DOOM OVER GREECE: NOVEMBRE, MOURNING BELOVETH, EREB ALTOR, ISOLE, SHORES OF NULL, THE TEMPLE – Κύτταρο, Αθήνα, Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου

Tuesday, 13 September 2016 18:15
Published in Live Reviews

“Do it Yourself Festival” a.k.a. «Όταν το μεράκι κινεί τα νήματα»

Έξη μουσικά σχήματα υπό την σκέπη της μικρής, αυτοχρηματοδοτούμενης Krisis Productions. Ένα σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενο & αξιοπρεπέστατο line-up για κάθε αμετανόητο οπαδό του αργόσυρτου Doom Metal-και όχι μόνο. Ένα εισιτήριο που υπέδειξε υπέρ το δέον κατανόηση στα όσα πρωτόγνωρα βιώνουμε. Σε έναν από τους ιστορικότερους συναυλιακούς χώρους της πρωτεύουσας, δίπλα σε όλα τα ΜΜΜ, πιο κέντρο δεν γίνεται!...

Με το δίκιο μου λοιπόν αναρωτιέμαι ευθαρσώς & δημοσίως μετά από την ισχνή προσέλευση που το Αθηναϊκό κοινό επιφύλαξε σε τούτη την προσπάθεια- θα’μασταν εκατόν είκοσι, βία: ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΠΛΕΟΝ ΟΛΟΙ ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΤΕ ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ-ΦΩΤΙΑ;;;;;; ΤΙ;;;; Αντιπαρέρχομαι συνειδητά και προχωρώ στην ανταπόκριση της μακρόσυρτης by all means βραδιάς…

Σε καμιά σαρανταριά νοματαίους ξεκίνησαν την κατάθεση ψυχής τους οι Θεσσαλονικείς The Temple στις 18:30 (μα, βλέπεις, πώς να μην βγάζω αφρούς;;;!!!;;;), ενώ τον περασμένο Μάρτιο οι ίδιοι έχαιραν ενός κατάμεστου 8Ball από συντοπίτες τους, στην επίσημη παρουσίαση του νέου τους δίσκου “Forevermourn” από τη Σουηδική I HATE... Το μονολιθικό κουαρτέτο εστίασε-αναμενόμενο- στην φρέσκια του δουλειά, τιμώντας όμως καίρια και το παρελθόν του.

Ακολούθησαν οι Isole που, όπως όλοι οι παρόντες γνώριζαν, αποτελούν το γενετικό DNA των μεθεπόμενων της βραδιάς Ereb Altor, με τρία κοινά μέλη που απλά αλλάζουν ρόλους μπρος και πίσω από το μικρόφωνο. Στο άκουσμα συνθέσεων του “Throne of Void” είδα αρκετούς να ξεδίνουν σα να βρίσκονταν στο συγγενές Inferno Festival!

Γείτονες μακαρονάδες για τη συνέχεια οι Shores of Null. Κι αν η φινετσάτη Ιταλία σίγουρα δεν φημίζεται ως άντρο της αργόσυρτης μεταλλικής εποποιίας των λατρεμένων μας Black Sabbath (βλέπε doom), καμιά σχέση με το άθλημα, τούτοι εδώ με ένα και μόνο άλμπουμ στις βαλίτσες τους διεκδικούν από το 2014 ένα κομμάτι της σάπιας πίτας τιμώντας απροκάλυπτα τους παλιούς Paradise Lost!... Και όχι μόνο.

Είχε όμως έρθει η στιγμή για την κορυφαία -όπως διαμορφώθηκε επι τόπου από κάθε μα κάθε άποψη- πρόταση του Φεστιβάλ. Ήταν το pick. Η πλατεία του Κύτταρου γεμάτη όσο ποτέ πριν ή μετά, ο κόσμος εκστασιασμένος, ο ήχος και τα φώτα στο φόρτε τους. Κι αν «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» (βλέπε πιο πάνω στην αναφορά για τους Isole), το αιματοβαμμένο κουαρτέτο των Vikings σήκωσε ψηλά το δυσβάσταχτο λάβαρο των Bathory με τσαμπουκά περίσσιο! Η αναφορά των Ereb Altor στον αείμνηστο Tomas "Quorthon" Forsberg απολύτως αναμενόμενη, αφού ξεκίνησαν ως μπάντα που τον διασκεύαζε, όπως ήταν αναμενόμενη και αυτή καθαυτή η βαριά μεταλλική σκυτάλη που έφεραν μαζί τους και μας ταρακούνησε.

Ως εκ τούτο, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση των Ιρλανδών Mourning Beloveth που ακολούθησαν… Η διαδοχή των Σουηδών, κατέστη δύσκολο έργο. Τους θυμήθηκα επι σκηνής, πάνε πάνω από δέκα χρόνια να δεν κάνω λάθος που τους απαθανάτισα ως supporting act των Primordial. Οι έντονες death πινελιές όπως γνωρίζουν κάποιοι του συναφιού με βρίσκουν το ελάχιστον «απόμακρο»… «Ταβάνι» μου υπήρξαν οι Opeth από το “Blackwater Park” και μετά, όμως ακόμη πιο πολύ φυσικά οι Infidel στους οποίους υπήρξα ιδρυτικό μέλος. Έτσι λοιπόν τούτη η «Ωδή στη Μελαγχολία» όπως πολύ γλαφυρά κατέγραφε το δελτίο τύπου της διοργάνωσης με συνεπήρε ουκ ολίγες φορές. Με έξη albums στο ενεργητικό τους και πάνω από δεκαπέντε χρόνια στο κουρμπέτι, κατάφεραν να συγκρατήσουν σθεναρά την αποχώρηση του κοινού που σιγά-σιγά την έκανε λόγω του προχωρημένου της ώρας (τα ΜΜΜ που λέγαμε…).

Παρόλα αυτά, ήταν σχεδόν δυσβάσταχτη όμως η εικόνα όταν ήρθε η ώρα να καταλάβουν τα σανίδια οι head liners Novembre… Θα’ μασταν πλέον καμιά τριανταριά το πολύ. Ήταν δύο παρά τα ξημερώματα και ναι, το ομολογώ, όντας εργαζόμενος την επομένη στις 7:00π..μ, τους «εγκατέλειψα» κι εγώ με τη σειρά μου τέσσερα τραγούδια μετά την έναρξή τους… Το φετινό, φρέσκο τους κύημα “Ursa” πάντως ήρθε για να τους επαναπροσδιορίσει για τα καλά στο χάρτη του ατμοσφαιρικού metal ως συνοδοιπόρων των Katatonia, μετά από εννέα ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής σιωπής.
Κι έφυγα ναι μεν «γεμάτος», πλήρης αργόσυρτου μετάλλου για επτά ώρες, πλην όμως κατηφής… Κατηφής σκεπτόμενος την «τρύπια» τσέπη της θαρραλέας ομάδας που τόλμησε να κάνει τη διαφορά πρωτοτυπώντας, μα κουτούλησε πάνω στην απαράδεκτη μονομανία του μέσου μεταλλά της χώρας μας που θέλει-ήμαρτον!-τα ίδια και τα ίδια, κι ας είναι κι ακριβά!...

Κείμενο-φωτογραφιές: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com

 

 

 

Read 332 times

Leave a comment