Monuments on Facebook

JOSE FELICIANO - Gazarte, Αθήνα, Δευτέρα 28 Νοεμβρίου

Wednesday, 07 December 2016 18:22
Published in Live Reviews

Από την εντατική, στο πάλκο του Gazarte!

Κι όμως, αυτό συνέβη κείνη τη Δευτέρα. Ήταν πολλά τα «σημάδια» που με ώθησαν να ρωτήσω πάραυτα «τι τρέχει», εξαρχής. Πρώτα και κύρια μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός του ότι η (εναλλασσόμενα) οκταμελής ομάδα των μουσικών που συνοδεύει στην τρέχουσα παγκόσμια περιοδεία του τον χαρισματικό τροβαδούρο προλόγισε για τρία ολόκληρα κομμάτια τον πρωταγωνιστή, και όχι για ένα το πολύ δυο ως είθισται σε μεγάλα ονόματα, και δει ηλικιωμένους αστέρες… Ο tour manager οδήγησε στο σκαμπό τον τυφλό ηγέτη μισή ώρα μετά την έναρξη της παράστασης, και μάλιστα αυτό μετά την προβολή εκτεταμένου ντοκιμαντέρ- μιλάμε δηλαδή για πάνω από τριάντα λεπτά της ώρας «εισαγωγή» συνολικά, κάτι που σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν έως και ενοχλητικό για τον ακροατή…

 

Με τις ορχηστρικές συνθέσεις ή εκτελέσεις μεταξύ των οποίων και τα “Sunny” (Bobby Hebb) & “Breezin’ “ (George Benson), το σχήμα ξεκούρασε τον γηραιό Feliciano ο οποίος λοιπόν την προηγούμενη μόλις μέρα είχε εισαχθεί στα επείγοντα περιστατικά σε νοσοκομείο της Malaga της Ισπανίας ώστε να του παραχθούν άμεσες βοήθειες για την οξεία κρίση (βρογχο)πνευμονίας! Ευτυχώς πρώτα για κείνον και μετά για όλους εμάς που τον ξεχωρίζουμε ως χαρισματικό, όχι μόνο ανάρρωσε, μα κατάφερε να εμφανιστεί μπροστά μας για μια ακόμη φορά, αξιοπρεπής όσο ελάχιστοι θα κατάφεραν στη θέση του. «Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τον γιατρό που κυριολεκτικά έσωσε τη ζωή μου χθες, θα τον ευγνωμονώ μια για πάντα…» δήλωσε με την πρώτη ευκαιρία και συνέχισε «…και θέλω να σας ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά για το ότι δεν είμαι σε θέση να σας χαρίσω τον καλύτερο εαυτό μου, τα πνευμόνια μου δεν με βοηθούν, όμως θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου!». Πράγμα που έκανε αυτολεξεί. Και παρότι κάμποσες φορές έβηχε μακριά από το μικρόφωνο για να μην ακουστεί, για άλλη μια φορά το άστρο του Πορτορικανού έλαμψε επί σκηνής τις στιγμές που κατάφερε να ανταπεξέλθει της «στενής» αναπνοής του. Υποκλίνομαι.

Άλλωστε με το που πήρε αγκαλιά την κιθάρα του, το λατρεμένο μας “California Dreamin’”, κάθε προηγούμενη «ακίδα» εξαφανίστηκε μονομιάς. Με μια έντονα πρόωρη Χριστουγεννιάτικη διάθεση στο set list (“Blue Christmas”. “I’ll be Home for Christmas” & “This is Christmas”), διασκεύασε γνωστές επιτυχίες (“Light My Fire”, “Oye Como Va”, “Halleluja” έως και το “Billy Jean” που με ξάφνιασε δημιουργώντας μου ανάμεικτά συναισθήματα η αλήθεια είναι) και δεν παρέλειψε τα δικά του άσματα (“Rain”, “Feliz Navidad”). Μιάμιση ώρα κατάφερε παρόλα αυτά να αντέξει ο άτιμος, παρά τα εβδομηνταένα του χρόνια!... Απλά, για λόγους ευνόητους φυσικά, δεν υπήρξε encore.
Μοναδικό μου ερωτηματικό (για να μην πω ένσταση) αποτέλεσε ο υπερφίαλος Αυστριακός κιθαρίστας Harry Strojka, αφού ανεβοκατέβαινε την ταστιέρα ιλιγγιωδώς δίχως να υπάρχει λόγος, και μάλιστα «βρώμικα», χάνοντας νότες, χάνοντας κατά την ταπεινή μου άποψη πάνω από όλα το... όλο νόημα.

Όμως τι να λέμε…Με το που άνοιξε το στόμα του (ή καλύτερα την Ψυχή του) ο εκ γενετής προικισμένος ερμηνευτής, όλα τα άλλα έμοιαζαν με ταπεινή παρένθεση.

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 205 times

Leave a comment