Monuments on Facebook

GRAHAM BONNET BAND, ANGELO PERLEPES’ MYSTERY - The Crow Club Αθήνα, 23 Απριλίου 2017

Tuesday, 25 April 2017 07:52
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ώρα να κάτσουν ξανά ορισμένοι στα θρανία!

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Και το εννοώ! Γιατί αυτό που βιώσαμε όλοι εμείς οι τυχεροί στο φιλόξενο για τέτοιου είδους ονόματα και συναυλίες The Crow, ήταν παραπάνω από τις όποιες απαιτήσεις και προσδοκίες μας! Μάλιστα, για να είμαι 100% αντικειμενικός, η φράση της επικεφαλίδας δεν γράφτηκε μόνο λόγω της ασύλληπτης εμφάνισης του γερόλυκου Graham, αλλά και της εξαιρετικής αντίστοιχης του Άγγελου Περλεπέ. Όταν λοιπόν οι «δεινόσαυροι» έχουν τη «κάψα» ενός έφηβου, τότε ο έφηβος θα πρέπει να παίρνει μαθήματα. Ορθά κοφτά! Όσοι ήσασταν το Κυριακάτικο βράδυ παρόντες, ελάτε να «ξαναζήσουμε» τα γεγονότα. Οι υπόλοιποι, ελάτε να μάθετε τι μαρτύρησαν χθες τα ντουβάρια του The Crow.

Μπαίνοντας στο χώρο, βλέπω με πολύ μεγάλη ικανοποίηση πως ήταν γεμάτος εξ αρχής. Αναμενόμενα ο ηλικιακός μέσος όρος ήταν υψηλός σχετικά, αλλά αυτό στη πορεία δεν στάθηκε εμπόδιο για το κοινό, στο να είναι υπέρ του δέοντος παθιασμένο και ενθουσιώδες. Κάνω μια μικρή αναγνωριστική γύρα (με το μάτι), βλέπω γνωστά φιλικά πρόσωπα, μεταξύ αυτών και τη δική μας κινητή βιβλιοθήκη που ακούσει στο όνομα Αλέξανδρος Ριχάρδος, πιάνω την αναμενόμενη κουβεντούλα (εδώ βρισκόμαστε στα μεγάλα venues, δεν θα βρισκόμασταν στο πιο «οικογενειακό» The Crow;) και ετοιμάζομαι για την έναρξη της βραδιάς.

 

Η παλαιά καραβάνα του εγχώριου σκληρού ήχου ανέβηκε στη σκηνή εκεί γύρω στις 21:00 και πιστοποίησε για πολλοστή φορά πως αποτελεί όχι απλά θεμέλιο λίθο του «Ελληνικού Metal», αλλά βρίσκεται σε διαρκή ακμή. Ο Άγγελος Περλεπές είναι ο πρωτεργάτης του neoclassical metal στην Ελλάδα, όντας ενεργός από το 1986 παρακαλώ και έχοντας κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της μπάντας του το 1991! Οπότε, πως λέει η ατάκα που κυκλοφορεί αυτό τον καιρό στη πιάτσα; «Θα σέβεστε!». Με μια ομάδα δίπλα του που βαραίνει από τα πολλά παράσημα (Δημήτρης Συργιάννης στα φωνητικά, Τάσος Βρεττάκης στο μπάσο και Άγγελος Τσουκαλάς στα τύμπανα) ο Περλεπές, χαρακτηριστική φιγούρα πλέον με το ιδιαίτερό του στυλ και τη Stratocaster του, μπήκε φουριόζος και μας χάρισε κλασσικές στιγμές της καριέρας του σαν το “Tales...Of The Unexpected”, το “Feels Like I've Done It Before” (προσωπικό αγαπημένο), το “Fatal Passion”, το “Destiny” (ομοίως)… Μην έχοντας ενημέρωση εκ των προτέρων σχετικά με την έκπληξη που μας ετοίμαζε ο Άγγελος, βλέποντας τον Graham Bonnet και τη μπάντα του να μπαίνουν στο club και να περνούν μέσα από το κοινό κατευθυνόμενοι στα αποδυτήρια παρέα με τον tour manager Giles Lavery (τραγουδιστή των Dragonsclaw και πρώην των Warlord φυσικά), σκέφτηκα πως θα’ταν ωραίο να ανέβαινε ο Lavery στη σκηνή για ένα-δύο τραγούδια. Όπως και έγινε, αφού η διασκευή των Mystery στο θρυλικό “Child of the Damned” είχε τον ίδιο στα φωνητικά! Αφού λοιπόν μας πήρε τα μυαλά μ ’αυτή τη διασκευή, η παρέα του Περλεπέ μας καληνύχτισε μέσα σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα, για να μεσολαβήσει ένα μικρό σε διάρκεια τεστάρισμα των οργάνων από τους Graham Bonnet Band, ή μάλλον GB Band, αφού ο μεγάλος Σκώτος τραγουδιστής δεν αισθάνεται όμορφα να έχει η μπάντα το όνομά του. Τι άλλο να πει κανείς για το χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου; Από κάτι τέτοια φαίνεται ποιος είναι τι…

 

Ένα ένα λοιπόν τα μέλη της GB Band παίρνουν θέσεις και τελευταίος, μέσα σε έναν μεγάλο ενθουσιασμό (απορώ πώς τον αφήσαμε να ανέβει στη σκηνή και δεν τον τσακώσαμε για χαιρετούρες, φωτό και τα ρέστα!) ανεβαίνει ένας από τους τελευταίους ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ της rock μουσικής. Ο Bonnet δείχνει πως δεν περίμενε τέτοια υποδοχή και ήταν και αυτός ένας λόγος που τα έδωσε όλα το βράδυ της Κυριακής. «Σας ζητώ συγγνώμη, έχω κοιμηθεί μόλις 45 λεπτά και είμαι από ταξίδι, αλλά θα προσπαθήσω να τα πάω καλά απόψε» μας είπε, αλλά δεν τήρησε τα λεγόμενά του. Αντ’ αυτού, μας πήρε το scalp!!! Τύφλα να’χουν οι 25άρηδες μ ’αυτά που είδαμε και ακούσαμε! Με επιλογή τραγουδιών που αποτελούσε μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ανασκόπηση των κλασσικότερων στιγμών του, με μια στάση που τον έκανε να δείχνει σαν ξεπεταρούδι που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο και όχι σαν κάποιος που το έχει προ πολλού καταφέρει, ο Bonnet «άλωσε» την Αθήνα, όπως είχε «αλώσει» και το Όσλο την προηγούμενη μέρα! Η αλήθεια είναι όμως, πως έχει και άξιους συμπαραστάτες σε όλο αυτό. Σε αντίθεση με άλλον εξίσου μεγάλο τραγουδιστή που μας επισκέπτεται συχνά λοιπόν (μαντέψτε τον), ο Graham με το χαρακτηριστικό Ray-Ban γυαλί, το βαμμένο κομοδινί μαλλί σαν του Rehangel και τα κυριλέ του ρούχα έχει δίπλα του μουσικούς που όχι μόνον σέβονται την ιστορία του, αλλά δίνουν και το κάτι παραπάνω. Δεν θα αναφέρω τον επίσης μεγάλο Jimmy Waldo των Alcatrazz στα πλήκτρα σκόπιμα, αφού και αυτός είναι «παλιοσείρι», αλλά οι Conrado Pesinato στη κιθάρα, Beth-Ami Heavenstone στο μπάσο και Mark Benquechea στα τύμπανα, είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται ένας τέτοιος τραγουδιστής. Ο Pesinato δίνει έναν σαφώς πιο metal χαρακτήρα στα κομμάτια και είναι πολύ καλός τεχνικά, η κυρία Heavenstone βάζει κάτω πολλούς άρρενες συνάδελφούς της με έναν τουμπανιασμένο ήχο που σ ’εμένα τουλάχιστον θύμισε Roger Glover, ενώ για τον έτερο (λογικά) Λατίνο της παρέας, τι να γράψω… εκτός του ότι ήταν πραγματική μηχανή, είχε εντελώς «παλαιολιθικό-μονολιθικό» ώρες-ώρες παίξιμο, που έφερνε κάτι από τη δεκαετία του ’70 και του ‘80! Τέλος, αν αναλογιστούμε ποιων τα μέρη έχουν οι τρεις τους να αποδώσουν, τότε τα εύσημα πρέπει να είναι περισσότερα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα «more than classic» τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο, με καθαρά προσωπικές αδυναμίες - απωθημένα τα “Night Games” (προσωπικός του θησαυρός), “Stand In Line” (μαζέψτε με), “Jet To Jet” (εντελώς metal σαρωτική εκτέλεση), “Desert Song” (ύμνος) και “Eyes Of The World” (αιώνιο), αλλά είπαμε, με ένα τέτοιο setlist, είναι δεδομένο πως οι προτιμήσεις θα ήταν καθαρά υποκειμενικές. Ο κόσμος είχε παρασυρθεί από τον 70άρη «έφηβο», τραγουδούσε, χόρευε, χτυπιόταν, το «ζούσε». Σε κάποια φάση, είδα να πετάγονται βιβλία, συγγράμματα και πάπυροι δεξιά και αριστερά στον αέρα, αλλά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο Ριχάρδος (η βιβλιοθήκη που λέγαμε) που χαιρόταν το “Since You’ve Been Gone”, ενώ στο “Desert Song”, επειδή ξέρω τα γούστα του Κισατζεκιάν, έριξα μια κλεφτή ματιά και τον είδα να απογειώνεται προς άγνωστη κατεύθυνση. Πέραν από αυτά τα χιουμοριστικά, για να σας δώσω με ένα ακόμη στοιχείο να καταλάβετε τι έγινε στο The Crow, να πω πως το set παίχτηκε μονομιάς, χωρίς encore, διότι η μπάντα δεν μπορούσε να κατέβει από τη σκηνή! Τόσο κόσμο είχε, τέτοιος χαμός γινόταν!

Δεν ξέρω αν ο Χρήστος θελήσει να πει κάτι παραπάνω για τη συναυλία που εγώ δεν είδα/πρόσεξα/έμαθα. Για μένα, είναι ήδη «μια από εκείνες τις νύχτες», όπως λέμε για τις συναυλίες εκείνες που χαράσσονται στη μνήμη ως κλασσικές και εύχομαι η GB Band να μας ξανάρθει σύντομα!
Graham Bonnet σε ευχαριστούμε που παράτησες την RnB και την Pop μουσική για να πέσεις στα «σκληρά».

Τίποτα παραπάνω.

Υ.γ. Χρήστου Κισατζεκιάν

Δημήτρη μου θα μπορούσα να αρκεστώ σε μια και μόνο μικρή παράγραφο.

Αν είχα αξιωθεί να αποκτήσω απόγονο θα τον είχα μαζί μου χθες ώστε να εκμαιεύσω η δυνατόν την εξής δήλωση από αυτόν/αυτήν:
«Μπαμπά, σήμερα βρήκα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω: Graham Bonnet!»

Όμως εν τέλει θα γράψω κι άλλες δυο που αποσαφηνίζουν τους λόγους.

Μετά από την ωριαία συνέντευξη μαζί του και το βίωμα που μας χάρισε από σκηνής στη χώρα μας, είμαι πλέον σίγουρος:
Αυτός που κάποιοι συνοδοιπόροι του έως και σνομπάραν/σνομπάρουν ως…αχυρόμυαλο, είναι πιότερο παράδειγμα προς μίμηση από τους περισσότερους εξ αυτών! ΟΧΙ μόνο ως μουσικός, μα και ως Άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο!
Πέρα λοιπόν από το ότι απέδειξε περίτρανα πως στα εβδομήντα του χρόνια διατηρεί ανατριχιαστική φωνάρα, ο Graham είναι πολλά περισσότερα.
Τίμιος, Αληθινός, Συνεπής, Αξιοπρεπέστατος, Αυτοσαρκαζόμενος Χιουμορίστας, Καλόψυχος έως και Υπερευαίσθητος. Όμως τα πρώτα προτερήματα εξ αυτών τα βιώσαμε παρέα όσοι δώσαμε το παρόν σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη. Έτσι θα κλείσω με τα δυο τελευταία, το ΠΟΣΟ καλόψυχο & υπερευαίσθητο ον είναι, δημοσιοποιώντας το εξής σκηνικό.

Ενώ πήγα πρώτος στο sound check 17:15, βρέθηκα να του μιλώ τελευταίος στις 20:40- μην ψάχνετε τους λόγους, θα με στεναχωρήσετε άθελά σας. Υπήρξα λοιπόν αυτόπτης μάρτυρας του παρακάτω γεγονότος…
Σε ερώτηση του φίλτατου Σάκη Νίκα για τις ανάγκες του RockPages/Rockmachine, με το που αναφέρθηκε ο Graham στον αείμνηστο κολλητό του Cozy Powell, η φωνή του «έσπασε», κόμπιασε, και κάτω από τα θρυλικά του RayBan δυο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά του… Πέντε λεπτά αργότερα δε και κατά τη διάρκεια που μου υπέγραφε τα εξώφυλλά της συλλογής μου, φτάνουμε στο “Down to Earth” και σιωπηλά του καταδεικνύω την υπογραφή του εκλιπόντα τυμπανιστή. «Ω Θεέ μου, δεν το αντέχω, κάθε που συναντώ κάτι που τον θυμίζει, τσακίζει η καρδιά μου. Και δεν βλέπω να το ξεπερνώ ποτέ…» μου λέει και ξαναδακρύζει. Τον χάιδεψα στην πλάτη…

Είπες κάτι;

Να πω εγώ κάτι;

"Μπαμπά, εύχομαι όταν και αν φτάσω εβδομήντα χρονών να είμαι σαν τον Bonnet!"


GB Band setlist

1. Too Young to Die, Too Drunk to Live
2. All Night Long
3. California Air
4. Night Games
5. God Blessed Video
6. SOS
7. Stand In Line
8. Island In The Sun
9. Into The Night
10. Samurai
11. Jet To Jet
12. Desert Song
13. Rider
14. Skyfire
15. Since You’ve Been Gone
16. Assault Attack
17. Eyes Of The World
18. Lost In Hollywood

Mystery photos by Yiannis Dolas
Graham Bonnet Band photos by Chris Kissadjekian

 

Read 525 times

Leave a comment