Monuments on Facebook

ALPHONSO JOHNSON / FRANK RICCI / CHESTER THOMPSON TRIO - ΑΘΗΝΑ Live, Αθήνα, Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2017

Wednesday, 01 March 2017 14:43
Published in Live Reviews

Με τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη και τις προσδοκίες μου τιτάνιες, δεν ήταν πολύ δύσκολο να απογοητευτώ…

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ένα θα καταθέσω δημοσίως μονάχα και θεωρώ πως φτάνει και περισσεύει για να έρθεις όσο το δυνατόν περισσότερο στη θέση μου: μια μαύρη επαγγελματική τσάντα από κείνες για τους πάλαι ποτέ DJs βινυλίων της θρυλικής Discobole Records γέμισα με εξώφυλλα προς υπογραφή για τους δυο ήρωές μου – πάνω από ογδόντα albums συνολικά!... Δεν κοκορεύομαι. Απλά καθιστώ σαφέστατο το μέγεθος της εκτίμησης & του θαυμασμού μου για τα έργα και τις ημέρες του Alphonso Johnson με Weather Report, Santana και χίλιους δυο ακόμη, όπως και το αντίστοιχο για τις καίριες ρυθμικές ομοβροντίες του Chester Thompson με τους πρώτους, μα και με τον αείμνηστο Frank Zappa & τους θρυλικούς Genesis.

 

Έχοντας βιώματα σαν και αυτά λοιπόν τι περιμένεις; Τα καλύτερα φυσικά. Ή τουλάχιστον μια ζωντανή εμφάνιση που, σαν το «παλιό καλό κρασί», θα αναδείξει όλα τα παραπάνω αρώματα μέσα από μια επίκτητη παλαίωση & ωριμότητα που, ναι μεν μπορεί να υπολείπεται στο «μπρίο» και τις ταχύτητες της άγριας πειραματικής νιότης, όμως σε αγγίζει ακόμη βαθύτερα και ουσιαστικά. Όσο για τον άγνωστο σε μένα Ιταλό κιθαρίστα που συμπλήρωνε το trio, θεώρησα πως για να στέκει δίπλα σε δαύτους και να τον επέλεξαν ανάμεσα σε χιλιάδες που θα ήθελαν την αξιοζήλευτη θέση του, θα «μετρά». Έτσι ευχόμουν απλά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τελικά κοίτα να δεις που έμελλε έως και να «λάμψει» με τον μελετημένο ήχο και την αξιομνημόνευτη φρασεολογία του. Ποιος;;; Ο ταπεινός «μαθητής» τους! Αυτό όμως επειδή οι δυο γίγαντες στάθηκαν «κρυμμένοι» πίσω από τα μυθικά κατορθώματά τους…

Αναζητώντας πρόσωπο με πρόσωπο συνεντεύξεις και από τους δυο πρωταγωνιστές (ναι, πέρα από τα αυτόγραφα!), είχα την τύχη να παρευρίσκομαι και στο ενενηντάλεπτο(!) sound check. Όμως ένα sound check είναι εντελώς άλλο πράγμα από αυτή καθαυτή την εμφάνιση μπρος σε κοινό όπως γνωρίζουμε όλοι (και πόσο μάλλον όσοι παίζουμε και δυο νότες). Έτσι λοιπόν δε με ξάφνιασε συθέμελα η επιτόπια «εκμάθηση» τριών συνθέσεων του νεαρού Ricci. Μάλιστα μου άρεσε πολύ το rock ύφος της jazz fusion που αυτά αποπνέαν. «Δίνουν ευκαιρία στον ανερχόμενο να αναδειχθεί» σκέφτηκα, «όμως γιατί άραγε τα προβάρουν δυο ώρες πριν;…μάλλον για φρεσκάρισμα πρόκειται». Άλλωστε η Jeff Beck τεχνοτροπία τους μονάχα δυσαρεστημένο δε με έβρισκε. Για την ακρίβεια στο άκουσμά τους ταξίδεψα πίσω στις μέρες που έλαμπε το αντίστοιχο trio Jeff Beck/Tim Bogert/Carmine Appice!!!

 

Δέκα και κάτι ήρθε λοιπόν η ώρα που περίμενα καιρό. Χρόνια. Δεκαετίες λέμε! Ρε σταυροφόρος της συναυλίας έγινα, λες και με πληρώνανε! Θυμίζω ώστε να συνεχίσω ελεύθερα: το rhythm section αυτό δεν έχει πολλά όμοιά του να στέκουν επάξια δίπλα του από τις απαρχές της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής και δώθε- ΤΕΛΟΣ!
Κι όμως. Από το άνοιγμα της αυλαίας με το ιστορικό “Bahama Mama” που έχουμε λιώσει με τον Billy Cobham στα μετόπισθεν από το “Alivemutherforya” του 1978, κάτι απουσίαζε… Και όπως προανέφερα, ΔΕΝ κακολογώ στην όποια μυϊκή κόπωση του 66χρονου μπασισταρά που τον ήθελε δικαιολογημένα πιο αργό στους αυτοσχεδιασμούς του- αν είναι δυνατόν! Ουδέποτε υπήρξα λάτρης της ιλιγγιώδους ταχύτητας άλλωστε. Ο μετρονόμος στη μισή ταχύτητα λοιπόν; Όλα οκ! Όμως έλειπε η Αχαλίνωτη Φαντασία που ανέκαθεν χαρακτήριζε και αυτόν, μα και τον συνοδοιπόρο του Chester στα τύμπανα… Στη θέση της, μια απρόσμενα εμφανής νωθρότητα που όχι μόνο δεν χαρακτήρισε το κρύο ξεκίνημα που ως ένα βαθμό δικαιολογείται ως ξεκίνημα, μα εξελίχθηκε έως και σε μια αμηχανία πάνω και κάτω από τη σκηνή μέχρι το τέλος και του δεύτερου μέρους (υπήρξε και διάλειμμα).

 

Ώρες ώρες έμοιαζαν σα να προβάρουν και όχι να προσφέρουν θέαμα. Τα μεγάλα κενά δε ανάμεσα στις συνθέσεις όπου ο ένας πέταγε την μπάλα στον άλλον να προλογίσει την επόμενη, ήρθαν και βάρυναν ακόμη περισσότερο την οκνή ατμόσφαιρα… Αποτέλεσμα; Ήταν που ήταν δυστυχώς μικρή η προσέλευση του κοινού λόγω 3ημέρου, υπήρξαν μερικοί που έφυγαν με το που έφτασε το διάλειμμα… μεταξύ τους δε, και επώνυμοι μουσικοί του χώρου. Ε λοιπόν δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στα δεκαπέντε χρόνια που δίνω το παρών στον πολύτιμο συναυλιακό χώρο του Ωδείου του Γιώργου Φακανά που προσφέρει Πολιτισμό στον ευρύτερο χώρο της Jazz Fusion με ονόματα που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δε θα βλέπαμε!... Πρώτη φορά. Κι εύχομαι τελευταία.

 

Δεν ξέρω αν θα έχω/έχουμε ποτέ κι άλλη μια ευκαιρία να τους απολαύσουμε σε μια «καλύτερη βραδιά». Υπάρχουν καλές και κακές βραδιές στο χώρο του θεάματος και μάλιστα περισσότερο από οπουδήποτε. Και αυτό επειδή η Κατάθεση Ψυχής δεν «παραγγέλνεται»! Εκμαιεύεται.

Ευχή μου λοιπόν να υπάρξει «δικαίωση» κάποια στιγμή, παρά το προχωρημένο της ηλικίας των πρωταγωνιστών.

Αυτό.

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com


Set List
Bahama Mama
Mr. Sims
Crescent
Configuration
Scottish Coffe
City on the Lake
Big Surprise
Swingettaro
Follow You, Follow Me

 

Read 240 times

Leave a comment