Monuments on Facebook

SHARRIE WILLIAMS and THE WISEGUYS – Half Note Jazz Club, Αθήνα, Δευτέρα 21 Νοεμβρίου

Thursday, 24 November 2016 16:22
Published in Live Reviews

Από τον Παράδεισο στην Κόλαση και πίσω.

Έξη χρονών ξεκίνησε να τραγουδά και έως τα δώδεκα ανήκε στην ονομαστή εκκλησιαστική χορωδία του Greater Williams Temple. Στο γυμνάσιο μπήκε πλέον για τα καλά στο χώρο του show business περιοδεύοντας με την Saginaw High Jazz Band και από το 1996, είκοσι χρόνια τώρα, βρήκε το δικό της όχημα δίπλα στους Wiseguys. Όμως όπως μας εκμυστηρεύτηκε από σκηνής λίγο πριν το σπαραξικάρδιο “Out of the Dark” με απρόσμενη έως και αποσβολωτική ειλικρίνεια, κάπου στη μέση της πορείας της τα πράγματα δεν ήταν διόλου ρόδινα…

Έχοντας ήδη κερδίσει την προσοχή μας απαρχής του πλουσιότατου (από κάθε άποψη) δίωρου προγράμματος της, η παχουλή frontwoman έπιασε βίωμα κορυφής αφού με βουρκωμένα μάτια, μας αποκάλυψε πως υπήρξε θύμα βιασμού κατ’ εξακολούθηση ως παιδί από τον πατριό της(!!!), γεγονός που παραλίγο να της στοιχήσει αργότερα την ίδια της τη ζωή πέφτοντας στις καταχρήσεις και τα ναρκωτικά… Πάλεψε με νύχια και με δόντια να βγει από αυτή την καταστροφική στάση και με τη βοήθεια της μουσικής και του αγαπημένου της συντρόφου, κατάφερε να φτάσει ως και τρεις φορές υποψήφια των βραβείων Blues Music Award! Η άκρα του τάφου σιγή που επικράτησε μονομιάς στη σάλα του ιστορικού jazz club και συνόδεψε τούτη την ανατριχιαστική στιγμή, έφτιαξε μια από κείνες της βραδιές που συμβαίνουν μια στις χίλιες και συ νιώθεις τυχερός που συνυπήρξες…

Με τον πολυδιάστατο & πολυτάλαντο Lars Kutschke να ηγείται του κουιντέτου ως συνθέτης, ενορχηστρωτής, μαέστρος μα και ουσιαστικότατος ηλεκτρικός κιθαρίστας που παντρεύει την hard rockin’ blues επιδεξιότητα του Stevie Ray Vaughan και τις jazz επιλογές δρόμων του Mike Stern (και οι δυο μέντορές του δεδηλωμένα), η βραδιά υπήρξε κυριολεκτικά πολυσυλλεκτική. Δεν ήταν μονάχα Blues, ούτε αποκλειστικά Soul/Funk, ούτε jazz, ήταν όλα μαζί με το τελευταίο ιδίωμα σε μικρότερο μα καίριο ρόλο κυρίως λόγω του Hammond που γέμιζε το τοπίο κάτω από τα έμπειρα χέρια του Gyöngyösi Gábor. Όσο για το rhythm section, οι Attilla Herr & Christopher Jones έμοιαζαν γροθιά από γεννησιμιού τους! Και ναι. Οι διαρκείς αναφορές της επιβλητικότατης & ψυχωμένης Sharrie στην δύναμη της Αγάπης και του Λόγου του Ιησού κατέστησαν σαφές τις gospel ρίζες της ερμηνεύτριας… Πιο επικοινωνιακή, απλά δεν γινόταν. Κατέβηκε δυο-τρείς φορές στα τραπέζια, μας σήκωσε για χορό, έβγαλε τα παπούτσια της, δάκρυσε, γέλασε, μοίρασε φιλιά και αγκαλιές…

Δυο set της μίας ώρας και ένα εκτεταμένο & πανηγυρικό encore μας ήθελαν όρθιους να χορεύουμε, να χειροκροτάμε, να ζούμε κάτι από Blues Brothers, Aretha Franklin, Millie Jackson και την συνοδοιπόρο της Shemekia Copeland εις γάμου κοινωνία. Η διασκευή του “Don’t Let me Down” των Beatles όμορφη στιγμή, όπως ξεχωριστά ήταν και τα δυο ορχηστρικά κομμάτια που άνοιξαν την αυλαία του κάθε μέρους και θύμιζαν κάτι μεταξύ Wes Montgomery/George Benson & Carl Verheyen/Eric Johnson.

Από τον ψίθυρο στον κραυγή και από τον Παράδεισο στην Κόλαση και πίσω!

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

 

 

 

 

Read 329 times

Leave a comment