ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (1967-2016)

Tuesday, 06 September 2016 17:31
Published in Never Forgotten

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ»

Μάιος 2015. Η δημόσια παραδοχή του Θάνου για την μάχη που έδινε με τον καρκίνο ταρακούνησε για τα καλά τους αναρίθμητους οπαδούς του ως σύγχρονου Ποιητή και Μουσικοσυνθέτη, μα και την ντόπια Ελληνόφωνη μουσική σκηνή: «…Επιθυμώ να αρθρώσω αυτήν την ασθένεια και να το μοιραστώ μαζί σας, παρά να συνεχίσω να αποφεύγω την αλήθεια…Πάσχω από μεταστατικό καρκίνο των οστών. O οποίος στην διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός…»…

Ο Αμετανόητα Ρομαντικός.

Από το Καλοκαίρι του 1990 που συνέλαβαν την ιδέα της σύστασής τους, τα Διάφανα Κρίνα ήρθαν για να κάνουν τη «διαφορά» στα εδώδιμα της Μουσικής με αυτόν τον χειμαρρώδη νεορομαντισμό, κόντρα σε μια επιδημική μα άκρως πλασματική ευημερία των «παχιών αγελάδων» που μεις οι λίγο μεγαλύτεροι απολαύσαμε. Όταν το 1994 κυκλοφόρησε το single «Λιώνοντας Μόνος / Κάτω από το Ηφαίστειο» από την ανεξάρτητη Wipe Out Records ο πρώτος πυρήνας βαμμένων οπαδών του σχήματος ήταν μονομιάς ήδη διόλου ευκαταφρόνητος. Όταν δε δυο χρόνια μετά κυκλοφόρησε το μεγάλης διάρκειας «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας», ήρθε και σφράγισε την παντοκρατορία τους εντός των συνόρων, αφού -το έζησα ο τυχερός- αυτοί και οι Τρύπες του Αγγελάκα ήταν που γέμιζαν τα γήπεδα της επικράτειας με το που εμφανίζονταν οι πρώτες αφίσες!...

Θα ήμουν τουλάχιστον ανάξιος τούτου του φόρου τιμής στον φίλτατο, αείμνηστο Θάνο αν δεν αποτύπωνα εδώ δημοσίως πως το μοναδικό μουσικό τους φίλτρο δεν υπήρξε της αρεσκείας μου, αφού του λόγου μου ανέκαθεν αναζητούσα την εκκωφαντική εξωστρέφεια στις μουσικές που ο ίδιος έπαιζα μα και ρουφώ με μανία ως ακροατής μέχρι…αύριο! Όμως εγώ ο ίδιος υποκλίθηκα μπρος στη μεγαλοσύνη του κύκνειου άσματος της μπάντας, του «ο Γύρος της Μέρας σε Ογδόντα Κόσμους» το 2005, για το οποίο μάλιστα υπήρξα και ο φωτογράφος μετά από πρόσκληση των ιδίων, με μεγάλη μου τιμή.

Ήταν άλλωστε η δεύτερη μας καλλιτεχνική συνάντηση, αφού το Φθινόπωρο του 1998 είχε προηγηθεί στούντιο φωτογράφιση για τις ανάγκες του αφιερώματος που είχε πραγματοποιήσει το ΠΟΠ+ΡΟΚ στο οποίο δούλευα. Ο αυτοσχεδιαστικός, ελευθέριος χαρακτήρας αυτού του αλλόκοσμου έργου που δεν έμοιαζε με τίποτε από όσα τα Διάφανα Κρίνα μας είχαν χαρίσει έως τότε, με συνεπήρε σε βαθμό απρόσμενο και ως ερασιτέχνη μουσικό μα και ως λάτρη της έντεχνης μουσικής, τόσο, που ενθουσιασμένος, έσφιγγα τα χέρια τους με κάθε ευκαιρία!

Με ένα τσιγάρο καρφωμένο στα χείλια του, καπνός να τον περιβάλει, μια ζωή, ο Θάνος χαμογελούσε, δάκρυζε, πονούσε κι οργιζόταν. Πόσες φορές τον πέτυχες κι εσύ στο κέντρο, στα περίχωρα των Εξαρχείων, να περπατά καπνίζοντας σκέψεις;…

Ο Θάνος ήθελε να μοιραστεί μαζί μας. Και το έκανε απλόχερα, με τον πιο διακριτικό μα εξίσου διεισδυτικό τρόπο.

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

 

Read 1276 times

2 comments

Leave a comment