Monuments on Facebook

GINGER BAKER (1939 – 2019) (Cream, Blind Faith, BBM, Baker Gurvitz Army, Hawkwind, Graham Bond, Ginger Baker’s Air Force, Βlues Inc, Public Image Ltd, Masters of Reality)

Tuesday, 08 October 2019 06:55
Published in Never Forgotten

Ginger Baker.
Από πού να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις.

Τιμά ο Νίκος Παπαδόπουλος

Θα μπορούσαμε όμως πολύ απλά να σταματήσουμε ακριβώς εδώ, δίχως να γράψουμε κάτι άλλο. Μόνο μια απλή αναφορά στο ονοματεπώνυμο του, προσωπικά μου προκαλεί δέος και θα ήταν υπεραρκετό, δίχως περαιτέρω αναφορές με μεγαλόπνοες περιγραφές και υπερφίαλες εκφράσεις και προτάσεις, για να τιμήσουμε με τον τρόπο μας εδώ στο Rock ‘N’ Roll Monuments, τον μεγάλο αυτό μουσικό για τον χαμό του στις 6 Οκτωβρίου, στην ηλικία των 80 ετών.

Ο Ginger Baker ήταν μοναδικός για τον κόσμο της μουσικής. Μονάκριβος…

 

 

Γεννημένος στις 19 Αυγούστου του 1939 στο Lewisham του Νότιου Λονδίνου, άρχισε να παίζει drums με διαφορές Λονδρέζικες Jazz μπάντες στα τέλη της δεκαετίας του ’50, μεταξύ αυτών και του Terry Lightfoot Band τo 1958, αλλά σύντομα αποχώρησε μετά από μια ένθερμη σύγκρουση που είχε με τον «πιουριστα» και υπέρμαχο της παραδοσιακής Jazz, του αρχηγού Terry, γιατί ο Ginger δεν προσέγγιζε την μουσική του σωστά διότι έπαιζε πολύ μοντέρνα και διαφορετικά. Τον κατηγόρησε λέγοντας του πως ενσωμάτωνε πολλά «Modern Beats» όπως είπε και μάλιστα νέα δικά του παράξενα παιξίματα. Αυτό και αν είναι τιμητική διάκριση…

 

 

Τα επόμενα δυο χρόνια αναμείχτηκε και έπαιξε με διάφορα Jazz και χορευτικά συγκροτήματα της περιοχής και το 1962 αντικατέστησε τον drummer Charlie Watts (ναι, του γνωστού Charlie) των Blues Incorporation. γιατί ο τελευταίος αποχώρησε για να γίνει μέλος (άκουσον άκουσον) σε ένα γκρουπάκι που ονομαζόντουσαν Rolling Stones. Κάτι τέτοια ζυμώματα γίνονταν συνέχεια τότε. Οι Blues Incorporation εκείνο το διάστημα αποτελούνταν από (κρατήστε την αναπνοή σας), τον (δικό μας) κιθαρίστα και αρχηγό Alexis Corner, τον οργανίστα Graham Bond, τoν σαξοφωνίστα Dick Heckstall-Smith (John Mayall’s Bluesbreakers, Colloseum, … και έναν Jack Bruce!! Αυτό ήταν, ήρθε και έδεσε το γλυκάκι και η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Αργότερα οι τέσσερις πλην του Corner, ιδρύουν τους εκπληκτικούς Graham Bond Organisation, το 1963 περίπου. Έπειτα, την χρονιά του 1966 ο Bruce, Baker, Clapton ιδρύουν τους Cream που επηρέασαν ολόκληρες γενιές επίδοξων μουσικών με δίσκους που πρέπει να κρατήσεις στα χέρια σου γερά με δύναμη, γιατί το ποιοτικό βάρος που κουβαλούν είναι απλησίαστο και η μουσική τους αξία ανυπέρβλητη. «Ημι-ανας» όπως θα έγραφε χαρακτηριστικά και ο Χρήστος μας (ο Κισατζεκιάν ντε…). Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω αλλά πράγματα για τους Cream. Είναι αχρείαστο. Το 1969 κυκλοφόρησε το εμβληματικό Blind Faith άλμπουμ…

 

 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια λένε, πράγμα που ισχύει και στην περίπτωση του Ginger Baker ισχύει ίσως ακόμα περισσότερο, διότι μιλούσε λίγο και έπραττε πολύ. Βασικά έπαιζε πολύ. Συνέχεια. Ασταμάτητα. Τα έργα στα οποία συμμετείχε η δημιούργησε, μιλούν αυτά για τον ίδιο ως αδιάψευστοι μάρτυρες μια μεγάλης χρυσής εποχής με εμβληματικούς δίσκους πλάι σε μεγάλους μουσικούς. Το μουσικό του ταλέντο και το ιδιοφυές εκτόπισμα του στην χρήση των τυμπάνων, είναι συγκλονιστικό και μεγαλειώδες. Ούτε μια νότα χαμένη, ούτε μια νότα άχρηστη στην καριέρα του. Ήταν ίσως η επίτομη του Less is More, όταν την ίδια στιγμή τον παρακολουθούσες να παίζει σαν διαολεμένος.

Συγκροτήματα και δίσκοι όπως αυτοί των Blues Inc. του Alexis Corner, Graham Bond Organisation, Cream, Blind Faith, Ginger Baker’s Air Force, Baker Gurvitz Army, Fela Kuti, Hawkwind, Public Image Ltd. του John Lydon, Masters Of Reality, τους πολυαγαπημένους αλλά δυστυχώς βραχύβιους BBM με τον Gary Moore και Jack Bruce, Andy Summers των Police, Bill Laswell, Charlie Haden, την πολύ μεγάλη σόλο καριέρα του, την συμμέτοχη του έστω και για λίγο στους Atomic Rooster ανάμεσα σε πολλές άλλες, δείχνουν πως ο Ginger πότε δεν έκλεινε τα αυτιά του σε ακούσματα και προτάσεις και ήταν ανοιχτόμυαλος, κάτι που γίνεται ολοφάνερο αν παρακολουθήσει κανείς την μεγάλη του πορεία και την γενικότερη δισκογραφία του. Έπαιξε σχεδόν τα πάντα, δίδαξε παράλληλα σε πολλούς επίσης σχεδόν τα πάντα. Σαν αντιδάνειο. Σαν κληρονομιά.

 

 

Θα μπορούσε κανείς να πει, πως στις 6 Οκτωβρίου, ο Ginger Baker μας άφησε πλήρης ημερών κατά μια έννοια στα 80 του. Όμως για έναν μουσικό και μάλιστα αυτού του μεγέθους, και φυσικά για μια τεράστια μερίδα των φιλόμουσων και των ανθρώπων που τον αγάπησαν για αυτά που προσέφερε, οι μέρες του ποτέ δεν θα είναι πλήρης, ούτε στο ελάχιστο, γιατί ο χαμός του είναι ήδη είναι τεράστιο πλήγμα για την μουσική και τον πολιτισμό μας.
Ο Ginger Baker, έφυγε ειρηνικά όπως μας πληροφόρησε λιτά και με περίσσιο σεβασμό ο οικογενειακός του κύκλος, σε αντίθεση με την γεμάτη πάθος ζωή του για μουσική, την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία του και τον χαρακτήρα του από πολλές απόψεις, αλλά και τις άτιμες καταχρήσεις. Όμως εμάς μας ενδιαφέρει μονάχα το μουσικό υπόβαθρο του και η προσφορά του και όχι τα προσωπικά του. Ο Ginger αυτός ήταν. Αυτό που έβλεπες. Ευθύς, γνήσιος, εκρηκτικός αλλά και ανοιχτόμυαλος. Και όταν αγαπούσε, σε σεβόταν και το έδειχνε και ας είχε αντιπαλότητες. Και όποιος γούσταρε.

 

 

Θα κλείσω αυτολεξεί στα Αγγλικά, με λίγα λόγια του John Lydon των περίφημων Sex Pistols που είπε σε ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για τον Baker:
“This is a film about Ginger Baker. A man who stands for something in life that probably most of you, do not. Love and Appreciate. No matter how awkward this character may appear to you. God bless him. Made a road rise. He helped me rise my road. Love you Ginger. Johnny Rotten…. I’m your man.”

Godspeed mr.Baker. Τώρα, μπορείς να επανασυνδεθείς και να παίξεις με τον Jack και τον Gary ξανά. Σε περιμένουν.

Σε ευχαριστούμε για την μουσική!!...

Read 95 times

Leave a comment