Monuments on Facebook

IAN ANDERSON performs “The Best of Jethro Tull” - Τεχνόπολη, Αθήνα/Γκάζι, Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

Tuesday, 04 October 2016 20:06
Published in Live Reviews

Definitely NOT “Too Old to Rock ‘n’ Roll”!

Μονάχα μια φορά δεν έχω μπορέσει να δώσω το παρών σε τούτο τον ήρωά μου από όλες του τις επισκέψεις στη χώρα μας: σε κείνη της Ριζούπολης. Όχι επειδή ήμουν μικρός! Άλλωστε ακόμη παλαιότερα, δεκατεσσάρων χρονών, ήμουν στους Police απ’ έξω (sold out βλέπεις), μα από τον Gallagher και μετά, μέσα σε όλα όσα δικαιολογούσε το χαρτζιλίκι μου... Από το ’89 δε που έκανα την τρέλα μου επάγγελμα…έχω χάσει το μέτρημα!

Ήμουν διακοπές με την κοπελιά μου και γύρισα αργά το απόγευμα της συναυλίας των Jethro Tull στο γήπεδο του Απόλλωνα. Για να καταλάβεις όμως την τρέλα που κουβαλώ για δαύτους, παρόλα αυτά πήρα το XLR 250 και πήγα στη αερογέφυρα του Περισσού, σταμάτησα λίγα δευτερόλεπτα στην άκρη (επικίνδυνο) ώστε να δω ότι καταφέρω έστω για μια στιγμή, κλεφτά, τα φώτα της σκηνής-μη νομίζεις, για να ακούσω έστω και μια απόμακρη τζούρα…

Το πρόσφατο διαζύγιό του με το σχήμα που ούτως ή άλλως αυτός οδηγούσε ανέκαθεν επιλέγοντας κατά βούληση τους εκάστοτε συνεργάτες του με μοναδική εξαίρεση τον λατρεμένο μας Martin Barre, ήθελε αρκετούς από τους κολλητούς μου διστακτικούς στο να ακολουθήσουν σε τούτη τη σύναξη session μουσικών από πίσω του. Κατανοητό. Όμως να που τελικά κρίνοντας εξ ιδίων θεωρώ πως έχασαν μια ακόμη όμορφη εμπειρία, αφού ο John O’Hara ενορχήστρωσε έντεχνα τις κλασικές συνθέσεις του ηγέτη ως πολυπράγμων πληκτράς, ο David Goodier μας εξέπληξε με τον απίστευτο ήχο του και τις μπασογραμμές του, ο Scott Hammond υπήρξε αυτό που έπρεπε - στυλοβάτης πίσω από τα τύμπανα του - και ο νεαρός Florian Opahle σεβάστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό την βαρύτατη κληρονομιά του Barre ως η πιο... “metal” φιγούρα επί σκηνής. Αν τώρα επιμείνεις για κάποιο λόγο να συγκρίνεις το παραπάνω σχήμα με την dream team του “Bursting Out”, τότε μάλλον περνάς περίοδο κατάθλιψης και εφευρίσκεις τρόπους για να στεναχωριέσαι, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς…

Όσο για τον πρωταγωνιστή; Προσωπικά, υποκλίθηκα στην ενεργητικότητα του εβδομηντάχρονου επί σκηνής. Και στο άσβεστο Αγγλικό φλέγμα που διηύθυνε την ευφυέστατη πρόζα του ανάμεσα στα τραγούδια. Και στην επιδεξιότητά του στο φλάουτο & το κιθαρόνι. Μα τι Θεός! Χαίρεσαι να τον ακούς με αυτή την ανυπέρβλητη ορθοφωνία & προφορά που τον διακατέχει ακόμη. Το μόνο που έχει χάσει προ πολλού -κοινό μυστικό- είναι η έκταση της φωνής του από την περιοδεία για τις ανάγκες του “Under Wraps” το ’84. Πόσο μάλλον από την εγχείρηση στις φωνητικές του χορδές την εποχή του λατρεμένου μας “Crest of a Knave”. Όμως αυτό είναι κάτι το οποίο έχουμε αποδεχθεί όλοι όσοι τον λατρεύουμε, και με το δίκιο μας, τον συμπαθούμε σε κάθε του ολοφάνερη προσπάθεια να βγάλει την επόμενη ψηλή νότα, τεντώνοντας το λαιμό του στις μύτες των ποδιών του…

Εκατό λεπτά διήρκησε το ταξίδι με τη μηχανή του χρόνου, και μας πήγε μπρος-πίσω για τα καλά. Εννιά ακριβώς έσβησαν τα φώτα, εννιά και δέκα ξεκίνησε με το διαχρονικό “Living in the Past”. Έπος. Από τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του Ερρίκου του 8ου τον 16ο αιώνα(!!!) με την διασκευή του στο “Pastime with Good Company”, έως και το προπέρσινό του “Homo Eratticus”, το πρόγραμμα κάλυψε το κατά δύναμιν την πολύχρονη εποποιία των Άγγλων προοδευτικάριων της folk. Σαρανταοκτώ χρόνια δε χωρούν σε εκατό λεπτά που να ‘χεις το Θεό μπάρμπα – μην γινόμαστε παράλογοι!

Όμως απολαυστικότερο στοιχείο όλων κατά την ταπεινή μου άποψη για τούτη τη βραδιά υπήρξε η επίμονη διάθεση του αριστοτεχνικού κουιντέτου να μεταμορφώνει κάθε μια από τις αγαπημένες μας συνθέσεις με τρόπο μοναδικά εμπνευσμένο. Όλα τους περιείχαν από σκηνής «πινελιές νεωτερισμού», ως εμπλουτισμένα με νέες γέφυρες, νέες ενορχηστρώσεις, νέα προοδευτικά «σκέρτσα» που όμως, πρόσεξέ με, σεβόντουσαν ξεκάθαρα τους διαχρονικούς ύμνους!

Στο “Locomotive Breath” που ως encore έκλεισε επιβλητικά την αυλαία της βραδιάς, κάποιοι «δικοί» μας δεν άντεξαν τις πλαστικές καρέκλες και σηκώθηκαν όρθιοι λύνοντας τα μαλλιά τους για να επιδοθούν -ναι- σε head banging.
Μα καρέκλες;;; Αυτός τις ζήτησε παίδες, οπότε…

SET LIST

Living in the Past
Nothing is Easy
Thick as a Brick
Pastime with Good Company
Sweet Dream
Mother Goose
Bouree
Banker Bets, Banker Wins
Songs from the Wood
Fruits of Frankenfield
Dharma for One
Farm on the Freeway
My God
Aqualung
ENCORE
Locomotive Breath

Φωτογραφίες : Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com


 

Read 408 times

Leave a comment