Monuments on Facebook

EJEKT FESTIVAL: MUSE, UNKLE, TEMPLES, ILIA DARLIN - Πλατεία Νερού, Αθήνα, Σάββατο 23 Ιουλίου 2016

Sunday, 24 July 2016 10:37
Published in Live Reviews

Επίλογος – Ονείρωξη για τα Καλοκαιρινά Φεστιβάλ της Ελλάδας οι MUSE!
Δεν ξέρω πόσοι από σας ξεκολλήσατε τα μάτια σας από τη σκηνή όπως εγώ έκανα στιγμιαία, με τιτάνια προσπάθεια, κοιτώντας ψηλά… Ρωτώ γιατί εγώ τον είδα! Είδα τον Freddie Mercury να χαμογελά υποκλινόμενος Αναγενησιακά, με το δεξί χέρι να ανεμίζει κυματιστά ως τα πατώματα.
Έλα ρε; Τον είδες και συ;;;

Εικοσιπέντε, εικοσιοκτώ, τριάντα χιλιάδες να’μασταν στην Πλατεία Νερού που έζησε την κορυφαία της προσέλευση; Στα νούμερα θα κολλήσουμε τώρα; Ή στον παλμό; Ένα θα καταγράψω με τη σιγουριά των τριανταέξη ετών που είμαι «εκεί» ως βαμμένος συνυαλιάκιας: μονάχα οι Muse χθες και οι Depeche Mode στη Μαλακάσα έχουν ισοφαρίσει την τρικυμιώδη διαδραστικότητα του «μεταλλικού» κοινού απέναντι στους ήρωές του- τέλος!!!

ILIA DARLIN

ejekt 2016 iliaΣυνειδητή η καθυστέρηση του εναρκτήριου σχήματος της Ilia, αφού από τις 17:15 εν τέλει ανέβηκε στη σκηνή κατά τις 17:50 με το ασθενές φύλλο εκ του κοινού να μετρά μπόλικα θύματα της απίστευτης ζέστης με λιποθυμίες… Με λάστιχο κατέβρεχαν διαρκώς τον κόσμο οι σεκιουριτάδες προφταίνοντας τα χειρότερα. Πέσαμε σε καύσωνα, τι να πεις, δεν είναι δα και σπάνιο στην Ελλαδάρα μας…
Cool mental pop λοιπόν ως αντίδοτο από σκηνής, όλα άσπρα, με την αιθέρια ηγέτιδα να μας παρασέρνει σε αισθησιακότατες φαντασιώσεις. Ξεκάθαρα οπτικοακουστικό το θέαμα λοιπόν, όχι μόνο εξαιτίας της λάγνας ερμηνεύτριας, μα και του εμπνευσμένου της χορευτή. Κι αν η ίδια δηλώνει ως μέντορές της πολλούς και διάφορους όπως οι Μαρία Κάλλας, Μάνο Χατζιδάκι, Britney Spears, Frank Ocean, έως τον Όμηρο(!) και την Amy Winehouse, προσωπικά θα την εντάξω στην ευρύτερη κληρονομιά της τελευταίας.
Κι αν παραμένει ακόμη νεαρή σε ηλικία, το κοντέρ έχει ήδη γράψει κάποια καίρια «χιλιόμετρα» αφού από νωρίς έφυγε σε Αγγλία & Αμερική να ψάξει την τύχη της. Φταίνε λοιπόν οι διεθνείς εμπειρίες της για τον «αέρα» που προσδίδει από σκηνής, όπως και οι φωνητικές σπουδές της για την αιθέρια, αλάνθαστη φωνή της. Μέσα από την εκλεπτυσμένη electropop της, βλέπει κανείς το μέλλον της πλουσιότατο.


TEMPLES

temples«Τι στυλ είναι αυτοί;» ρώτησα φίλο γνώστη αποκαλύπτοντας την άγνοια μου για το επόμενο σχήμα… «Βρετανική Νεοψυχεδέλεια» μου απάντησε, και είχε απόλυτο δίκιο. Ήξερα ποιον ρωτούσα!
Στα τρία μέτρα, μες τα photo pits, τα τρία πρώτα τραγούδια του κουαρτέτου με βρήκαν έως και ενθουσιασμένο, ω ναι, αφού στα δικά μου αυτιά έφτασε ένας απόηχος πρώιμων Porcupine Tree παντρεμένος με την επίσης πρώιμη περίοδο των Pink Floyd όταν ακόμη άστραφτε το τρελαμένο τους διαμάντι… Οφείλω να ομολογήσω όμως- εγώ ο ίδιος- πως μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της εμφάνισής τους, η προσοχή μου είχε στοχεύσει πλέον στο πώς δεν θα πάθω θερμοπληξία, αφού από ένα σημείο και μετά η συνειδητή «φασαρία» τους δεν «ταίριαζε» στην ηλιόλουστη, παραλιακή Πλατεία Νερού με την καμία.
Στο θρυλικό “Marquee” το ’67, κάργα!
Με ένα set list που πήγε μπρος-πίσω, στον “Sun Structures” (2014) μα και κάποια ακυκλοφόρητα τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο, οι Temples κινητοποίησαν το αποκαμωμένο κοινό των μπροστινών που είχαν εμφανιστεί από τις 8π.μ. για να πιάσουν κάγκελο!!!...

UNKLE

Το απόβαρο του οχήματος του James Lavelle έγινε σαφές από τα αποδυτήρια! Κι αν το ιδίωμα αυτό δεν αποτελεί με τίποτε ένα από τα αγαπημένα μου «χαρτιά» που ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά, ο «αέρας» που φύσηξε μονομιάς από σκηνής με συνεπήρε γραπώνοντας την προσοχή μου, εξορυγνύοντας τον σεβασμό μου.
Ξεφεύγοντας βήμα με το βήμα από τα στενά(;) πλαίσια του trip hop, η τέταρτη μεταμόρφωση της μπάντας τους ήθελε από σκηνής του Ejekt ξανά περιπετειώδεις, ανένταχτους και τολμηρούς! Και λέω ξανά αφού οι περισσότεροι θυμούνται την προ εξαετίας αντίστοιχη εμφάνισή τους στον ίδιο φεστιβαλικό θεσμό… Με ήχο άψογο, φώτα που μας έμπαζαν στο τι μέλλει γενέσθαι και παραγωγή σεμιναριακή, το πολυμελές σχήμα έθεσε τον πήχη κοντά σε αυτά που θα βιώναμε αργότερα… Κοντά που λέει ο λόγος δηλαδή!... Άλλωστε εδώ απολαύσαμε χορευτική διάθεση κι όχι τις prog rock & intellectual pop πιρουέτες του Bellamy, με τα “Eye For An Eye”, “Burn My Shadow”, “Restless”, “In A State”, “Reign”, “Lonely Soul”, “Rabbit In Your Headlights” μεταξύ άλλων να συνεπαίρνουν τη συντριπτική πλειοψηφία του πολυποίκιλου κοινού.

Χρήστος Κισατζεκιάν

Ναι και όχι θα έλεγα πάλι εγώ. Στις 20:15 οι βρετανοί UNKLE βγαίνουν στην σκηνή με το “Eye For An Eye” και δείχνουν από νωρίς την διάθεσή τους. Η αλήθεια είναι πως βλέποντας τους πρώτη φορά live είχα την περιέργεια να δω πως θα αποδώσουν τα τραγούδια στα οποία συμμετέχουν οι διάφοροι guest (βλ. Burn My Shadow). Ευτυχώς η πενταμελής μπάντα (μέλη της οποίας εκτελούσαν πολλαπλά καθήκοντα) ανταποκρίθηκε τέλεια. Το ύφος και η εμφάνιση των UNKLE αποτέλεσε το τέλειο ζέσταμα για τους Muse. Αν και ο ήχος σίγουρα ανά σημεία θα μπορούσε να ήταν καλύτερος, ο κόσμος ανταποκρίθηκε και φάνηκε να ευχαριστιέται την εμφάνιση, χορεύοντας κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του set. Λίγο πριν το τέλος η μπάντα έπαιξε το “Heaven” όπου και το αφιέρωσαν στον Gavin Clark, το πρώην μέλος τους που έφυγε από την ζωή το 2015, και άφησαν την σκηνή με το “The Answer” περίπου στις 21:25.
Βλέποντας στο πρόγραμμα την προηγούμενη μέρα το μεγάλο χρονικό κενό μεταξύ των Muse και των UNKLE (τουλάχιστον τρία τέταρτα), αναρωτήθηκα τον λόγο. Η ερώτηση απαντήθηκε βλέποντας τόσο τις αλλαγές επί σκηνής (φώτα, οθόνες), όσο και πιθανότατα κάποιες άλλες, τις οποίες δεν μπορούσαμε να δούμε, αλλά σίγουρα ακούσαμε στην συνέχεια. Φυσικά αναφέρομαι στον ήχο.

MUSE

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 22:25 τα φώτα σβήνουν και στις οθόνες εμφανίζεται ο Sergeant να δίνει εντολές με τον κόσμο να απαντά “Aye Sir” και το εναρκτήριο riff του “Psycho” μας αρπάζει από τα μούτρα! Αυτό που καταλάβαινες εύκολα από την πρώτη νότα ήταν ο άψογος ήχος, ο οποίος έμεινε άψογος για όλη την διάρκεια. Δηλώνω υπεύθυνα πως είναι από τους καλύτερους ήχους που έχω ακούσει σε open air συναυλία στην Ελλάδα ποτέ, και μάλιστα από μία μπάντα με ποικιλία στο ύφος των τραγουδιών της. Αυτό δείχνει πως όταν είσαι μεγάλο όνομα και σέβεσαι τον εαυτό σου φροντίζεις κάθε λεπτομέρεια να είναι στην εντέλεια, οπουδήποτε κι αν παίζεις.

Το set λοιπόν ξεκίνησε και συνέχισε δυναμικά, βαρώντας κυριολεκτικά στο ψαχνό, με το ένα κομμάτι να διαδέχεται το άλλο. “Plug In Baby”, “Hysteria” (οπού έκλεισε με “Heartbreaker” από Zeppelin και “Back In Black” από AC/DC), “Bliss”, “Handler”, “Supermassive Blackhole”, ενδεικτικά αυτά που ακούστηκαν στο πρώτό μισό, αφήνοντας μας να πάρουμε μια ανάσα μόνο με το “The 2nd Law: Isolated System” ανάμεσα τους. Κάπου στα μέσα, αμέσως μετά το καθιερωμένο “Munich Jam”, οι τόνοι έπεσαν με το “Madness” με τον κόσμο να τραγουδά μαζικά. Τα υπόλοιπα ραδιοφωνικά hits μας οδήγησαν στον πρώτο τυπικό φινάλε με το “Globalist” (στην εισαγωγή του ο Bellamy έκανε και ένα μικρό πέρασμα από το “Roads” των Portishead) και η μπάντα πήρε ανάσες αφήνοντας να παίζει το ηχογραφημένο “Drones” για να μπει για τα τρία Encore.

Φυσικά η επανέναρξη γίνεται δυναμικά με “Uprising” με τον κόσμο να τραγουδάει στο ρεφρέν και ο Bellamy να διασκεδάζει με αυτό το sing along. Το ραδιοφωνικό “Mercy” από το τελευταίο άλμπουμ μπήκε ιδανικά για να μας δώσει μία ανάσα πριν το μεγάλο φινάλε. Ο Chris Wolstenholme αναλαμβάνει την εισαγωγή παίζοντας στην φυσαρμόνικα το “Man With a Harmonica” του Ennio Morricone για να έρθει το επικό “Knights of Cydonia” και να κλείσει την βραδιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Με μία πρόταση; Οι Muse ήταν αψεγάδιαστοι. Κι αν εγώ που ήμουν από αυτούς που τραγούδαγε σχεδόν κάθε κομμάτι δεν αποτελώ ιδανικό κριτήριο, άνθρωποι που ήρθαν ξέροντας μόνο δύο τρία τραγούδια τους και μείνανε με ανοιχτό το στόμα, σίγουρα αποτελούν. Δεν ήταν απλά ο τέλειος ήχος, τα φώτα, τα γραφικά, τα εφέ.

Μιλάμε για τρεις ανθρώπους που ξέρουν πάρα, μα πάρα πολύ μουσική, και δεν αναφέρομαι μόνο στο πόσο καλοί είναι τεχνικά. Έχουν τεράστιες μουσικές γνώσεις και μουσική αντίληψη και αυτό φαίνεται σε κάθε τους σύνθεση. Ταυτόχρονα είναι πολύ καλοί performers. Σαν τρίο παράγουν ήχο και αναπαράγουν κομμάτια που λίγες μπάντες στον κόσμο, με περισσότερα κιόλας μέλη, μπορούν να κάνουν αντίστοιχα. Αν με χάλασε κάτι στην εμφάνισή τους; Τίποτα. Αν έχω παράπονο; Φυσικά και έχω όπως και ο κάθε fan θα είχε, με την καλή έννοια πάντα. Ακολουθώ δισκογραφικά τους Muse από το μακρινό ντεμπούτο τους, Showbiz. Με επτά πλέον στούντιο άλμπουμ (οχτώ μαζί με το “Hullabaloo”) είναι λογικό να μένει πάντα κάτι απέξω. Ωστόσο θεωρώ ότι έστω και ένα τραγούδι από το “Showbiz” χώραγε. Ένα “Unintended” για παράδειγμα δεν θα χάλαγε κανέναν. Παρόλα αυτά αυτό το τρίο αξίζει πολλά συγχαρητήρια για την μάχη που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια και που κατάφερε όχι απλά να καθιερωθεί στην παγκόσμια μουσική σκηνή με τον δικό του μοναδικό ήχο, αλλά να κάθετε και στην κορυφή πλέον. Δεν ξέρω πόσα από τα περίπου 700 άτομα που τους είδαν τότε στο «ΡΟΔΟΝ», το 2002, φαντάζονταν κάτι τέτοιο.

Υ.Γ. Από την μία θα ήθελα κάποια στιγμή να δω την πραγματική έννοια του sold out σε φεστιβάλ της Ελλάδας. Έχοντας υπάρξει σε φεστιβάλ του εξωτερικού, πραγματικά για άλλη μία φορά ανησύχησα με των αριθμό των ανθρώπων σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι. Επίσης αυτή η τεράστια ασυνεννοησία με τα μπαρ και της μάρκες (δίνανε μέχρι και λάθος μάρκες και το καταλάβαινες όταν στο έλεγαν στο μπαρ) ήταν απαράδεκτη.

Από την άλλη χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που επιτέλους ένας διοργανωτής τόλμησε να φέρει ένα τόσο μεγάλο όνομα σε Ελληνικό Φεστιβάλ, στα ντουζένια του, με ρίσκο Τιτάνιο!!!

Αντώνης Αντωνιάδης

Setlist

1. Psycho
2. Plug In Baby
3. Interlude
4. Hysteria (outro Led Zeppelin's 'Heartbreaker', AC/DC's 'Back In Black')
5. Butterflies & Hurricanes
6. Bliss
7. The 2nd Law: Isolated System
8. The Handler
9. Supermassive Black Hole
10. Munich Jam
11. Madness
12. Dead Inside
13. Starlight
14. Time Is Running Out
15. The Globalist (intro Portishead ‘Roads’)
16. Drones (ηχογραφημένο)

Encore:
17. Uprising
18. Mercy
19. Knights of Cydonia

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com

Read 742 times

Leave a comment