Monuments on Facebook

BAD COMPANY, RITCHIE SAMBORA, ORIANTHI, STEVE and JASMINE RODGERS - Manchester Arena, Manchester, Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016

Tuesday, 08 November 2016 09:45
Published in Live Reviews

Δύο μέρες μετά που γράφτηκε αυτό το κείμενο και λίγο πριν δημοσιευτεί μάθαμε τα δυσάρεστα νέα για τον Mick Ralphs. Ο κιθαρίστας και συνιδρυτής των Bad Company μεταφέρθηκε στις 4 Νοεμβρίου επειγόντως στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό. Η επίσημη ανακοίνωση της μπάντας ενημέρωσε απλά πως αναρρώνει, χωρίς ωστόσο να δώσει περισσότερες πληροφορίες για την κατάστασή του. Παρόλα αυτά το γεγονός δεν θα επηρεάσει τις εμφανίσεις με δεδομένο πως το UK tour είχε μόλις ολοκληρωθεί και για την περιοδεία στις Η.Π.Α ο Ralphs είχε ήδη αποφασίσει να μην συμμετέχει. Την θέση του θα πάρει ο Rich Robinson, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί.

Γράφει ο Αντώνης Αντωνιάδης

Το να ζεις στο εξωτερικό έχει και τα τυχερά του. Έτσι λοιπόν την Δευτέρα 24 Οκτωβρίου κατηφορίσαμε με έναν φίλο προς το Manchester Arena για να δούμε Bad Company. Κανονισμένο τελευταία στιγμή, με εισιτήρια που προέκυψαν από το πουθενά (Μάνο σ' ευχαριστώ και πάλι!) Ωστόσο αν μου το έλεγε κάποιος πριν λίγα χρόνια ότι θα δω Bad Company, θα τον έλεγα τρελό!

Όταν φτάσαμε στον χώρο ο Richie Sambora με την Orianthi ήταν ήδη στη σκηνή. Έτσι δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους Steve και Jasmine Rodgers που άνοιξαν την βραδιά. Και όχι δεν πρόκειται για κάποια συνωνυμία, αλλά για τον γιο και την κόρη του Paul Rodgers (όπως μας είπε και ο ίδιος, περήφανος, λίγο αργότερα). Πρώτη παρατήρηση, το πάνω διάζωμα κλειστό, σε έναν πολύ μεγάλο χώρο βέβαια που συνολικά χωράει πάνω από 20.000 άτομα. Δεύτερη παρατήρηση, στην αρένα (μιλάμε για στάδιο) έχει καρέκλες, εκεί είναι και η θέση μας. Περίεργο συναίσθημα. Τρίτη παρατήρηση, μέσος όρος ηλικίας στα “-ήντα”. Προφανώς! Βλέπουμε Bad Company στην Αγγλία. Γι’ αυτό και παντού καρέκλες...

Αν και η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσα, περισσότερο από περιέργεια, να δω τη συνεργασία του Sambora με την Orianthi, η εμφάνιση δεν αποζημίωσε καθόλου αυτή τη αναμονή. Κάθε άλλο. Αρχικά η τριμελής μπάντα που συνόδευε τους δύο διάσημους μουσικούς ήταν μουσικά και τεχνικά αδιάφορη με αποκορύφωμα τα ντραμς, στα οποία το παίξιμο θα χαρακτηρίζονταν ακόμα και παιδικό. Η playlist αποτελούνταν τόσο από τραγούδια από την καριέρα του Sambora (solo αλλά και Bon Jovi φυσικά), όσο και της Orianthi, καθώς και δύο διασκευές από U2 και Sonny & Cher. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως στην εμφάνιση ήταν η απόδοση του ίδιου του Richie Sambora. Τόσο κιθαριστικά όσο και φωνητικά ήταν κάτω του μετρίου, μια καρικατούρα του μουσικού που είχα στο μυαλό μου. Την παράσταση γενικά έσωζε μόνο η Orianthi που τολμώ να ομολογήσω ότι με εξέπληξε, ειδικά στις ικανότητές της με την εξάχορδη, ηλεκτρική και κλασική. Η εμφάνισή τους έκλεισε με το Livin' on a Prayer, που παρά την συμμετοχή του κοινού, η εκτέλεση ήταν χειρότερη και από cover σχολικής μπάντας (τα ντραμς παίζανε ένα εντελώς διαφορετικό groove, σε σχέση με την κανονική εκτέλεση και φυσικά λάθος!)

Όλα όμως θα έμπαιναν σε τάξη λίγο μετά. Κατά τις 9:15 τα φώτα κλείνουν και οι Bad Company, συνεπείς στο ραντεβού τους, ανεβαίνουν στην σκηνή. Δυναμικό ξεκίνημα με Live for The Music και πολύ διάθεση πάνω και κάτω από την σκηνή! Με τρία αυθεντικά μέλη (Kirke, Ralphs και φυσικά Rodgers) και επιπλέον με τον Howard Lesse στις κιθάρες (που είναι μαζί τους ήδη από το 2008) και τον Todd Ronning στο μπάσο, που ομολογώ πως κάλυψε την θέση επάξια. Ο Paul Rodgers να είναι σε κέφια και σε συνεχή επικοινωνία με το κοινό, μα πάνω απ' όλα να μην χάνει νότα, σε βαθμό να απορεί κανείς με την ηλικία του. Επιπλέον με πολύ σωστή διαχείριση της φωνής του όχι μόνο στις εναλλαγές των τραγουδιών αλλά και στα έξυπνα sing along με το κοινό στο “Feel Like Makin' Love” ώστε να μην διακινδυνεύσει να εκτεθεί. Εξαιρετική παραγωγή σε εικόνα και ήχο με μοναδικό ψεγάδι το μπάσο που ήταν λίγο πίσω στα πρώτα τραγούδια. Στην πορεία βελτιώθηκε και αυτό όμως. Ο φωτισμός και τα βίντεο που προβάλλονταν στην πολυεπίπεδη σκηνή έδιναν μία ξεχωριστή αίσθηση στην παράσταση, που αποζημίωνε το κοινό σε όλη την διάρκεια. Η playlist ήταν γεμάτη με τα hits των πρώτων έξι άλμπουμ, όπως τα “Electricland”, “Run With The Pack”, “Ready For Love” καθώς και ένα καινούριο τραγούδι, το “Troubleshooter”. Κάπου προς το τέλος ο Rodgers ζήτησε από όλο το κοινό να σηκωθεί όρθιο για να τον συνοδεύσει στο “Shooting Star”, ένα από τα highlights της βραδιάς. Το κοινό παρέμεινε όρθιο μέχρι το πρώτο κλείσιμο για τα “Can't Get Enough” και “Rock 'n Roll Fantasy” που ακολούθησαν.

Ολιγόλεπτη αποχώρηση από την σκηνή, αλλά όλοι σε αναμονή μια που υπάρχουν χρωστούμενα. Και η στιγμή που όλοι περιμέναμε, όλο το βράδυ έφτασε! Ο Rodgers κάθεται στο πιάνο του και αρχίζει το “Bad Company”. Ανατριχίλα! Η ερμηνεία, η σκηνική παρουσία, ο ήχος, το κοινό που τραγουδούσε κάθε λέξη, συνέβαλαν όλα. Σίγουρα η καλύτερη στιγμή της βραδιάς! Άλλη μια μικρή διακοπή και εκεί που όλοι περιμένουν κλείσιμο με “Rock Steady”, η εισαγωγή στην ακουστική μας φέρνει στο “Seagull”!! Αν και μείναμε με το παράπονο (ε για το “Rock Steady”) το φινάλε ήταν ιδανικό για μια τέτοια βραδιά, νοσταλγικό.

Αν έπρεπε να κρατήσω ένα μόνο στοιχείο από την βραδιά αυτό θα ήταν ο Paul Rodgers. Οι ερμηνείες του κυμαίνονταν από άριστες έως ανατριχιαστικές, τρανό αντιπαράδειγμα σε σχέση με άλλους συναδέλφους του, ίδιας ή και μικρότερης ηλικίας (ακούς κύριε David Coverdale;;). Πολύ ωραία σκηνική παρουσία χωρίς να έχει ανάγκη από παλιμπαιδισμούς και γραφικότητες (γκουχ γκουχ). Δεν λέω ότι είναι στα καλύτερα live που έχω δει στην ζωή μου, αλλά σίγουρα κάτι που θα θυμάμαι ευχάριστα.

Επιπλέον είμαι στην μικρή λίστα των τυχερών Ελλήνων που είδαν έστω μία φορά τρία ιδρυτικά μέλη των Bad Company, ζωντανά!


Playlist

1. Live for the Music
2. Gone, Gone, Gone
3. Feel Like Makin' Love
4. Electricland
5. Burnin' Sky
6. Run With the Pack
7. Ready for Love
8. Crazy Circles
9. Troubleshooter
10. Movin' On
11. Shooting Star
12. Can't Get Enough
13. Rock 'n' Roll Fantasy
14. Bad Company

Photos by : Steve Goudie / http://stoneimagesrocks.com

 

Read 337 times

Leave a comment