Η στήλη γεννήθηκε για να είναι ορθάνοικτη για κάθε ντόπιο σχήμα, παλιό ή πρωτοεμφανιζόμενο, επώνυμο ή άγνωστο! Θα προσπαθήσουμε στα μέτρα του δυνατού να παρουσιαστεί από εδώ κάθε αξιόλογη νέα κυκλοφορία. Μπορείτε να επικοινωνείτε στέλνοντας τα αιτήματά σας μαζί με δείγματα της εκάστοτε δουλειάς σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected]

LOCAL HEROES: The Zilla Project “This One’s for the President” (Self-Financed)

Thursday, 01 September 2016 13:10
Published in Local Heroes

Κραυγαλέο παράδειγμα του ότι η φράση «για Ελληνικό, γαμάει» ανήκει στο παρελθόν, μια για πάντα!

Ως αμετανόητος συνδρομητής του Αγγλικού “Classic Rock” εδώ και μια ντουζίνα χρόνια, ίσως και πιο πολύ, χτενίζω απ’ άκρη σ ’άκρη τις σελίδες των δισκοπαρουσιάσεων αφού οι θησαυροί που λαμβάνουν στα χέρια τους οι εκλεκτοί συνάδελφοι είναι ολόφρεσκοι, έως και κρυφοί. Τι να λέμε τώρα. Τούτοι ζουν και εργάζονται σε ένα από τα καίρια επίκεντρα της εποποιίας του Rock’n’Roll, στο Λονδίνο, έχοντας άμεση & διαρκή πρόσβαση στον Jimmy Page μα και τον τάδε πρωτοεμφανιζόμενο αστέρα όσο έχουμε εμείς στον Πουλικάκο και τον Σπάθα!... Άσος στο μανίκι! Ξεκάθαρα.
Τα τελευταία χρόνια έγινα συνδρομητής και στα εξίσου μοναδικά “Prog” & “Blues”. Ήταν λοιπόν στο δεύτερο αν δεν απατώμαι (ή μήπως στο “Classic Rock”;) που έπεσα πάνω στην εκθειαστική παρουσίαση του “This One’s…”. “Cypriot quartet do the Mediterranean proud" κατέγραφε ο ενθουσιασμένος συνάδελφος, βαθμολογώντας αντίστοιχα [8/10]…

Όπως το συνηθίζω άλλωστε, βρήκα το επίσημο website τους και την αντίστοιχη επίσημη σελίδα τους στο Facebook, έστειλα αίτημα για ένα δελτίο τύπου και μια κόπια του album την οποία και έλαβα συντόμως. Με βάση τους την Κύπρο, δεν μετρούν χρόνια πολλά στο κουρμπέτι. Κι όμως! Κατέχουν ΗΔΗ τη στόφα του «περπατημένου», του «κλασικού», του καθόλα ώριμου!...

“This One’s for the President” λοιπόν. Τι διάολο τίτλος είναι αυτός; Τι στο δαίμονα σημαίνει The Zilla Project;;; «Πρόκειται για inside joke» με πληροφόρησε μεταξύ άλλων ο Βουράκης στην τηλεφωνική μας συνομιλία και συνέχισε, «και εδώ να σου πω από πού προέρχεται το Zilla… Παλιό μου φίλο από την Θεσσαλονίκη από όπου κατάγομαι τιμάμε! Γιώργος Νικολαΐδης λέγεται, ήταν ο πρώτος μας τυμπανιστής για χρόνια και μάλιστα τυγχάνει ξάδελφος του Ντέμη Νικολαίδη. Εξού και τον αποκαλούμε και Πρόεδρο!... Όμως τον φωνάζουμε Zilla από τότε που, ως ένθερμος, με ιδιαίτερο ταπεραμέντο, κάποια στιγμή πλάκωσε στο ξύλο μια ολάκερη ταβέρνα, ως Godzilla, οπότε του έμεινε το Georgezilla ως παρατσούκλι, σε σύντμηση, Zilla! (γέλια). Έτσι, τον βάλαμε έως και στο εξώφυλλο. Η φάτσα του βαλέ έχει παραποιηθεί από τον χαρισματικό γραφίστα μας και μοιάζει συνειδητά με τον Zilla».

Η πρώτη ακρόαση με βρήκε με γουρλωμένα τα μάτια, από κάθε άποψη. Μα, τι θες; Τι ζητάς; Πες μου. Και θα σου πω «ναι, το έχουν σου λέω!». Όμως πάνω από όλα, έχουν Τραγουδοποιία! Οι εννέα εμπνευσμένες συνθέσεις που παντρεύουν τα ηλεκτρικά blues -με χρώμα και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού!- με το ευθυτενές rock στέκουν περήφανα στο ίδιο σκαλί με μέντορες του είδους. Όσο για τις δυο ευφάνταστες διασκευές, τα “Death Letter” (Son House) & “Mercedes Benz” (Janis Joplin) πλουτίζουν πάραυτα το απρόσμενα ώριμο ντεμπούτο του κουαρτέτου. Ειδικά η παντελής μεταμόρφωση του δεύτερου σε…spiritual ξαφνιάζει καίρια.

Με παραγωγή-κρύσταλλο και τεχνική κατάρτιση Champions League, αυτό που προσωπικά με κέρδισε μονομιάς πάνω από όλα είναι η συναισθηματική φόρτιση των ζεστών φωνητικών ερμηνειών του ηγετικού Μανώλη Βουράκη, που αγγίζει ηγέτες όπως ο Dr.John και ο αείμνηστος Joe Cocker. Όμως, σαν να μην έφτανε αυτό, παίζει κιθάρα σε σημεία έως και ανατριχιαστικά «κοντά» στον άλλο μας γηγενή ήρωα, τον Ηλία Ζάικο (Blues Wire), ειδικά στους ουσιαστικότατους, μεστούς, απέριττους αυτοσχεδιασμούς. Διόλου τυχαίο το γεγονός του ότι υπήρξε μέλος της θρυλικής μπάντας άλλωστε, ως Σαλλονικιός… Δυο σε ένα λοιπόν, σε βαθμό κακουργήματος; Ω ναι! Με συνεργάτες αντίστοιχου απόβαρου παρακαλώ, αφού το rhythm section ζωγραφίζει σοφά και καίρια, με τα πλήκτρα να χαράζουν μαγικούς παράδρομους απεγκλωβίζοντας το τελικό αποτέλεσμα από τα στενά πλαίσια του δωδεκάμετρου. Στο δίσκο που κυκλοφόρησε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς παίζει μπάσο ο Όμηρος Ανδρέου, o οποίος αποχώρησε τρεις μόλις μέρες μετά την επίσημη κυκλοφορία του παρουσιαζόμενου έργου για να τον αντικαταστήσει ο κιθαρίστας(!) Λοίζος “Lou” Παφιτής, αναλαμβάνοντας το μπάσο.

Σου λέω. Άκου το “Hear me Crying”. Πωωω. Και στα καπάκια το ορχηστρικό ποίημα “Zilla Song” με ατμόσφαιρα παλιού, καλού Peter Green… Οκ. Μα στο είπα. Τι θες; Τι ζητάς ως οπαδός του hard rockin’ blues;
Εδώ θα το ’βρεις!
Respect

υ.γ.: από ότι με πληροφόρησε ο Βουράκης, το κουαρτέτο με το καλό έρχεται Ελλάδα για mini tour 9-13 Νοέμβρη, με αρχή την Αθήνα, και μάλλον στο 6Dogs. Stay Tuned & be there!

  • Album:

    “This One’s for the President”

  • Line Up:

    Omiros “The Bagman” Andreou (ηλεκτρικό & ακουστικό μπάσο)

    Nicolas “The Honeyman” Melis (πλήκτρα)

    Emmanuel “Big Mo” Vourakis (φωνητικά & κιθάρες)

    Stefanos “The Medicine Man” Meletiou (τύμπανα)

     

  • Year:

    2015

Read 388 times

Leave a comment