Monuments on Facebook

EJEKT FESTIVAL 2017 - Day Two: Kasabian, The Jesus And Mary Chain, Peter Hook & The Light, Of Montreal, Black Hat Bones / Πλατεία Νερού, Φάληρο, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Monday, 17 July 2017 06:00
Published in Live Reviews

Καυτό μεσημέρι Παρασκευή, ξεκινήσαμε να κατέβουμε στο Φάληρο, στην Πλατεία Νερού συγκεκριμένα, για τη δεύτερη ημέρα του φετινού Ejekt Festival.

Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης

 

Σε αυτό το σημείο, να πω, πως λόγω των αναθεματισμένων μέσων μεταφοράς και τον αριθμό των τεσσάρων, που απαιτούνταν, για να φτάσω από το σπίτι μου, εκεί, και σε συνδυασμό με το θερινό πρόγραμμα δρομολογίων τους, έχασα το πρώτο συγκρότημα, το οποίο δεν ήταν άλλο από τους εγχώριους rockers Black Hat Bones. Για την ακρίβεια, έφτασα ένα τέταρτο μετά τις 6, πέντε λεπτά μετά το τέλος του σετ τους. Από τον ελάχιστο κόσμο που συνάντησα εκείνη την ώρα στον συναυλιακό χώρο, έλαβα θετικές εντυπώσεις, γεγονός που έχει συμβεί και στο παρελθόν με τους συγκεκριμένους, αφού μόλις πριν ένα δίμηνο παρουσίασαν το νέο τους άλμπουμ και δυστυχώς δεν είχα καταφέρει να πάω. Επιφυλάσσομαι για το μέλλον, μιας που όπως έχουμε πει, η ελληνική σκηνή έχει εξαιρετικά συγκροτήματα. Μπράβο σε όσους καταφεραν να είναι εκεί από νωρίς και να προλάβουν την εμφάνισή τους, παρά την υψηλή θερμοκρασία που επικρατούσε όλη εκείνη τη μέρα.

 

Στις 18:30, έφτασε η ώρα των Αμερικάνων experimental popers Of Montreal, ανέβουν στη σκηνή. Η μουσική κολλεκτίβα των Of Montreal, από τη Georgia, μετράει ήδη 20 χρόνια ζωής και η αλήθεια είναι πως δυστυχώς, ούτε τους ήξερα, ούτε τους είχα ξανακούσει. Και λέω δυστυχώς, γιατί η εμφάνισή τους, αποτέλεσε μια έκπληξη. Και προσωπική, και σε σχέση με το υπόλοιπο line-up της ημέρας, και μουσικά, αλλά και αισθητικά. Καταρχάς, να πούμε ότι ο τραγουδιστής τους, ο Kevin Barnes, κατέφτασε με θηλυκή εμφάνιση, ντυμένος με τυρκουάζ διχτυωτό καλσόν, αστορί πορτοκαλί τοπ και φούστα, κόκκινα λουστρίνια, ξανθιά περούκα, χρυσό κολιέ και έντονο μακιγιάζ (που απορώ πως στάθηκε πάνω του με τέτοιον ήλιο), πράγμα που μάλλον αποτελεί επιτηδευμένη αισθητική επιλογή, συσχετισμένη με τη μπάντα, αλλά και που μπορούλε όμως να υποστηρίξει πλήρως. Στη συνέχεια, άλλαξε κίολας, βάζοντας ασορτί φούξια πουκάμισο και σορτσάκι και μια πλατινέ περούκα. Με το δισκογραφικό τους υλικό να είναι κάτι παραπάνω από πλούσιο και την εμπειρία τους στις σκηνές, μεγάλη, ήταν άνετε από την αρχή ως το τέλος. Ασταμάτητοι, έπαιζαν το ένα τραγούδι μετά το άλλο, χαμογελώντας και χορεύοντας. Τολμώ να πω ότι η φωνή του Kevin μοιάζει πολύ με εκείνη του Brian Molko, των Placebo, απλώς στην πιο ποπ εκδοχή της. Οι κιθάρες και τα synthesizers, δουλεύτηκαν πολύ καλά, ο ήχος ήταν παραπάνω από καλός και το κοινό τους απόλαυσε ενώ ζητοκραύγαζε για περισσότερο. Η εμφάνισή τους, ήταν ό,τι έπρεπε για να πάρει μπρος το κοινό που σταδιακά, με αργούς ρυθμούς, αυξανόταν και σίγουρα θα θέλαμε να τους ξαναδούμε σε έναν κλειστό χώρο, ως headliners, να έχουν την άνεση να κάνουν χαμό και μακρύτερη περιήγηση στο υλικό τους. Απολαυστικότατοι. Μπορώ να πω ότι η μουσική τους, παραπέμπει σε ατελείωτο αμερικάνικο εφηβικό πάρτυ. Και ποιος δεν έχει νοσταλγήσει τα εφηβικά του χρόνια; Όποιος δεν το έχει ήδη κάνει, το έκανε την Παρασκευή με τους Of Montreal.

 

Μία ώρα αργότερα, στη σκηνή βρέθηκαν οι Peter Hook And The Light. Κοινώς, ο Peter Hook, με τη μπάντα του, ο οποίος, προηγουμένως, είχε βρεθεί μπροστά από το κοινό, χαιρετούσε και φωτογραφιζόταν. Η πρώτη του φορά στη χώρα μας, δεν ήταν, ούτε τα τραγούδια του, καινούργια, το κοινό όμως, επιφύλασσε θερμότατη υποδοχή. Και πώς θα μπορούσε να μην το κάνει, άλλωστε, όταν τα 16 τραγούδια που ακούστηκαν την Παρασκευή, ήταν όλα επανεκτελέσεις των Joy Division, μια μπάντα που τόσο αγαπήθηκε και στην οποία ο Peter ήταν μπασίστας. Τα τελευταία 7 χρόνια, με το συγκεκριμένο σχήμα, περιοδεύει ανά τον κόσμο και επανεκτελεί τραγούδια από εκείνη, αλλά και από τους New Order, στους οποίους επίσης ήταν μέλος. Είναι γνωστό, ότι το ελληνικό κοινό υπεραγαπάει Joy Division και τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί μια άνθηση της αγάπης αυτής, κυρίως λόγω της ανεξήγητης χιπστεροποίησης του ονόματος, στο εν ελλάδι κοινό. Η μπάντα περνούσε από το ένα γνωστό κομμάτι στο άλλο και όλοι πωρώνονταν από κάτω, φωνάζοντας τους στίχους από καρδιάς (εντυπωσιακή εικόνα). Ο Peter έδειχνε να απολαμβάνει τον αντίκτυπό τους στον κόσμο και μάλιστα, αφιέρωσε και ένα στον Ian Curtis, λέγοντας ‘God bless his soul’. Mια ώρα και δέκα λεπτά πέρασαν σαν νερό, αφού όλοι το απολάμβαναν και ιδίως ο Peter, ο οποίος μάλιστα κατέβηκε κάτω με την κιθάρα του και έπαιζε μπροστά από τον κόσμο – τρελαμένοι, αμφότεροι. Αυτή κι αν ήταν μια υπέροχη συνέχεια του απογεύματος. Αν και ακόμα, τίποτα δεν είχε πραγματικά γίνει...

 

Λέω ότι τίποτα δεν είχε γίνει ακόμα, επειδή στις 21:15, τα όργανα είχαν στηθεί, τα πανό αναρτηθεί και οι The Jesus And Mary Chain, εμφανίστηκαν στη σκηνή. Μια εμφάνιση, που χρόνια περίμεναν οι Έλληνες να συμβεί, αφού οι Σκωτσέζοι είχαν να έρθουν στη χώρα μας από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, μετά διαλύθηκαν και οι ελπίδες εξανεμίστηκαν, αλλά επανήλθαν με την επανένωσή τους, πριν μια δεκαετία. Ο κόσμος τώρα, είχε πλημμυρίσει τον χώρο. Μάλιστα, αρκετός από αυτόν, είχε έρθει για την εμφάνιση τους, και δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο (...). Ευγενικοί και χαμογελαστοί, ξεκίνησαν να παίζουν κομμάτια τους από όλες τις φάσεις της καριέρας τους, με το κοινό να θυμάται στίχους, ακόμα πιο εμμονικά απ’ότι προηγουμένως. Ο ήχος, βέβαια, μας τα χάλασε πολύ. Είναι γνωστό ότι ακόμα και ο στουντιακός ήχος των The Jesus And Mary Chain, δεν είναι και ο καλύτερος (επίτηδες, εξαιτίας του γενικότερου κύματος των post-punk και new-wave μπαντών από τα mid-80s και ύστερα, που ήθελε τα φωνητικά πνιγμένα στις βρώμικες κιθάρες και στα συνθς), αλλά στη ζωνανή εκτέλεσή του, ήταν καταστροφικός... Εκτός από κάποιες αναλαμπές του, όπου όλο και κάτι πιάναμε, κατά κύριο λόγο, αλλά και σε σημεία που ο τραγουδιστής συνοδεύτηκε φωνητικά από μια νεαρή θηλυκή παρουσία, τα πάντα ήταν βυθισμένα σε ξερό θόρυβο. Ειδικά η κοπέλα, το αν τραγουδούσε ή ανοιγόκλεινε το στόμα της, είναι κάτι που δε θα το μάθουμε ποτέ. Και είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα, σε τέτοια διοργάνωση, σε τέτοιο χώρο και με τέτοιες μπάντες, ο σωστός ήχος να μετατρέπεται σε όνειρο θερινής νυκτός. We can’t have it all, θα μου πείτε και δε θα γκρινιάξω περαιτέρω, αλλά οι αλήθειες πρέπει να λέγονται. Παρά τα του ήχου όμως, μετά από 17 τραγούδια, το κοινό ξετρελάθηκε τόσο, που δεν το ένοιαζε τίποτα, ως φάνηκε. Παρακαλούσε για περισσότερη ώρα, ζητούσε συγκεκριμένα τραγούδια, πράγμα που δεν βρήκε ανταπόκριση, αλλά σε γενικές γραμμές, η εμφάνιση θεωρήθηκε, αν όχι τέλεια, τότε σίγουρα εμπερία, απλώς και μόνο επειδή συνέβη.

 

22:30 η ώρα, ένα μισάωρο αναμονής για τους Kasabian (οι οποίοι προμοταρίστηκαν και ως headliners της ημέρας, πράγμα άξιο προσωπικής απορίας, όταν έχεις The Jesus And Mary Chain στο line-up). Έλα μου, όμως, που τίποτα δνε είναι αυτονόητο και τελικά, λόγω τεχνικών θεμάτων ήχου, καθυστέρησαν μισή ώρα επιπλέον και βγήκαν στις 23:30... Τουλάχιστον, έπιασε τόπο το τρέξιμο του προσωπικού, αφού ο ήχος, κρυστάλλινος δεν ήταν μεν, αλλά ικανοποιητικός, σίγουρα. Εν μέσω χειροκροτημάτων και αποθεώσεων βγήκαν στη σκηνή οι Kasabian και έτσι παρέμειναν για μιάμιση ώρα. Προσωπικά, δεν περίμενα πολλά. Τους είχα στο μυαλό μου ως ένα ραδιοφωνικό γκρουπάκι, προορσιμένο να ζήσει, όσο ζήσει, στα πλαίσια της μεινστριμιάς και του εύπεπτου ροκ. Θα μου πεις, μια εικοσαετία, δεν είναι κάτι που προσπερνάται εύκολα – όχι, αλλά δεν είναι και απόδειξη αξίας. Αυτή, όμως, κατατέθηκε στη σκηνή της Πλατείας Νερού, με τα 18 τραγούδια που ακούστηκαν, το όργωμά της από τον τραγουδιστή τους και τον μπασίστα τους, την αλληλεπίδραση με το κοινό, την παράνοια του τελευταίου. Με το μεγάλο πάρτυ που στήθηκε και με έκανε να αναλογιστώ αν τελικά έχουν δίκαιο που τους πλάσαραν ως headliners. Ξεσηκωτικοί από την πρώτη στιγμή έως την τελευταία, δεν άφησαν κανέναν που να μη χορέψει ή έστω λικνιστεί, παρά την αφόρητη ζέστη – γεγονός που επισήμανε και ο κοστουμαρισμένος τραγουδιστής, όντας και πραγματικός performer. Δεν έλειψε, μάλιστα, σε κάθε ευκαιρία να ευχαριστεί την Αθήνα, να επιδεικνεύι λατρεία προς αυτήν και να υπόσχεται ότι θα ξανάρθουν. Παρ’ όλα αυτά, βέβαια, δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο η εμφάνισή τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τυπική μουσική συναυλία ή ένα show, ένα μουσικό πανηγυράκι αρπαχτής (...), γιατί αντ ο καλοσκεφτείς, λες ‘πέρασα ωραία’ και όταν προσπαθείς να σκεφτείς το πώς και το γιατί, να το αναλύσεις, δε σου έρχεται κάτι παραπάνω. Ίσως ο χρόνος θα το δείξει, σε επόμενη φορά που θα έρθουν ξανά, το αν αξίζουν μια θέση στο ροκ πάνθεον της ιστορίας ή μόνο ένα τετράλεπτο στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου... Αυτά, φυσικά, είναι δικές μου ανησυχίες, γιατί όλοι έδειξαν να καταδιασκεδάζουν, χωρίς επιπλέον σκέψεις. Έτερον εκάτερον, όμως.

 

Το βέβαιο είναι πως περάσαμε όμορφα την Παρασκευή, φεύγοντας παρατήρησα ότι ο κόσμος δεν ήταν πολύς (γενικά μέσα στη μέρα, αλλά ειδικά μετά την αποχώρηση αρκετών πριν τους Kasabian), γεγονός που από τη μια, μας έδωσε μια άνεση, από την άλλη, όμως, δεν είναι θετικό δείγμα για ένα τέτοιο, μεγάλο μουσικό event. Ραντεβού του χρόνου, με την ελπίδα ακόμα μεγαλύτερων και καλύτερων ονομάτων (για να μη βλεπουμε συνεχώς τα ίδια) και με περισσότερη υποστήριξη από τον κόσμο, για ό,τι αξίζει, αλλά και από την παραγωγή, η οποία, καλό θα ήταν να σταματήσει να ενδιαφέρεται μόνο για το ποιους χορηγούς θα βάλει στη βραδιά και να κοιτάξει λίγο και τα τεχνικά θέματα, βελτιώνοντας ό,τι επιδέχεται βελτίωση.


SETLISTS:
(Οι setlists των Black Hat Bones και Of Montreal, δεν ήταν διαθέσιμες)

PETER HOOK AND THE LIGHT:
(όλα, covers των Joy Division)

No Love Lost
Digital
Disorder
Day of the Lords
Candidate
Insight
New Dawn Fades
She's Lost Control
Shadowplay
Wilderness
Interzone
I Remember Nothing
Atmosphere
Ceremony
Transmission
Love Will Tear Us Apart

THE JESUS AND MARY CHAIN:

Amputation
April Skies
Head On
Far Gone and Out
Between Planets
Always Sad
Mood Rider
Blues From a Gun
All Things Pass
Some Candy Talking
Halfway to Crazy
Nine Million Rainy Days
Just Like Honey
The Living End
War on Peace
I Hate Rock 'n' Roll
Reverence

KASABIAN:

Ill Ray (The King)
Bumblebeee
Eez-Eh
Underdog
Shoot the Runner
You're in Love With a Psycho
I.D.
Club Foot
Re‐Wired
Treat
Empire
Bless This Acid House
Stevie
Put Your Life on It
L.S.F. (Lost Souls Forever)

Encore:

Comeback Kid
Vlad the Impaler
Fire

Photos by Iren Rys

Read 182 times

Leave a comment