Monuments on Facebook

SCORPIONS, FIREWIND, GEORGE GAKIS AND THE TROUBLEMAKERS - Πλατεία Νερού, Αθήνα, Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016

Thursday, 21 July 2016 09:00
Published in Live Reviews

Μια συναυλία που ήταν ένα μονοήμερο Φεστιβάλ!

George Gakis & the Troublemakers

Το πάρτι ξεκίνησε στις 7μ.μ. με τον Γιώργο Γάκη και τους Troublemakers που έκαναν αυτό που ξέρουν: Μια δυνατή σειρά
διασκευών από Whitesnake (“Is this Love”, “Give me all your Love”), Deep Purple (“Burn”), Bon Jovi (“Have a Nice
Day”), The Doors (“The End”), Led Zeppelin (“Kashmir”) αλλά και δύο δικά του τραγούδια, το “Street of Broken Dreams”
και τη εξαιρετική διασκευή του στο ηπειρώτικο δημοτικό “Μη με Κοιτάς” από το άλμπουμ του “TooMuch Ain’t Never
Enough” (σημ. του φίλτατου Δημήτρη Σταύρου: το "Μη με Κοιτάς" δεν είναι διασκευή του Γάκη αλλά αντιγραφή διασκευής από το 1985 του Χρήστου Ζέρβα. Στην κιθάρα Σπάθας, συμμετέχει επίσης ο Νίκος Αντύπας).

H παρουσία του Γάκη και των Troublemakers ήταν το καλύτερο ζέσταμα, καθώς ο Γιώργος κι επικοινωνιακός είναι
και κάνει καλά τη δουλειά του πάνω στη σκηνή! Mόνη ένσταση μου, η προσπάθεια του να βάλει το κοινό να τραγουδήσει
μαζί του από το πρώτο κιόλας τραγούδι, όταν ακόμα δεν είχαμε ζεσταθεί!... Όμως χαίρομαι για την καλή εικόνα που
παρουσίασε, γιατί του δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να παίξει μπροστά σε πολύ κοινό και την εκμεταλλεύτηκε απόλυτα!

Firewind

Δεύτερη εμφάνιση των Firewind στο ελληνικό κοινό με τον καινούργιο τραγουδιστή Henning Besse, πρώην Metalium, μια στον ίδιο χώρο που πριν 5 χρόνια, το 2011 είχαν παίξει με Judas Priest, Whitesnake κι Opeth και μια με τον Joe Satriani! Ξεκίνησαν με το “Into the
Fire” κι ακολούθησε μια σειρά κλασικών κομματιών τους ("Head Up High" , "Mercenary Man", "Falling to Pieces", "World
on Fire") μέσα σε μια ατμόσφαιρα που ήταν υπερβολικά…metal. Η Ελληνική ομάδα Gus G, Bob Κατσιόνης και Πέτρος
Χριστοδουλίδης (στο μπάσο) είναι απόλυτα δεμένη μετά από τόσα χρόνια τριβής και ο ήχος τους είναι πάρα πολύ καλός &
δεμένος.
Η επιτυχία τους δεν ήλθε με τα πρώτα τρία άλμπουμ τους, αλλά με τα “Allegiance και The Premonition” που ισορροπούσαν
μεταξύ metal και μελωδίας. Κι είναι φανερό ότι μπορούν να ισορροπήσουν μεταξύ αυτών των δύο, πλουτίζοντας τα
κομμάτια με περισσότερα πλήκτρα. O Bersse «περπατάει» άνετα στα τραγούδια τους, λες και τα πρωτοτραγούδισε αυτός(!)
και η σκηνική εμφάνισή του είναι πολύ καλή.

Περιμένω να τους ξαναδώ….

Scorpions

Ε, λοιπόν οι Scorpions είναι αδιαμφισβήτητα το hard rock συγκρότημα της ελληνικής οικογένειας. Δεν έχω δει άλλη
συναυλία με τόσα μικρά παιδιά, που μάλιστα φορούσαν και t-shirts του συγκροτήματος! Καμιά δεκαπενταριά χιλιάδες θα ήμασταν. Εξαιρουμένης της βραδιάς στο Λυκαβηττό, τούτη είχε τον λιγότερο κόσμο από κάθε άλλη επίσκεψη των Σκορπιών στη χώρα μας... Όμως είναι μεγάλοι μάστορες.

Παρουσίασαν ένα δίωρο show με σφιχτό πρόγραμμα τραγουδιών, που οι μπαλάντες ήταν προσεχτικά επιλεγμένες και
τοποθετημένες μέσα στο γενικό set list που άφησε όλους μας ικανοποιημένους. Η τεράστια οθόνη που κάλυπτε ολόκληρη τη
σκηνή συνδύαζε το οπτικό με το ακουστικό θέαμα κι ο ήχος ήταν άψογος. Όμως γι’ αυτό δεν πάμε σε μια συναυλία; Για να
περάσουμε καλά, να τραγουδήσουμε τα αγαπημένα τραγούδια μας και να ζήσουμε μια ατμόσφαιρα πάρτι!

Ξεκίνησαν με το “Going Out with a Bang” (από το τελευταίο άλμπουμ τους “Return to Forever”) από το οποίο συνολικά
έπαιξαν 4 κομμάτια(!) και συνέχισαν με ένα καταιγισμό επιτυχιών “Make it Real” (με την ελληνική σημαία να
εμφανίζεται σε ολόκληρη την οθόνη), “The Zoo”, “Coast to Coast” (όπου το έπαιξαν και με τον Klaus Meine στην κιθάρα,
συνολικά τρεις!), για να συνεχίσουν μ’ ένα medley τεσσάρων κομματιών από την πρώτη περίοδό τους (“Steamrock Fever”,
“Catch your Train”, “Top of the Bill” & “Speedy’s Coming”). Από το πρώτο τραγούδι καταλάβαμε ότι ο ήχος τους είναι
πιο rock από ότι τον ξέραμε, ένας ήχος που θύμιζε Scorpions αρχών της δεκαετίας του ’80. Σε ορισμένα σημεία άγγιξε
το heavy χωρίς όμως να κουράσει και να δυσανασχετήσει! Κι αυτό οφειλόταν στον εκπληκτικό Mikey Dee (ο οποίος μάλιστα
φορούσε t shirt με το όνομά του με ελληνικούς χαρακτήρες καθ’ ότι ο «μισός» είναι Έλληνας όπως γνωρίζουν οι
περισσότεροι), που έκτισε ένα ασύλληπτο ήχο μέσα από τη δίκαση και ανελέητο drumming που εκτίναξε τα κομμάτια σε
άλλο επίπεδο.

Πραγματικά τα λόγια είναι λίγα, για να σάς μεταφέρω τον πλούσιο και δυνατό ήχο, που σημειωτέων, δεν
σταμάτησε λεπτό. Δικαίως αποθεώθηκε στο σόλο του με τη ντραμς να σηκώνεται ψηλά στη σκηνή με συρματόσχοινα!
Όμως στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι η διαφορά με τον προκάτοχο του James Kottak, τίναζε αυτιά (πως λέμε βγάζει
μάτια!). Εμένα ποτέ, μα ποτέ δεν μου άρεσε ο ήχος του Kottak, ούτε στα άλμπουμ ούτε στα live, με εξαίρεση στα πρώτα
δύο των Kingdom Come, όποτε καταλαβαίνετε την ικανοποίησή μου ακούγοντας αυτόν τον οδοστρωτήρα. Ιδιαίτερη μνεία
πρέπει να γίνει στους 68χρονους Klaus Meine και Rudolf Schenker (και οι δύο γεννήθηκαν το 1948) που διατηρούνται σε
μοναδική φόρμα με το Θεό να έχει ευλογήσει το λαρύγγι τού Meine!!! Όσο για τον Matthias Jabs, μόλις τελείωσε τους…
προσκόπους, πατώντας τα 60!

Επιστροφή στο set list της συναυλίας με ένα medley από μπαλάντες (“Always Somewhere”/”Eye of the Storm”/”Send me an
Angel”) αλλά και με το “Wind of Change” να το ερμηνεύει ο κόσμος. Με τα “Blackout”, “Dynamite” και “Big City Nights”
φθάνουμε λίγο πριν το encore που, αναμενόμενο ήταν, έπαιξαν τα “Still loving You” και “Rock you like a Hurricane”
εν μέσω αποθέωσης.

Πότε είπες ότι θα ξαναέλθουν;;;

 
Ακούστε την εκπομπή του Αλέξανδρου Ριχάρδου κάθε ημέρα, Δευτέρα-Παρασκευή, 18.00 – 20.00 στο web radio
http://www.rockmachine.gr


Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com

Φωτογραφίες από την αρένα: Θωμάς Δασκαλάκης (thanks bro!)

 

Read 1024 times

Leave a comment