Monuments on Facebook

ROCKWAVE FESTIVAL: LANA DEL RAY, ALLAH LAS, IRATUS, DAPHNE AND THE FUZZ, THE CAVE CHILDREN - Terra Vibe, Μαλακάσα, Τρίτη 19 Ιουνίου 2016

Wednesday, 20 July 2016 09:08
Published in Live Reviews

Τόσο λουλούδι -ναι, ήταν ψεύτικα, δε λέω- έχω να δω από το Βοτανικό Κήπο της Αγγλίας!

Γιατί το άλλο;;; Τόσο καυτό σορτσάκι ούτε στις πιο hot/in παραλίες της Μυκόνου δεν έχω συναντήσει! Και μιλάμε για ένα μέσο όρο ηλικίας χαμηλό... Χαμηλότατο θα έλεγα, αφού όπως το έκοψα μιλάμε για καμιά τεσσάρα χιλιάδες θεατών με ηλικίες από δώδεκα έως και βία τριάντα, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν γένους θηλυκού!... Αναμενόμενο.

Με τα σύννεφα των πρωινών ωρών να σκιάζουν τον Αττικό ουρανό, μια δόση ανησυχίας θρονιάστηκε στην καρδιά μας. Όμως εν τέλει το Meteo δεν έλεγε βλακείες! Ψάχναμε τις σκιές στο Terra Vibe, ανοίγαμε ομπρέλες, όλα τέλεια.
Μονάχα η μεγάλη σκηνή σε λειτουργία τούτη τη δεύτερη μέρα του φετινού Φεστιβαλικού θεσμού. Κι ενώ στις 5 Ιουλίου η Μαλακάσα θύμιζε τις παλιές καλές εποχές της προ Κρίσης -και σε προσέλευση, μα και σε παλμό!- τούτη η Τρίτη ήθελε το πανέμορφο δασικό χώρο με τρύπες θεόρατες που, δυστυχώς, δεν έκλεισαν ούτε στις δέκα το βράδυ που βγήκε η πρωταγωνίστρια της ημέρας…


The Cave Children

Παρότι φρέσκοι όσο μονάχα το δεύτερο σχήμα της ημέρας τούτοι εδώ (τρία μόνο κεράκια έχουν σβήσει!), παρότι έλαβαν τον «άχαρο» ρόλο του πρώτου σχήματος μες το λιοπύρι, παρότι το κοινό στις πέντε παρά τέταρτο ήταν δεν ήταν πεντακόσια άτομα, κατάφεραν με το σπαθί τους να γραπώσουν την προσοχή μου για δεύτερη φορά! Η πρώτη ήταν στο ΑΝ Club κάποιους μήνες νωρίτερα. Κι αν ακόμη και οι ίδιοι προβάλουν περισσότερο το παλιομοδίτικο garage-dream pop προφίλ τους, εγώ υποκλίνομαι στις απροσδόκητες πινελιές προοδευτικού rock ala King Crimson(!!!) που δώθε κείθε αμολούν σαν οβίδες!!! Βρέχει απρόσμενα riffs λέμε. «Ιδού η Ρόδος…» ρε. Διόλου τυχαίο το ότι επέλεξαν ως επίλογο το δεινοσαυρικό “Pelorian” (όνομα και πράμα!!!) για επίλογο της ουσιαστικότατης συνδρομής τους στο Rock Wave. Ρε μπας και μιλάμε για τους Έλληνες πρεσβευτές της αείμνηστης πολυσυλλεκτικότητας του Steven Wilson???
Χειροκροτώ όρθιος αυτή την τροπή!


Daphne and the Fuzz

Καταχωρείται ως vintage pop η Δάφνη Λάζου από τους συναδέλφους του χώρου. Εγώ πάλι παρότι πενηντάρχονος έχω διαφορετικά και καίρια βιώματα για την εμπνευσμένη pop του χθες, αφού μεγάλωσα με τον πρώιμο & χαρισματικό Elton John του “Honky Chateau” να φουλάρει με ανυπέρβλητες μελωδίες το υποσυνείδητό μου!... Εξηγούμαι: τα γράφω όλα αυτά μόνο και μόνο για να «δικαιολογήσω»(;) την «απόστασή» μου από τα όσα μας χάρισαν από σκηνής τα σπουδαγμένα μέλη του κουιντέτου.
Όπως και στο S.I.X. Dogs στις αρχές του Απρίλη, έτσι και στο δάσος της Μαλακάσας ακούσαμε από σκηνής το ομώνυμο δισκογραφικό ντεμπούτο του σχήματος, όμως εδώ από τιτάνιο P.A.! Γεγονός που όχι μόνο δεν ξεγύμνωσε τη μπάντα, μα πολλαπλασίασε καίρια την εκτελεστική δεινότητα των συμβαλλομένων που έμοιαζαν σε φάσεις να παίζουν play back. Τόσο άρτια η αναπαραγωγή…


Iratus

Δυο ανέμελα 60’s pop oriented σχήματα για το άνοιγμα της αυλαίας και ένα αμέσως μετά τον Ευάγγελο Γκότοβο, τον ήθελαν να φαντάζει «μόνος», πολλαπλάσια οξύς & επιθετικός!
Κι όμως. Αντί να ξεστομίσει κάτι του στυλ «έλα να ξυπνάμε λιγάκι τη συνείδησή μας!», προς τιμήν του ως συνάδελφος των συμμετεχόντων πριν και μετά, ζήτησε ανταυτού από το κοινό ένα θερμό χειροκρότημα για τους προηγηθέντες! Κι ας μετρά δώδεκα χρόνια στο κουρμπέτι. Έτσι. Εύγε.
Οι καυστικότατοι στίχοι του κατέκτησαν μονομιάς τα χείλια της συντριπτικής πλειοψηφίας των θεατών, ολούθε έβλεπες “air-singing”. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια θα μου πεις… Από το 2015 που ηχογράφησε το "Αγαπώ βαθιά, Μισώ βαθύτερα" έχει ξεπεράσει τα 6,000,000 views στο YouTube!
Αν έπρεπε να χωρέσω τα επί σκηνής τεκταινόμενα όσο ο Iratus κατέλαβε τη σκηνή σε μια και μόνο φράση, αυτή θα ήταν η εξής: Truth Well Told!

Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Allah Las

Λίγο μετά τις οκτώ και καθώς είχε αρχίσει να σουρουπώνει, είχε έρθει η ώρα για τους Καλιφορνέζους West Coasters να ανεβούν στη σκηνή…
«Τι rock n roll τυπάκια είναι αυτά;» σκέφτηκα, καθώς εμφανίστηκαν με χαλαρό υφάκι και φορώντας μαύρα γυαλιά ηλίου. Bod Dylan look, «γουστάρω», ψάχνοντας χώρο για να αράξω…
Καραμπινάτη μουσική Δυτικής Ακτής με εμφανή τα σημάδια των fuckin’ sixties. Garage και Άγιος ο Θεός. Πολύ ωραία θα περάσουμε…
Πήρα και εγώ, λοιπόν, θέση κάτω από τη σκηνή και άρχισα να ακούω τις υπέροχες μελωδίες τους που μου έφερναν στο μυαλό μεταξύ άλλων και την αμύθητη τραγουδοποιία των Simon and Garfunkel. “What’s on your mind?” μας ρωτά o Miles Michaud… «Τι άλλο;», σκέφτηκα, «να σας ακούσουμε ρε παιδιά, να ακούσουμε την ανέμελη μουσική σας να ξεφύγουμε λιγάκι από την μπίχλα!»….
Ως είθισται, αρκετά τραγούδια του set list ανήκαν στον καινούριο τους δίσκο “Calico Review”, καθώς ένα μικρό αλλά ένθερμο κοινό τους αποθέωνε και να απολαμβάνει τον revival retro ήχο τους…
Και ξαφνικά κακός χαμός στα δεξιά της σκηνής. “What’s going on over there?” ρωτά από το μικρόφωνο ο
Miles… Μόλις είχε βγει από τη λιμουζίνα της η άρτι αφιχθείσα Ιέρεια της βραδιάς! Οι μουσικοί της σύντομα άρχισαν να βγαίνουν από τα παρασκήνια για να απολαύσουν και αυτοί με τη σειρά τους τους ανάλαφρους Allah Las.
Ακούγοντάς τους δεν σταματούσα να σκέφτομαι πόσο πολύ θα ταίριαζαν στη μικρή σκηνή λίγο πιο πάνω, καθώς τραγουδούσαν το “Sandy” από τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους και είχα αράξει στο γρασίδι απολαμβάνοντας, αλλά και σκεπτόμενος ότι η μεγάλη σκηνή , τούτη εδώ, θέλει λίγο παραπάνω «νεύρο» if you know what I mean…

 

Lana Del Ray

Δέκα ακριβώς -ακριβέστερα δεν γινόταν!- ήταν όταν βγήκε το headline της ημέρας. Η υπέροχη Lana del Ray, μέσα σε ένα απόλυτα ατμοσφαιρικό & κινηματογραφικό σκηνικό ξηρού πάγου και υψηλής ραπτικής, βγήκε για να κάνει τα άγρια νιάτα από κάτω να τρελαθούν και να ουρλιάζουν μέσα σε γενικό πανζουρλισμό.
“Here it’s completely different from anywhere else, goddamn” αναφώνησε, καθώς οι πιτσιρίκες από κάτω φώναζαν και έσκουζαν σε κάθε της κίνηση. Φορώντας ένα θαλασσί φόρεμα (copy-paste με κείνο της προηγούμενης εμφάνισής της!) και με κινήσεις όλο νάζι και χάρη, δεν άργησε να συνεπάρει και εμένα. Έχοντας και δυο χορεύτριες-τραγουδίστριες στο πλευρό της να συμπεριφέρονται αναλόγως, σαν ντίβες δηλαδή, δεν μπορούσε παρά να μου έρθει στο μυαλό η Holly Golightly και το “Breakfast at Tiffany’s”.
Στο “Ultraviolence” κατέβηκε (και φέτος) από τη σκηνή για να απολαύσει τις αγκαλιές και τα φιλιά του κοινού, καθώς και ένα δωράκι που έλαβε από ένα μέλος του κοινού (δεν μπόρεσα να δω τι ακριβώς…).
Στο “High by the Beach” και χαζεύοντας το ολόγιομο φεγγάρι δεν μπορούσα να σταματήσω να ονειρεύομαι παραλίες και ανοικτά αυτοκίνητα όπως αυτά που έβλεπα στην οθόνη καθώς οι τραγουδίστριες της είχαν κατέβει στο κοινό και μοίραζαν λουλούδια, ενώ εγώ λίγο πιο πίσω στο γρασίδι, έπιασα τον εαυτό μου να έχει αρχίσει να ανατριχιάζει και να σκέφτομαι υπέροχες γυναικείες οπτασίες να με γυροφέρνουν.
Βγάζω το καπέλο μου στον τυπά που ούρλιαξε «Lana σε αγαπώ!» όταν εκείνη τραγούδαγε το “Carmen”. Πώς να μην αγαπάς αυτό το αιθέριο πλάσμα που κινείται και τραγουδά με χάρη ανυπέρβλητη…
Εκεί όμως που πραγματικά την ευχαριστήθηκα ήταν όταν πήρε την κιθάρα, κατέβασε το μικρόφωνο (ala Lemmy) και άρχισε να τραγουδά -καθώς μας δικαιολογήθηκε ότι δεν είναι πολύ καλή στην κιθάρα- αλλά χαλάλι σου Lana, είσαι απλά υπέροχη.
Περιττό να σας πω τι κακός χαμός έγινε όταν άρχισε να παίζεται το “Summertime Sadness”, με τον κόσμο να τραγουδά δυνατά και να απολαμβάνει το μικρό αυτό διαμαντάκι.
“Thank you!” μας ευχαρίστησε στο τέλος, “Ιt’s the most amazing place here, amazing energy” καθώς μας αποχαιρετούσε…
Ωπ.
Ούτε ένα encore αγαπημένη μου Lana;;;
Ούτε ένα;

Φώτης Λαμπρόπουλος


(σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: η μικρή προσέλευση επηρεάζει κάποιές φορές τους entertainers Φωτάρα μου, τους καλλιτέχνες πάλι όχι… Θυμάσαι στην μικρή σκηνή του Terra Vibe τον θεόθεο Eric Burdon πρόπερσι;;; Να’χε από κάτω τους τριακόσιους του Λεωνίδα; Κι όμως. Λες και έπαιζε στο Monterey ο Αρχιερέας!!!)

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com

 

 

 

Read 1862 times

Leave a comment