Monuments on Facebook

ROY AYERS – Gazarte, Αθήνα, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2016

Thursday, 15 December 2016 18:56
Published in Live Reviews

Πρωταγωνιστές της βραδιάς το groove και η…κίτρινη βαλίτσα με τα cd’s!

Δεύτερη επίσκεψη του γηραιού πλέον Ayers στην Αθήνα, όμως για με προσωπικά τούτο το Σαββατόβραδο υπήρξε η πρώτη μου επαφή με τον 76χρονο πλέον μουσικοσυνθέτη. Κατέχοντας μεγάλο μέρος της δισκογραφικής του κληρονομιάς(*) αναρωτιόμουν για το ύφος της συγκεκριμένης παράστασης αφού, όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι τον έχουμε από κοντά εξαρχής, υπήρξε πολυπράγμων όσο ελάχιστοι συνάδελφοί του. Ξεκίνησε ως ένας από τους post-bop βιμπραφωνίστες για να καταλήξει «εφευρέτης» της Acid Jazz, δοκιμάζοντας σχεδόν τα πάντα στην διάρκεια της πενηντάχρονης πορείας του: soul, funk, disco, hip-hop έως και ραδιοφιλική pop!

Όπως αποδείχθηκε από σκηνής εν τέλει, η νυν τετράδα μαύρων μουσικών επέλεξε ένα set list που τίμησε κυρίως το δημοφιλέστερο προφίλ του ηγετικού Roy, δηλαδή την ρυθμική λαίλαπα της Acid Jazz/Funk, με αρκετές πινελιές jazz αυτοσχεδιασμών που ως είθισται μοιράζονται κυκλικά οι συνυπεύθυνοι επί σκηνής. Και αν η προχωρημένη ηλικία του πρωταγωνιστή ήθελε δικαιολογημένα την φωνή του ισχνή και κάποιες στιγμές στα όρια του φάλτσου, η ικανότητα του στο μεταλλόφωνο υπήρξε έως και απρόσμενα δυναμική!

 

Με τον Mark Adams να παίζει τον Β’ πρωταγωνιστικό ρόλο της βραδιάς ως πληκτράς όρθιας ή καθιστής θέσης, αυτό που προσωπικά κέρδισε την προσοχή μου όλη τη βραδιά ήταν το στακάτο έως και ανατριχιαστικό rhythm section των Trevor Allen (μπάσο) & Chris DeCarmine (τύμπανα). Με διαφορά! Οι δυο έγχρωμοι παίκτες έχτισαν απίστευτο σκηνικό για τους άλλους δυο. Στιβαρό σαν βράχος και την ίδια στιγμή εμπνευσμένα ευφάνταστο στις επιλογές του.

Ο μάστορας των mallets άνοιξε επεισοδιακά την αυλαία με μια από τις δυο δημοφιλέστερες συνθέσεις της καριέρας του, το ξεσηκωτικό “Searchin’ “, κερδίζοντας πράγματι μονομιάς την προσοχή του πολυπληθούς κοινού. Φυσικό και επόμενο λοιπόν κάπου μετά την μέση της παράστασης να ακούσουμε και το έτερο hit single “Everybody Loves the Sunshine». Να θυμηθώ ακόμη τα “Red, Black and Green”, “Mystic Voyage”, Don’t Stop”, “Can’t you See Me”, “Running Away”, “No Stranger to Love”, “I Wanna Touch you Baby”, Love will Bring us Back Together”, “Evolution”…
Τον ρόλο της θεόρατης και επιβλητικής μπερζέρας στα δεξιά της σκηνής αργήσαμε πολύ να τον μάθουμε. Για την ακρίβεια ήταν και κάποιοι που δεν το έμαθαν ποτέ, αφού χρησίμευε ως θέση meet & greet του Ayers με το κοινό λίγα λεπτά μετά το τέλος της βραδιάς. Α. Και για την ομαδική φωτογραφία του σχήματος που μου ζήτησε ο Adams τελικά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όσο για την μυστηριώδη σκληρή πλαστική κίτρινη βαλίτσα στα μετόπισθεν της σκηνής που κάθε τόσο χαρχάλευε σκυφτός;;; Μια την άνοιγε, μια την έκλεινε, μια την γύρναγε τούμπα. Και μεις πλέον από κάποια φάση και μετά γελούσαμε φανερά μαζί του. Μόλις το αντιλήφθηκε, γέλασε κι αυτός παρέα.
Περιείχε τα cd’s προς πώληση!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βρε νταλκάς να τα πουλήσει ο καψερός. Μια χαρά τα πήγε θα έλεγα. Ήμουν παρών ως το τέλος και ξέρω.

(*) «Τι είναι όλα τούτα;;; Εσύ τα έχεις όλα! Κόλα το!» (λόγια του Mark Adams πριν σπρώξει τον Roy να δει την τσάντα μου)

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 310 times

Leave a comment