Monuments on Facebook

Η στήλη γεννήθηκε για να είναι ορθάνοικτη για κάθε ντόπιο σχήμα, παλιό ή πρωτοεμφανιζόμενο, επώνυμο ή άγνωστο! Θα προσπαθήσουμε στα μέτρα του δυνατού να παρουσιαστεί από εδώ κάθε αξιόλογη νέα κυκλοφορία. Μπορείτε να επικοινωνείτε στέλνοντας τα αιτήματά σας μαζί με δείγματα της εκάστοτε δουλειάς σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected]

LOCAL HEROES: STRIKELIGHT - "Beyond the Afterglow" (Eat Metal Records)

Tuesday, 20 June 2017 07:54
Συντάκτης:
Published in Local Heroes

Γιούργια στο νταβλά με τα κουλούρια μέρος τρίτο!

Παρουσιάζει ο Δημήτρης Τσέλλος

Οι Strikelight είναι από αυτά τα συγκροτήματα που ακριβώς για τους ίδιους λόγους, μπορείς να τους λατρέψεις, να τους συμπαθήσεις, να τους αντιπαθήσεις, να τους βλέπεις και να στρίβεις γωνία. Ανάλογα τα γούστα σου. Αυτοί μια φορά, δεν αλλάζουν ρότα. Αν θες, πήγαινε να τους βρεις. Αν δεν θες, ποτέ σου ρε φίλε στο κάτω κάτω!

Προσωπικά, τους βλέπω με πολύ καλό μάτι και τώρα που «άδειασα», ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με τη τρίτη κατά σειρά κυκλοφορία τους, με τίτλο … που τον διαβάσατε. Οι δύο προηγούμενοί τους δίσκοι, το ομότιτλο ντεμπούτο τους και το “Taste My Attack” παρουσίασαν μια μπάντα που τη χαρακτηρίζουν δύο πράγματα: ο αγνός οπαδισμός και η θέληση αυτόν τον οπαδισμό να τον διοχετεύσουν και σε καλλιτεχνικό επίπεδο, δημιουργώντας μουσική αντίστοιχη με αυτή που αγάπησαν οι ίδιοι και η λατρεία προς μια εποχή που δεν την έζησαν, καθότι νιάτα. Πραγματικά, ακούγοντας τα παιδιά από τη Καλλιθέα, καταλαβαίνεις με τη πρώτη πως ζουν και αναπνέουν για το δώρο του Θεού στον άνθρωπο που ονομάζεται Heavy Metal. Εδώ θα πρέπει επίσης να τους πιστωθεί και κάτι ακόμη, σημαντικό κατ’ εμέ. Σε ένα είδος μουσικής που οι μόδες το χτυπούν όπως οι ακρίδες τα σπαρτά, οι Strikelight είναι μια από τις μπάντες που προηγήθηκαν χρονικά του κινήματος του New Wave Of Traditional Heavy Metal, δηλαδή της προσπάθειας αναβίωσης του κλασσικού 80s ήχου, αφού ηχογραφούν από το 2003.

Ένα άλλο στοιχείο που δημιουργεί αντικρουόμενες απόψεις, εκτός του «επαγγελματικού ερασιτεχνισμού» (τι έγραψα πάλι…) στη μουσική ταυτότητα της μπάντας, είναι οι ερμηνείες του Γιώργου Σταυρόπουλου. Ο Γιώργος δεν είναι αυτό που λέμε «μεγάλο λαρύγγι». Σε σημεία μάλιστα, μπορεί να ακουστεί σε κάποιον που εμμένει στη τεχνική και στη μουσική παιδεία ως κακός. Κάπου εδώ όμως έρχονται και μπαίνουν στο κάδρο το πάθος, η ένταση, το μεράκι και το πόσο η φωνή «κολλάει» με τη μουσική. Ε, εκεί ο Γιώργος τσακώνει καλό βαθμό! Και παίρνει έναν ακόμη από μένα, διότι φαίνεται πως έχει κάνει προσπάθειες να ακουστεί ωριμότερος και σωστότερος σε σχέση με το παρελθόν. Μα τι συζητάμε τώρα, εδώ ανατριχιάζουμε όταν ακούμε τον Shelton να τραγουδά “Λοστ ιν Νεκρόπουλος”, στα φωνητικά των Strikelight θα σκαλώσουμε;

 

Στο “Beyond the Afterglow” οι Strikelight εμφανίζονται ωριμότεροι, καθώς μπορεί να έχουν κρατήσει, σε πληθώρα μάλιστα, τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, αλλά δείχνουν και μια θέληση να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο τη μουσική τους. Εντάξει, η πρόοδος αυτή είναι σαν τη πρόοδο του Περίανδρου Πόποτα, δημάρχου του ξακουστού Κολοκοτρωνιτσίου, ο οποίος φώναζε με θέρμη «εμπρός πίσω», αλλά ποιος είπε πως και μέσω πισωγυρισμάτων ή ταύτισης με τον κλασσικό ήχο, δεν μπορεί να επέλθει ανανέωση και πρόοδος; Να, για του λόγου το αληθές, ο δίσκος κλείνει με μια πενταλογία (!) στο ύφος των Manilla Road και Cirith Ungol, μαζί με Maiden-ικές επιρροές. Προσωπικά, δεν το περίμενα αυτό από τους Strikelight και μπράβο τους! Κατά τα λοιπά, έχουμε να κάνουμε με βέρο underground/cult/street/traditional metal (σχόλιο Λευτέρη Τσουρέα: Τι είναι αυτό; Νέο είδος; Ή απ’το μυαλό σου τα βγάζεις;), τσιτάτο, φασαριόζικο, που στάζει Maiden-ίλα των δύο πρώτων δίσκων και είναι ό,τι πρέπει για να το ακούς απροβλημάτιστος πίνοντας τη - Weiss πάντα - μπύρα σου.

Από τραγούδια, πιο συγκεκριμένα, τι γίνεται; Εκτός από τη προαναφερθείσα πενταλογία “Beyond the Afterglow”, ξεχωρίζει το "Hourglass Of Your Time", με τον Γιάννη Παπανικολάου (Diviner, InnerWish) στα φωνητικά να δίνει το κάτι παραπάνω σε μια έτσι κι αλλιώς κορυφαία σύνθεση, το "Ghostly Figures (Of The Unknown)" και για μένα, καθαρά για λόγους συναισθηματικούς και μόνο, χωρίς να λάβω υπόψιν την έτσι κι αλλιώς ωραία του μουσική, το “Heavy Load”. Φόρος τιμής σε ένα μεγάλο συγκρότημα είναι, πώς να μη μου αρέσει;

Τέλος, θεωρώ σωστή την αλλαγή στη νοοτροπία των εξωφύλλων. Τα προηγούμενα δύο ήταν cult μεν, αλλά ειδικά το δεύτερο, αυτό του “Taste My Attack”, ήταν κακό. Απλά κακό. Τούτο δω, είναι σαφώς καλύτερο και επαγγελματικότερο. Τι, δεν παίζει ρόλο το εξώφυλλο σε μια κυκλοφορία; Νομίζεις φίλε μου… Η παραγωγή του κιθαρίστα και εκ των ιδρυτικών μελών της μπάντας, μαζί με τον μπασίστα Θοδωρή Βογιατζή, Νίκου Παπακώστα, είναι αυτή που πρέπει, κοιτά από τη μια τον λαχταριστό ήχο του “Iron Maiden” (και ας τον βρίζει ο Harris τον Malone) και από την άλλη συμβαδίζει όσο πρέπει με το “σήμερα”. Πολύ καλή δουλειά.

Ορμητικό, παθιασμένο, επικολυρικό, ατόφιο heavy metal, κουβαλάει όλα τα κλισέ του είδους και καλά κάνει! Ο θεός Alice Cooper το είχε πει άλλωστε: “Why be boring? Have some fun. Rock shows should be like movies: I don't go to a movie hoping it'll change my life”.

Το ίδιο ισχύει και για τους δίσκους κύριοι. Αυτά τα ολίγα.

Ώρα για μια ακόμη ακρόαση και για μια κρύα μπύρα.

 

  • Album:

    Beyond the Afterglow

  • Line Up:

    Γιώργος Σταυρόπουλος - Φωνητικά

    Νίκος Παπακώστας - Κιθάρα

    Θοδωρής Βογιατζής - Μπάσο

    Γεράσιμος Νοταράκης - Τύμπανα

  • Year:

    2017

Read 429 times

Leave a comment