλα!!! Ναι. Ως «μονιμάς» στα συναυλιακά από το 1989, την «μικρή» σκηνή την έχω ξαναδεί τόσο αφιονισμένη ώρες πολλές, μονάχα όταν φιλοξένησε ιερά σχήματα του heavy metal όπως οι Judas Priest, Anthrax, Jane's Addiction- τέλος!

Με τους αυτόχθονες Wish Upon a Star, The Callas & Despite Everything να αναλαμβάνουν το «άχαρο» άνοιγμα της αυλαίας μεσημεριάτικα, μες τη ντάλα & την υγρασία, με λιγοστό κοινό στο γρασίδι, η απρόσμενη μπόρα που υποδέχθηκε αρκετούς μας στην Εθνική σβήστηκε μονομιάς από τη μνήμη μας. Όντας μέλος ντόπιων μουσικών σχημάτων και του λόγου μου από το 1980, ξέρω, είναι κοινό μυστικό άλλωστε: όταν ανοίγεις ετήσιους ιστορικούς θεσμούς σαν το Rock Wave, πας για τη «φανέλα» και για να πλουτίσεις καίρια το βιογραφικό σου! Όμως το επιθετικό πάντρεμα hardcore/punk των πρώτων, το μινιμαλιστικό/εναλλακτικό new wave των δεύτερων και το brutal/punk των τελευταίων με αέρα «εξωτερικού» στα πανιά τους, υπήρξε ιδανική προθέρμανση για την παρορμητική υπερκινητικότητα των εύχαρων The Subways που αποτέλεσαν την πρώτη Φεστιβαλική νότα (βλέπε κάνα διχίλιαρο κόσμου από κάτω). Τα Ελληνικά του Billy Lunn απολαυστικότατα, έβγαλαν γέλιο. Αφιέρωσε στην μητέρα του, δεν έβαλαν κώλο κάτω αυτός και η Cooper…

Ήταν όμως πάρα πολλοί αυτοί που έδωσαν το παρόν φέτος κυρίως για τις δυο επόμενες μπάντες της Vibe Stage. Η ανάγκη του Έλληνα να ξεδώσει είναι άλλωστε προσθετικά μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά, από την μεταπολίτευση και δώθε, κι αυτό κατέστη σαφές!... Σύσσωμα τα Ελληνικά fan clubs Αθήνας, Πειραιά & Θεσσαλονίκης, με τζιν, ναυτικά καπέλα & μια θεόρατη σημαία, τίμησαν υπέρ το δέον την πρώτη επίσκεψη του Νορβηγικού θιάσου «τσαρλατάνων γελωτοποιών» που μας πήραν το scalp από τα αποδυτήρια!!! Μου το είχε εξηγήσει ο φίλτατος Στάμος πως, το πολύτιμο δώρο που μου είχε προσφέρει το 2004 (“Never is Forever”) δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που θα βίωνα από σκηνής από τους νυν Turbonegro. Πιο δίκιο, δεν μπορούσε να έχει... Με δυσκολία σταμάτησα το κεφάλι μου να κουνιέται ώστε να σταυρώσω δέκα εικόνες στα photo pits, αφού αυτό το αμάλγαμα AC/DC & Rose Tattoo με πήρε και με σήκωσε μονομιάς! Mid-tempo επέλαση με up-tempo εκρήξεις. Από μέρους μας; Καπνογόνα, crowd surfing, moss pits, χέρια ψηλά, ιαχές θριάμβου. Ο αυτοσαρκασμός στο απόγειό του πυροδότησε μια αχαλίνωτη ελευθεριότητα που, παρά την ψυχωμένη έως και εκρηκτική σκηνική παρουσία του Brett Anderson των Suede, κράτησε μεγάλο μέρος θεατών καρφωμένο στην κατηφόρα της εισόδου, αφού η διάθεση αυτή ταίριαζε γάντι στα καμώματα των Ιρδλανδόφιλων Dropkick Murphys.

Κρίμα από την άλλη, αφού ο γηραιός front man τα έδωσε κυριολεκτικά όλα σταδιακά. Ξεκίνησε μυστηριώδης έως και τσαντίλας, μετά έγινε από υποβλητικός επιβλητικός, για να τον δούμε να χοροπηδά, να πέφτει διαρκώς στα γόνατα και να μας γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη κουνώντας ρυθμικά τον (ανύπαρκτο;) κώλο του κάπου στη μέση, δηλαδή στο απόγειο της ωριαίας εμφάνισής των Άγγλων. Ακολούθησε μια -συνειδητή, το δήλωσε από μικροφώνου!- εσωστρέφεια με ένα σερί από μπαλάντες που για κάποιους αποτέλεσε «κοιλιά», όμως για άλλους ήταν εξίσου ζητούμενο!

Όμως αν πρέπει να καταγράψουμε τη στιγμή που το «κεφόμετρο» άγγιξε τα κόκκινα, ε, ναι, οι Βοστονέζοι μας πήραν και μας σήκωσαν δημιουργώντας πραγματικό ντελίριο ανεμελιάς, χτίζοντας το πιο ασφυκτικά γεμάτο event στα χρονικά της αμφιθεατρικής πλαγιάς του Vibe Stage, πιότερο και από τον Ozzy & τους Judas Priest! Διόλου περίεργο λοιπόν το ότι με κάθε ευκαιρία, μας ανταπέδωσαν την πρωτοφανώς ένθερμη υποδοχή που τους επιφυλάξαμε με δηλώσεις του στυλ «θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να ξαναέρθουμε» έως και το παροιμιώδες «κανονικά θα έπρεπε να σας πληρώνουμε εμείς για να παίζουμε για σας»!!! Κάτι μου λέει πως Οι Dropkick Murphys θα γίνουν οι επόμενοι Iron Maiden ή αν θες ο επόμενος Iggy Pop της χώρας μας από πλευράς μετακλήσεων, διορθώνοντας έτσι το «ατόπημα» την απουσίας τους από τα γεννοφάσκια τους έως και…χθες! Why not???

Κι αν για αρκετούς τα αποθεωτικά "Kiss me I’m Shitfaced" & "Shipping to Boston" αποτέλεσαν κυριολεκτικά τον επίλογο της πρώτης μέρας του φετινού Rock Wave (ναι, ήταν μπόλικοι αυτοί που πήραν το δρόμο του γυρισμού…), οι Alex Turner & Miles Kane ήταν οι πραγματικοί “hot headliners” ως The Last Shadow Puppets. Γεγονός που βάλθηκαν να αποδείξουν περίτρανα από σκηνής για δυο ώρες παρά τέταρτο, παραμένοντας πεισματικά υποβλητικοί & θεατρικά επιβλητικοί και όχι αναλόγως ξεσηκωτικοί. Ομολογώντας ξεδιάντροπα δημοσίως πως ελάχιστα έχω ασχοληθεί με τα έργα και τις ημέρες του συμφωνικού pop ντουέτου, να καταθέσω πως η επιλογή του αριστουργηματικού “I Want You (She’s So Heavy)” των θρυλικών Beatles με έριξε knock-out όπως ο αείμνηστος Muhammad Ali ισοπέδωσε τον Sonny Liston II το ’64 !!! Και δεν είναι μονάχα το ότι τούτο το άσμα ασμάτων στρογγυλοκάθεται (μαζί με όλο το “Abbey Road”) στην κορυφή των προσωπικών μου προτιμήσεων ως πρωτότοκο τέκνο του Heavy Metal. Είναι η απρόσμενη επιλογή του, μα ακόμη πιο πολύ, η αξιοσέβαστη εκτέλεση που μας χάρισαν! Έπος. Έχασα πολλά κλικ έως ότου με επαναφέρω στην τάξη ως εργαζόμενου φωτογράφου, όμως χίλιες φορές ΧΑΛΑΛΙ!

Άλλωστε πόνεσα πολύ περισσότερο όταν στα μέσα του set list και για τις «ανάγκες» του αισθησιακού “Bad Habits”, οι δυο μορφονιοί ακούμπησαν κυριολεκτικά τα χείλια τους με «φερετζέ» το κοινό μικρόφωνο(!!!) κι εμείς οι επαγγελματίες, ως είθισται, είχαμε τα χέρια μας δεμένα… Δεμένα κόντρα σε κάθε ένα ένθερμο οπαδό της πρώτης σειράς που με 14 megapixel κινητό τηλέφωνο τσάκωσε το απίστευτο στιγμιότυπο μια για πάντα…

ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ!!!


Φωτο/Ρεπορτάζ: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com

 

 

Read 414 times

Leave a comment