PETE WAY 1951 – 2020 (UFO, WAYSTED, MOGG/WAY, FASTWAY, PETE WAY, THE PLOT, MICHAEL SCHENKER)

Tuesday, 18 August 2020 09:45
Published in Never Forgotten
Misty green and blue
Love to love to love you… 

Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος.

Η κατάσταση πλέον είναι αφόρητη.
Γίνεται επίπονη και βαριά και τα δάχτυλα δεν θέλουν να γράψουν τις λέξεις στο πληκτρολόγιο, γιατί το σήμα δεν συμβαδίζει με τα πικρά συναισθήματα του μυστήριου ανθρώπινου εγκεφάλου.
Ο Pete Way έφυγε στα 69 του χρόνια διάβασα στα νέα, σαν κεραυνός εν αιθρία, την ίδια ώρα που άκουγα το άλμπουμ “Force It” (1975) και συγκεκριμένα εκείνη την στιγμή το πολυαγαπημένο “High Flyer” στα ακουστικά μου αργά το βράδυ.



Έμεινα στήλη άλατος, όπως και πολύ ακόμη φίλοι/ες, είμαι σίγουρος. Δεν ξέρω πως θα μπορούσε εύκολα κανείς να ξεκινήσει ή πώς να αντιδράσει σε αυτά τα (κάκιστα) φρέσκα μαντάτα για να γράψει έναν φόρο τιμής πλέον. Γλυκόπικρο συναίσθημα. Γιατί, από την μια έχεις την μουσική κληρονομιά αγκαλιά, που δεν πρόκειται να χαθεί στο πέρασμα του χρόνου και έχεις την δυνατότητα κάθε τόσο να την επισκέπτεσαι και από την άλλη φεύγει το ίδιο το πρόσωπο που την δημιούργησε και σε σημάδεψε.



Δεν παλεύεται όμως, γιατί πολύ απλά κανείς δεν θέλει στην ουσία να γράφει νεκρολογίες και επικήδειους ανθρώπων, που χρωμάτισαν βαθύτατα σαν ανεξίτηλο τατουάζ τον νεανικό σου κόσμο. Τέτοιου είδους κείμενα γίνονται όλο και συχνότερα και αυτό δεν είναι εύκολο. Ζορίζεται το μέσα σου με άρθρα που αφορούν μουσικούς αγαπημένους, επειδή έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να αποχωρήσουν. Όχι επειδή το ήθελαν. Αλλά γιατί δεν γινόταν αλλιώς…



Για τον λατρεμένο παραγωγό Martin Birch για παράδειγμα, που τα νέα για τον χαμό του ακόμα είναι πολύ νωπά και μας την έκανε και αυτός στα ξαφνικά με ελαφρά πηδηματάκια και έχει σημαδέψει μυριάδες κόσμου με τις συγκλονιστικές και εμβληματικές παράγωγες του σε συγκροτήματα μεγαθήρια του αγαπημένου μας χώρου, συνειδητά δεν έγραψα ένα ακόμα Tribute. Όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, τουναντίον, τι να λέμε, αλλά δεν ήμουν έτοιμος για αυτό που έγινε και επίσης πέφτουν στο πηγάδι της ψυχής πολλά μαζί και δεν θέλεις κάθε τόσο να γράψεις κάτι. Απλώς το αφήνεις να πλεύσει μόνο του. Άλλωστε τα Παγκόσμιας Κλάσης έργα του Martin, τραγουδούν από μόνα τους σε εκατοντάδες εκατομμύρια σπίτια ανά την υφήλιο και θα λάμπουν για πάντα και τα δικά μας λόγια, όσο και συγκινητικά και εγκάρδια και αν είναι, πολλές φορές θα είναι περιττά μπροστά στο μεγαλείο τους. Και τα λόγια θα είναι φτωχά, πλην τίμια βέβαια.



Άντε τώρα όμως πάλι, τι να γράψεις, τι να πεις και πως να εκφραστείς;
Πώς να ξεκινήσεις για να ξεδιπλώσεις την τεραστία ιστορία και την καλλιτεχνική αύρα του χαρισματικού ταλαντούχου μουσικού, Pete Way, που έφυγε μόλις; Ειδικά, όταν χάνεται σε νεαρή σχετικά ηλικία, εντελώς άδοξα, έπειτα από δίμηνη μάχη από τους σοβαρούς τραυματισμούς ενός ατυχήματος που κάνεις δεν γνώριζε πως έγινε. Γι’ αυτό και δεν θα αναφερθώ διεξοδικά και λεπτομερώς στο κείμενο (παρά μόνο στο τέλος) για τα άλμπουμ που όλοι λατρέψαμε όπως αυτά των UFO ή σε άλλα πολλά ακόμη, γιατί oι μυημένοι τα γνωρίζουν σαν τα δάχτυλα των χεριών τους, αλλά θα γράψω σαν να διαβάζω ένα γράμμα προς όλους:



Χάθηκε έτσι ξαφνικά πάλι, ένας από τους παιδικούς μας ήρωες, γκρεμίζοντας το ψηφιδωτό που έχει ζωγραφιστεί στο μυαλό μας, ψηφίδα-ψηφίδα. Αρχίζει και ξεκολλά το ρημάδι το κολάζ που με κόπο, χρόνο και ατελείωτες ώρες ακρόασης (μέσα από τα αυλάκια βινυλίου ή ενός ψηφιακού δίσκου), καυτηρίασε τα εσώψυχα όλων μας, μαζί με πολλούς ακόμα μουσικούς ήρωες που συμπληρώνουν την εικόνα του ψηφιδωτού των αναμνήσεων που έχεις μέσα σου. Έρχεται λοιπόν ο καιρός, που ο αρμός που συγκρατεί αυτές τις αναμνήσεις ως μία οντότητα, αρχίζει να γκρεμίζεται και τα ψηφιδωτά ένα-ένα ξεκολλούν, και αρχίζουν να πέφτουν σαν μικρά πυργάκια μαζί με τα υπόλοιπα. Άλλοτε πολλά μαζί, άλλοτε λίγα. Φυσικό και επόμενο, όμως, ένα είναι σίγουρο, πως αυτό το υπέροχο μουσικό μωσαϊκό αυτών των ανθρώπων, των δημιουργών, στην ουσία δεν ξεθωριάζει με τίποτα, γιατί η μουσική τους που μένει πίσω αγέρωχη, είναι η καλύτερη παρέα. Και αυτό είναι το μόνο παρήγορο…



Και θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πως ναι, έτσι είναι, μεγαλώνουμε εμείς, επομένως μεγαλώνουν και αυτοί μαζί μας ακόμα περισσότερο. Αυτή είναι και η φυσική ροη των πραγμάτων της ζωής και δεν μπορούμε με τίποτα να σταματήσουμε αυτή την κίνηση. Την αρχή και το τέλος δηλαδή.
Κάθε τόσο, συχνά πυκνά τελευταία, φεύγουν από αυτόν τον κόσμο διάφοροι μουσικού μας ήρωες. Κιθαρίστες, ντράμερ, μπασίστες, οργανίστες, τραγουδιστές κλπ. Μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα όμως να χαθούν 3 μέλη από την ιδία μπάντα που είχαν καίριο και δραματικό ρολό στην διάδοση και συνέχιση του ονόματος των UFO, δεν είναι λίγο. Είναι καταστροφή.
Πριν κάμποσο καιρό, έφυγε ο Paul Raymond, μόλις πρόσφατα ο Paul Chapman και τώρα ο Pete Way… Tι διάολο, κατάρα έπεσε;



Τέλος πάντων, έγινε “προσωπικό” το θέμα, αλλά νομίζω πως μιλάω μέσα στις ψυχές και τις πονεμένες καρδιές αυτή την στιγμή, πολλών ακόμη ανθρώπων, γιατί τους μουσικούς αυτούς μπορεί κάποιοι να μην τους γνωρίσαμε πότε από κοντά, αλλά πάντα θα τους νιώθουμε ως (άλλους) κολλητούς φίλους της ζωής μας γι’ αυτά που μας δώρισαν. Γι’ αυτό και μας πειράζει τόσο πολύ.



Ο Pete Way κατέχει μια εξέχουσα θέση στους λατρεμένους UFO και όχι μόνον, που την κέρδισε με το σπαθί του από το ίδιο το κοινό. Εξαιρετικά συμπαθής σαν μουσική φυσιογνωμία και όσοι τον γνώρισαν από κοντά μιλούν πάντα για έναν καλόκαρδο και ανοιχτό άνθρωπο, που πατούσε και με τα δύο πόδια στην Γη, δίχως ίχνος έπαρσης. Ανθρώπινος, ταπεινός και απλός. Ένα αυθόρμητο και ελεύθερο ταλέντο, μια αχαλίνωτη χαρισματική προσωπικότητα. Με μια τεράστια και ανεξάντλητη αγάπη για την μουσική, που λάτρευε πάντα να παίζει, να την μετουσιώνει και να ενσαρκώνει την ψυχή και την αύρα της ζωντανά στο σανίδι.

Δεν ήταν απλά o μπασίστας του σχήματος, ήταν ο συνιδρυτής, που μαζί με τον Mogg και τον Parker το 1968 ήταν αυτοί που σχημάτισαν τους UFO. Ήταν και μπροστάρης επίσης, μαζί με τους Mogg και Schenker, με όλους όσους συνεργάστηκε στην μεγάλη του πορεία. Αυθόρμητος και αυτοσχεδιαστικός, ασταμάτητος, από τους λίγους μπασίστες που δεν έμεναν επ’ ουδενί (λόγω) στατικοί σε μια γωνιά όπως συνηθίζουν οι περισσότεροι, παίζοντας με τον κόσμο έχοντας έναν επιπλέον ρόλο. Αυτός που έτρεχε πάνω κάτω στην σκηνή, ξεσηκώνοντας τα πλήθη στις ζωντανές εμφανίσεις με τις κινήσεις του και το εμβληματικό του στυλ και παίξιμο, με την πλέον αυθόρμητη ενσταντανέ στιγμή στα ροκ χρονικά, με το σηκωμένο πόδι τοποθετημένο επάνω στα μπροστινά ηχεία και το Fender Precision ή Gibson/Epiphone Thunderbird μπάσο στραμμένο προς το κοινό, μαγνητίζοντας τα βλέμματα, επιβάλλοντας την θέληση του.



Ο Pete Way, έχει και θα συνεχίζει (εις τον αιώνα τον άπαντα) να επηρεάζει χιλιάδες μουσικούς και ιδιαίτερα πολλούς του χώρου των χαμηλών συχνοτήτων (έτσι δεν είναι Χρήστο;). Μικρούς και μεγάλους. Θα αναφέρω όμως, έναν και μοναδικό (δεν χρειάζεται περισσότερους), γιατί από μόνος τους κάνει για έναν ολόκληρο στρατό από επίδοξους τετράχορδους (και βάλε) γητευτές.
Νομίζω πως πήγε εύκολα το μυαλό σε όλους σε ποιον αναφέρομαι. Φυσικά στον Steve Harris. Που όταν τον βλέπεις ακόμα και εκτός σκηνής, νομίζεις πως είναι το (νόμιμο) σαρκικό παιδί του Pete. Δεν τα λέω εγώ. Ο ίδιος ο Harris έχει πει πολλά για το μεγαλύτερο μουσικό του είδωλο.

Όσο για την δισκογραφία του Pete μάλλον θα αστειεύεστε...



ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ:
UFO:
UFO 1 (1970)
UFO 2: Flying (1971)
Phenomenon (1974)
Force It (1975)
No Heavy Petting (1976)
Lights Out (1977)
Obsession (1978)
No Place to Run (1980)
The Wild, the Willing and the Innocent (1981)
Mechanix (1982)
High Stakes & Dangerous Men (1992)
Walk On Water (1995)
Covenant (2000)
Sharks (2002)
You Are Here (2004)
The Monkey Puzzle (2006)
 
LIVE ALBUMS:
UFO Live (1972)
Live In Concert (1974)
Strangers In The Night (1979)
Lights Out In Tokyo (1992)
Live In Japan (1992)
T.N.T. (1993)
Heaven's Gate (1995)
On With The Action (1998)
Live In Texas (2000)
Regenerator - Live 1982 (2001)
Showtime (2005)
 
WAYSTED:
Vices (1983)
Waysted - (EP) (1984)
The Good the Bad the Waysted (1985)
Save Your Prayers (1986)
Wilderness of Mirrors (2000)
You Won't Get Out Alive (2000)
Back From The Dead (2004)
Organised Chaos (2007)
The Harsh Reality (2007)
 
MOGG/WAY:
Edge of the World (1997)
Chocolate Box (1999)
 
PETE WAY (SOLO):
Amphetamine (2000)
Pete Way (Alive In Cleveland (2002)
Acoustic Animal (2007)
 
THE PLOT (WAY/SCHENKER):
The Plot (2003)
 
FASTWAY:
Fastway (1983)
 
MICHAEL SCHENKER:
Tales of Rock'n'Roll (2006)
Temple of Rock (2011)
DAMAGE CONTROL
Damage Control (2007)
Raw (2009)
 
 

Read 220 times

Leave a comment