Monuments on Facebook

EINSTURZENDE NEUBAUTEN - Gazi Music Hall, Αθήνα 11 Φεβρουαρίου 2017

Tuesday, 14 February 2017 09:08
Published in Live Reviews

Μια αναμενόμενη «ασυνήθιστη» industrial εμπειρία.

Γράφει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Δε νομίζω να αμφέβαλε κανείς ότι η συναυλία των Υπό Κατάρρευση Νεόδμητων θα ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Άλλωστε, δεν είμαστε καθόλου άπειροι επί του θέματος, ύστερα από τους Βράχους. Γνωρίζαμε όλοι καλά ότι θα παρακολουθούσαμε μια «διαφορετική» συναυλία, στην οποία δε θα είχε σημασία ποια τραγούδια τελικά θα ακούγονταν, αλλά η συνολική μουσική ατμόσφαιρα που αυτά θα δημιουργούσαν. Κι αφού τέτοιες ευκαιρίες δεν τις αφήνει κανείς να χαθούν, μπορείτε εύκολα να καταλάβετε γιατί τόσος πολύς κόσμος έδωσε το παρόν, παρά το επιβεβλημένο εκ των πραγμάτων ακριβό εισιτήριο, λόγω των πολλών εμπλεκομένων και του βαρέων βαρών εξοπλισμού τους.

Το contrast της δροσερής Αθηναϊκής νύχτας με τη ζεστή προσμονή που επικρατούσε στο “Gazi Music Hall” έγραφε τον ατμοσφαιρικό πρόλογο μιας βραδιάς που σίγουρα δε θα απογοήτευε κανέναν. Κι όσο υπαρκτό είναι το ρίσκο να αποβεί «γραφική» μια μουσική πρόταση και εν γένει στάση ενός συγκροτήματος που ανατρέχει περίπου σαράντα χρόνια πριν, άλλο τόσο μπορεί να αποδειχτεί διαχρονική και έχουσα λόγο ύπαρξης στα σημερινά δρώμενα. Όταν η ώρα πήγε 22.06’ οι Einsturzende Neubauten έπαιρναν τις θέσεις τους στη σκηνή, έχοντας αποφασίσει να μας δείξουν την ποιότητά τους. Αλήθεια, χρειάζεται να πω ότι τα κατάφερναν;

 

Ο Blixa Bargeld, επιβλητικός και με ύφος που λέει ότι μπορεί να μας διδάξει πολλά πράγματα, φορούσε το κοστούμι του ξυπόλητος, ως Bryan Ferry on Acid. Πλάι του ο μυθικός Alexander Hacke έπαιρνε το μπάσο του κι αυτός ξυπόλητος, κεφάτος και πιο Lemmy από ποτέ. Κοστουμάτος, αλλά σε γαλάζιες αποχρώσεις, ήταν και ο κιθαρίστας Jochen Arbeit, ενώ ο αεικίνητος Rudolf Moser φορούσε κοστούμι στις αποχρώσεις του μαύρου, όπως και ο Blixa, με κάποιες στρας πινελιές και προχώ υποδήματα. Τέλος, ο N. U. Unruh άφησε το σμόκιν στο σπίτι, έχοντας το κλασικό street look, που συνυπήρχε αβίαστα με τη 60ς εμφάνιση του κιμπορντίστα. Το ανυπόμονο κοινό ζεστάθηκε με τις πρώτες νότες του “The Garden” από το “Ende Neu” του 1996 κι όταν ακούστηκε μια παραγγελία από το κοινό (εδώ είναι Ελλάδα, μη ξεχνιέστε) ο Blixa μας πληροφόρησε ότι το παλιότερο τραγούδι που θα έπαιζαν απόψε είχε γραφτεί το 1988, συστήνοντας στο μερακλή να ξεγράψει το παλιότερο τραγούδι που ήθελε να ακούσει. Κι έτσι ήρθε «Το Σπίτι του Ψεύδους» από το φερώνυμο δίσκο “Haus der Luge”, που μας έβαλε για τα καλά σε industrial κλίμα, με χαρακτηριστικότερο σημείο του τον τενεκέ λαδιού, που ο N. U. Unruh είχε μετασχηματίσει σε κρουστό. Τα μεταλλικά γρανάζια – πιατίνια και η επίσης μεταλλική σύνθεση με περιστρεφόμενους τροχούς ανέδειξαν το “Nagorny Karabach” προσωρινά κορυφαίο. Η πρωτιά του όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Το μικρό κενό που ακολούθησε μέχρι να αποχωρήσουν οι φωτογράφοι από την πρώτη γραμμή, διαδέχτηκε το πολύ καλό “Dead Friends”, με τους ήχους κρουστών από ζάντες και την ερμηνεία του Blixa να ξεσηκώνουν το κοινό. Με τη βοήθεια ενός μακριού σωλήνα ύδρευσης, αλλά και το άδειασμα στο πίσω μέρος της σκηνής σιδερικών από ένα υπερυψωμένο κομμένο βαρέλι, το “Unvollstandigkeit” κέρδισε στα σημεία το “Youme & Meyou”, που είχε δίκην ξυλοφώνου άνισους καλωδιωμένους σωλήνες.

Κι αν ψάχνετε απεγνωσμένα για κάποια παρατήρηση – ηθικό δίδαγμα σχετικό με τον ήχο τους, μπορώ να δώσω τροφή για σκέψη, λέγοντας ότι το σημαντικότερο όργανο στον ήχο τους είναι μακράν (όχι τα κρουστά, που ίσως περιμένατε να διαβάσετε, αλλά) το μπάσο. Χωρίς αυτό, η μουσική τους δε θα ήταν (τόσο) ατμοσφαιρική. Συνεχίζουμε με το φόρο τιμής στο “Tabula Rasa”, το οποίο έγινε αρχικά με το “Die Befindlichkeit des Landes”, που έκλεισε με το επιβλητικό ουρλιαχτό και ακολούθως με την ωδή στο μπάσο του “Sonnenbarke”, το “Sabrina” με τα καλωδιωμένα άδεια πλαστικά ντεπόζιτα και τους περιστρεφόμενους τροχούς σε απόλυτο κόκκινο φωτισμό, το “Silence is Sexy” με κάπνισμα και ήχους καύτρας τσιγάρου και το “Redukt”, που έκλεισε αργότερα τη βραδιά. Είχαν μεσολαβήσει το δυνατό “Von Wegen” και το ανάστροφο “Susej” (κάτι μας είπες τώρα, Blixa), μέχρι να ακουστεί το καλύτερο τραγούδι της βραδιάς, το “How did I Die”. Η εκπληκτική αυτή σύνθεση, που μιλά για τα θύματα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου ανέδειξε το μεγαλείο της μπάντας και τη δυναμική του ήχου της. Όταν ακούστηκαν οι τελευταίες νότες του, η ώρα είχε πάει 23.32’ και οι Einsturzende Neubauten υποκλίθηκαν αποχωρώντας, για να ξαναβγούν σε τρία λεπτά.

 

Αυτή τη φορά ξεκίνησαν με το “Ein Leichtes Leises Sauseln” και συνέχισαν με το πανέμορφο παραμορφωμένο μπάσο (μάλλον στο grind το είχε) του “Die Interimsliebenden”. Ύστερα ο Blixa παρουσίασε τη μπάντα, αφού ήπιε ποτό από το κολονάτο ποτήρι του, για να ακολουθήσει το πολύ καλό “Total Eclipse of the Sun”, που έγραψε το δεύτερο επίλογο της βραδιάς στις 23.54’.

Τι και άναψαν κάποια φώτα; Σε τρία λεπτά η μπάντα είχε αναλάβει θέσεις και ο Blixa προλόγισε το “Salamandrina” λέγοντας σαρκαστικά ότι το τραγούδι που ακολουθεί δεν έχει διασκευαστεί ποτέ και από κανέναν. Κι όταν το «μάντρα» του τραγουδιού έσβησε, ήρθε η ώρα του αληθινού επιλόγου, που ανήκε στο δυναμικό “Redukt”, το οποίο σήμανε οριστικά το τέλος δεκατέσσερα λεπτά μετά την έναρξη της επόμενης μέρας.

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Read 368 times

Leave a comment