Monuments on Facebook

PAT TRAVERS BAND – Ο Καναδός guitar hero για μια και μόνο βραδιά στην Αθήνα!

Tuesday, 08 November 2016 17:34
Published in News

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που έχτισα τούτο το μαραφέτι είναι η ανάγκη/αγάπη μου να μοιράζομαι Ιστορίες...

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Από πιτσιρικάς ακόμη -οκτώ με δεκατεσσάρων χρονών θα κράτησε αυτό- μάζευα τους φίλους μου στο αστικό θαύμα της πλατείας Καλλιγά/Καραμανλάκη(*) και τους έλεγα μια αυτοσχέδια ιστορία κάθε μέρα, διάρκειας τόσης που στο τέλος ερχόταν η μάνα του καθενός και τον τραβούσε από το χέρι για να φύγουν, κείνος έκλεγε και κείνη μου έλεγε «άντε βρε Χρηστάκι, ας πεθάνει ο άτιμος να πάμε για ύπνο!!!»… Αυτό τους πρώτους μήνες. Για όλα τα υπόλοιπα χρόνια, με «σέρνανε» κυριολεκτικά κείνοι κάθε που τέλειωνε η μπάλα να πάμε για «σινεμά». Τραβάτε με κι ας κλαίω φάση, κανονικά, άλλο που δεν ήθελα! Πού διάολο τα έβρισκα και τα έλεγα ούτε εγώ δεν ξέρω. Με ηχητικά εφέ παρακαλώ. Βόμβες, πυροβολισμοί, μπουνίδια, όλα. Όρθιος εγώ -έως και τέσσερεις ώρες- καθισμένοι αυτοί, έως καμιά δεκαριά, σε πεζούλι με κάγκελο πίσω που είχαμε βαπτίσει «σινεμά», Σακελλαρίδη & Ευπαλίνου. Υπήρχε και «θέατρο» δίπλα, οι αμφιθεατρικές σκάλες τις Ευπαλίνου 23, για τις φορές που μας έβαζαν τις φωνές οι γείτονες.

Όμως τι σας τα γράφω όλα αυτά;;; Υπάρχει λοιπόν μια ιστορία πίσω από τον αγαπημένο μου Pat. Όμως αυτή είναι αληθινή, not fictional.

23 Ιανουαρίου του 2005 ήμουν παρών στο ιστορικό venue “The Couch House” στο San Juan Capistrano, εξηνταδύο μίλια έξω από το Los Angeles όπου βρισκόμουν κείνες τις αξέχαστες μέρες. Με δυο τηλεφωνικές συνεντεύξεις μαζί του ήδη στο ενεργητικό μου, είχα προ πολλού κανονίσει συνάντηση μαζί του, photo & press pass, και είχα πάρει από Ελλάδα παρακαλώ όλα τα εξώφυλλα της συλλογής μου προς υπογραφή. Έλα όμως που όταν έφτασα στο χώρο μια ώρα πριν την έναρξη ανακάλυψα πως τα είχα ξεχάσει πίσω στο Hollywood... Αν είναι δυνατόν! Μαχαιριά στην καρδιά αυτό για με. Όμως φύσει αδύνατον να επιστρέψω πίσω λόγω απόστασης, θα έχανα την αρχή. Με βαριά καρδιά το δέχθηκα και κοίταξα να απολαύσω αυτή καθαυτή τη συναυλία που μάλιστα ήταν η πρώτη από τις δυο φορές που αξιώθηκα μέχρι σήμερα να τον δω επί σκηνής, με δεύτερη αυτή στο Sweden Rock Festival το Καλοκαίρι εκείνο, 11 Ιουνίου. Και στις δυο, ο Travers ήταν ακριβώς αυτό που ήλπιζα & ονειρευόμουν: θεριό ανήμερο, πιο αυθεντικός, πεθαίνεις! Και στα πέντε χιλιάδες άτομα στο Solvesborg, μα και στα εκατό του Αμερικάνικου bar restaurant, ήταν λες και έπαιζε στο California Jam – τέλος!

Και έρχομαι λοιπόν στο προκείμενο. Κόντεψα να πέσω από την καρέκλα όταν είδα το μήνυμα του φίλτατου συνοδοιπόρου Νίκου Παπαδόπουλου χθες βράδυ για τον ερχομό του μάστορα στα μέρη μας. Μια αλλοπρόσαλλη, χειμαρρώδης ιαχή ξέφυγε από το στέρνο μου και άρχισα να μονολογώ ωσάν τρελός «τι λες τώραααααααααααααααα!!!»…

Παίδες;

Όσοι παλιοροκάδες τον γνωρίζεται, τον αγαπάτε ήδη και γνωρίζεται τι μέλλει γενέσθαι στο μικροσκοπικό για το μέγεθός του Crow! Εγώ τον γνώρισα μέσα από μια ιστορική συλλογή με γενικό τίτλο “Super Rock Guitarists”, Polydor 1980, made in Japan, στην οποία μάλιστα χρωστώ επίσης και τη γνωριμία/λατρεία μου με άλλον έναν τεράστιο της εξάχορδης Θεάς, τον αείμνηστο Roy Buchanan! Ως Ιαπωνικό βινύλιο, χρησίμευε και σαν demo για τα εκάστοτε ηχεία μου αφού η μεταφορά του και η διαύγεια του ήχου ήταν (και είναι) μοναδική. Όσοι νεότεροι πάλι δεν τυχαίνει να τον έχετε ασπαστεί παρότι οπαδοί του κλασικού hard rock της δεκαετίας του ‘70, ποτέ δεν είναι αργά: καλώς ή κακώς η δισκογραφία του απέχει ένα πάτημα κουμπιού από εσάς ώστε να αποκτήστε ιδία άποψη. Επικεντρωθείτε στα τέσσερα πρώτα του albums και στη συνέχεια ψάξτε τι έκανε όταν το γύρισε ακόμη πιο έντονα στο hard rockin’ blues, από το εκπληκτικό διπλό live “Boom Boom” του 1991 έως και το 1997.

Όμως θυμίσω: η ζωντανή (τρισδιάστατη, επιτόπια βρε παιδάκι μου πώς αλλιώς να το πω!) εμπειρία μιας συναυλίας σαν την επερχόμενη με τον Pat σε απόσταση αναπνοής από κάθε επίδοξο κιθαρίστα και ΟΧΙ μόνο, ευτυχώς, δεν διατίθεται ισοπεδωτικά!...
ΒΙΩΝΕΤΑΙ.
Προσωπικά;
Είμαι ήδη εκεί.
Σάββατο 19 Νοεμβρίου, 21:00, στο “Crow Club”, από νωρίς.
Με υπογεγραμμένα τα εξώφυλλα λέμε!!!

(*) Όποιος επιθυμεί, ας διαβάσει το άρθρο της εφημερίδας «Καθημερινή» που επεξηγεί το «πείραμα Καραμανλάκη» στο link που ακολουθεί http://www.kathimerini.gr/374125/article/politismos/arxeio-politismoy/to-astiko-8ayma-ths-plateias-karamanlakh

Photos at “The Coach House” & “Sweden Rock Festival” by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 339 times

Leave a comment