Monuments on Facebook

RICK PARFITT (1948-2016)

Monday, 26 December 2016 14:53
Published in Never Forgotten

“Down Down”, so Down...BUT!

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ακολουθεί ανοιχτή επιστολή προς τον αδυσώπητο Χάρο

«Βάρα. Ούτως ή άλλως δεν κάνεις κι άλλη δουλειά απαρχής. Βάρα ξανά και ξανά. Προφανώς, προφανέστατα θα έλεγα, εξυπηρετείς κι εσύ κάτι σημαίνον στην σοφή ισορροπία του γίγνεσθαι… Μας έχεις σαστίσει τελευταία όμως, η μια γροθιά μετά την άλλη σε επίπεδο αγαπημένων μουσικών που μας γαλούχησαν. Όμως ξέρεις κάτι; Όσο κι αν βαράς αλύπητα, αδίστακτα, αμετανόητα, το γεγονός παραμένει μάστορα: εις το πηλίκον είσαι εσύ ο μεγάλος χαμένος της όλης υπόθεσης, που να χτυπιέσαι σαν σαρδέλα! Ρε βάρα λέμε. Ότι κι αν κάνεις, όσους κι αν κουρέψεις, η Μουσική Κληρονομιά τους ζει και βασιλεύει βαθιά ριζωμένη στις καρδιές μας νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων, αφού την παραδίδουμε ιδιοχείρως στους απογόνους μας- βιολογικούς και μη!».

 

Ε, μα. Αισταδιαλα πια! Γαμήθηκε ο Δίας φέτος. Οκ. Ήταν αναμενόμενο πως θα’ ρθει τούτη η ώρα. Η ώρα που οι μέντορές μας, τα είδωλά μας αν θες, θα πέφτουν ωσάν μαραμένα φύλλα σωρηδόν – νομοτελειακά. Οκ λοιπόν. Το ζούμε πλέον για τα καλά, μας έχει μπει στον κώλο θα έλεγα. Όμως για κοίτα! Πατώ τα πλήκτρα και ακούω από τα ηχεία τον αειθαλή Rick να παίζει τον ύμνο της εφηβείας μου. “Whatever you Want”. Το ομώνυμο album αποτέλεσε απόκτημα ζωής με το που κυκλοφόρησε. Και να σου ο Parfitt τούτη τη στιγμή που γράφω, ΟΛΟΖΩΝΑΝΟΣ! Κοντά μου, όπως πάντα! Τίποτε δεν άλλαξε. Με ένα άπλωμα του χεριού μου, είναι και θα είναι παρέα μου, καύλα μου, χαρά και ευδαιμονία μου, νυν και αεί. Εις τους αιώνες των αιώνων θα μου πεις δε γίνεται αφού κι εσύ αναλώσιμος είσαι. Yep. Όμως για δες. Μέσα από τα γραπτά μου, μέσα από τις μουσικές επιλογές μου στο σπίτι, στα μπαράκια, μεταλαμπαδεύω μαζί με αμέτρητους ακόμη τον Ronnie, τον Gary, τον Lemmy, τον Glenn, τον Rick!

Παρ’ τα’αρχίδια μου λοιπόν και τρέχα δρεπανοφόρε.

Ένα θα σου πω μονάχα για να καταλάβεις πόσο με πόνεσε (και) τούτη η απώλεια. Δυο γιγαντοαφίσες είχα στον τοίχο του παιδικού μου δωματίου πιτσιρικάς: μια των Pink Floyd και μια των λατρεμένων μου Status Quo - επί σκηνής και οι δυο μπάντες. Γιατί άραγες λοιπόν έγινα συναυλιακός φωτογράφος;…. Επί σκηνής ο Parfitt με Rossi & Lancaster, με τις μακριές ποδάρες τους ντυμένες στα jeans ορθάνοικτες, ο ένας κολλητά στον άλλον, εικόνα αθάνατη μέχρις ότου φύγω κι εγώ να πάω να τους….μεταθανατίζω στη μεγάλη σκηνή του Παραδείσου!

 

7 Ιουνίου του 2002 χοροπηδούσαμε επιτόπια σα μικρά παιδιά με τον αδελφικό μου φίλο τον Στάθη Παναγιωτόποουλο! Είχα χάσει την Ελληνική εμφάνισή τους στο ΣΕΦ του λόγου μου και η λαχτάρα μου ήταν περίσσεια!...

Αυτό που με σοκάρισε με τον αιφνίδιο θάνατό του ήταν το απρόσμενο της υπόθεσης. Ο Rick έχαιρε άκρας υγείας, έτοιμος να ηχογραφήσει προσωπικό δίσκο, να συγγράψει την αυτοβιογραφία του, να μας πάρει ξανά τα σώβρακα δηλαδή. Κι όμως. Μια απρόσμενη, ξαφνική & σοβαρότατη λοίμωξη σε παλαιό τραύμα του ώμου ενώ βρισκόταν στην Ισπανία την προηγούμενη εβδομάδα τον θέλει πλέον στην από εκεί πλευρά, στα εξηνταοκτώ του, ενώ έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα.

Ήμαρτον.

Όμως ξέρεις κάτι; Όσο κι αν βαράς αλύπητα, αδίστακτα, αμετανόητα, το γεγονός παραμένει μάστορα: εις το πηλίκον παραμένεις εσύ ο μεγάλος χαμένος της όλης υπόθεσης, που να χτυπιέσαι σαν σαρδέλα!

Μισό να βάλω το δίσκο από την αρχή.
Πςςςςςςςςς. “Breaking Away”. Πάρτα!

 

Photos at Sweden Rock Festival 7/6/2002 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 307 times

Leave a comment