Monuments on Facebook

SABATON, ACCEPT, TWILIGHT FORCE - Piraeus 117 Academy, Αθήνα, 8 Μαρτίου 2017

Thursday, 09 March 2017 17:20
Published in Live Reviews

Θεωρώ αυταπόδεικτο πως δεν υπήρξε ούτε ΕΝΑΣ μες την Ακαδημία Πειραιώς που να μην γνώριζε ποιος ΔΙΑΤΑΖΕΙ (πίτα οι μιλιταριστικές αναφορές άλλωστε) τούτη τη βραδιά!....

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν 

Τι να λέμε τώρα. Τα προφανή; Οπότε αντιπαρέρχομαι μονομιάς καταγράφοντας απλά πως τούτο το bill χτίστηκε εξαρχής έτσι ώστε να έχει ευνοϊκά αποτελέσματα για κάθε συμβαλλόμενο σχήμα: οι Twilight Force ζουν το Όνειρο, οι Accept προμοτάρουν το οπτικοακουστικό "Restless And Live" διεκδικώντας νέο αίμα οπαδών μικρότερης ηλικίας και οι Sabaton πέρα από την αναμενόμενη προώθηση του ολόφρεσκου "The Last Stand", θα έχουν να το λεν και στα εγγόνια τους πως κάποτε άνοιξαν για πάρτι τους οι Accept!!!...

Για δες όμως που ξάφνου η θεόρατη σκηνή του πανέμορφου, νεογέννητου συναυλιακού χώρου έμοιαζε μικρή με τόσες συστοιχίες backline στα σανίδια! Σε «φέτες» αραδιασμένα τα μηχανήματα της κάθε μπάντας, έφταναν στο χείλος του γκρεμού, αφού καμία τους δεν επέτρεψε «εκπτώσεις» στην σκηνική της παρουσία. Λογικό και επόμενο.

 

Οκτώ παρά κάτι παρακαλώ οι Σουηδοί στο πάλκο, αν είναι δυνατόν, πέντε λεπτά νωρίτερα από την δεδηλωμένη ώρα, γεγονός που μου στοίχισε μερικά καρέ λιγότερα. Μιλάμε για Ελβετική Ακρίβεια της διοργάνωσης, όχι αστεία!... Έχοντας δυο κυκλοφορίες στη βαλίτσα τους οι Twilight Force κατέλαβαν τη σκηνή με αέρα κάργα νεανικό ως πιτσιρικάδες. Power Metal ala πρώιμους Helloween το στυλάκι. Άλλωστε ο Chrileon πρέπει να ανάβει καντήλι κάθε βράδυ στον θρυλικό Kiske- φως/φανάρι η υπόθεση. Έξη τραγούδια χώρεσαν σε τριάντα λεπτά της ώρας. Κρίμα κι άδικο που, ειδικά στα πλαϊνά της πλατείας το μόνο που άκουγες ήταν η χαώδης «μπουμαριστή» μπότα του De’Azsh και η τσιρίδες του προαναφερθέντος… Solos μηδέν, πλήκτρα πίσω από κουρτίνα, μπάσο μη πω… Κρίμα. Πάντως από κουστούμια…«άτσα κουστουμιά ο ανάπηρος!» που λέγαμε παλιά. Συγχωράτε με. Ξέφυγα κομματάκι. Πρόκειται περί αστεϊσμού. Πέρα από κάθε πλάκα, την ιδρώσανε τη φανέλα με το παραπάνω οι Σκανδιναβοί.

 

Ήταν εννιά νταν όταν χτύπησε η καμπάνα! Να εξηγηθώ μισό. Από κείνη την μυθική ζωντανή εμφάνιση στο ΡΟΔΟΝ το ’93 όπου βραχνιάσαμε με τον αείμνηστο φιλαράκο μου Χάρη Ευκαρπίδη, οι Accept χώθηκαν μια για πάντα στην καρδιά μου σε θέση ξεχωριστή! Εκεί που μονάχα οι εξίσου αυθεντικοί & αγέραστοι συνοδοιπόροι τους Saxon κατοικούν (στα πλαίσια του hard & heavy) εντός μου. Με τον Christopher Williams να κερδίζει εξαρχής την τιμητική του πρόσληψη με το παραπάνω, το εναρκτήριο "Stampede" έδωσε τη γνωστή γερή κλωτσιά στον κώλο μας και το πανηγύρι ξεκίνησε. Παρότι ήταν η πρώτη από τις δέκα(;) φορές που τους έχω απολαύσει όπου ο ήχος σε τούτο το άσμα υπήρξε έως και μέτριος, από το καταιγιστικό “Stalingrad” και μετά βιώσαμε τα γνωστά:  τον καλύτερο ήχο βρώμικης ρυθμικής ηλεκτρικής κιθάρας στον Πλανήτη Γη (βλέπε ιερό τέρας & riff-ομάνα Hoffmann) και τον ογκωδέστερο & διαυγέστερο ήχο μπάσου (βλέπε τον αγέραστο μη χέσω Baltes που ενώ εγώ γκριζάρω, αυτός μαυρίζει και πάει!)! Για τον Tornillo δε χρειάζεται να αναφέρω κάτι. Ο άνθρωπας κέρδισε με τη σπάθα του την αποδοχή μας με το που έσκασε μύτη. Εξήντα λεπτά πάρτα-στα-μούτρα Γερμανικό Heavy Metal για πολλοστή φορά λοιπόν. Σταθερή αξία. Γουρούνι στο σακί. Και άλλα παρόμοια – τέλος!

 

Δε θα κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου εις το όνομα της αναγνωσιμότητας παίδες, ούτε θα βάλω μπροστά την επέμβαση της 83χρονης μητέρας μου την επομένη που με ήθελε στο πόδι 7π.μ.! Μόλις τράβηξα λοιπόν τα τρία πρώτα τραγούδια των μεγαλόπνοων & άκρως μελετημένων Sabaton, άκουσα άλλα δυο συμφωνικά άσματα τους και την έκανα από την πίσω πόρτα, αφού πρώτα υποκλίθηκα στην υποδοχή που τους επιφύλαξε η Ελληνική αρμάδα οπαδών τους! Τα “Ghost Division”, “Sparta”, “Blood Of Bannockburn”, “Swedish Pagans” & “The Last Stand” τους ήθελαν οργανωμένα και στρατηγικά headliners της βραδιάς από κάθε άποψη: σκηνική παρουσία, ήχος και διάρκεια του set list. Όμως η συνέχεια για τα δικά μου γούστα παρέμενε έως και αδιάφορη, παρότι ανέκαθεν σεβόμουν, σέβομαι και θα σέβομαι έως ότου κλείσω τα μάτια μου το γούστο και τα βιώματα του καθενός!... Ρε μπας και γέρασα;;;

 

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες άλλες εκφάνσεις του εαυτού μου που συνηγορούν πως «το πνίγω το κουνέλι» ακόμη.

Έντεκα ώρες στο πόδι συμπλήρωσα φεύγοντας για παράδειγμα, κι όμως, την έχασα πάλι τη φωνή μου Χάρη μου για χάρη του “Balls to the Walls".

Πες τους λοιπόν να σε χαρώ πως είμαι ακόμη ζωντανός!...

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 354 times

Leave a comment