Monuments on Facebook

Τούτη η μόνιμη στήλη θα αποτελέσει το δικό σας «βήμα» στον μουσικό μας ιστότοπο! Με άλλα λόγια θέλουμε να διαβαστούν οι δικές σας ανησυχίες, οι απόψεις, οι προβληματισμοί μα και τυχών σημαντικά νέα που μας έχουν διαφύγει και αφορούν το Rock’n’Roll ως μουσικό κίνημα/ιδίωμα.

Στείλτε τα κείμενά σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected] ή [email protected] και εμείς θα επιλέγουμε τα πιο ενδιαφέροντα, με πρώτιστο σκοπό να τα τιμήσουμε ή δυνατόν, όλα τους.

Είμαστε Έθνος… «ανάροκο»

Tuesday, 22 August 2017 19:07
Συντάκτης:
Published in Read Our Readers

Το Καλοκαίρι είναι μια περίεργη εποχή.
Κάνει ζέστη, πολύ ζέστη.
Ψηνόμαστε από τη ζέστη.

Γράφει ο Βαγγέλης Ντάλλας

Όμως αυτή δεν είναι η δουλειά του; Να κάνει ζέστη;
Τελικά το Καλοκαίρι μάλλον δεν είναι περίεργο. Περίεργοι είμαστε εμείς που το περιμένουμε πως και πως.
Και όταν έρθει παραπονιόμαστε, ιδίως στην Αθήνα, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε με τη ζέστη.

Και τι να κάνουμε οι άμοιροι;
Παίρνουμε τα μπογαλάκια μας και φεύγουμε για δροσερότερες περιοχές.
Έτσι κι εγώ που δεν την παλεύω, όπως και πέρσι, μάζεψα τα κουβαδάκια μου, τα βατραχοπέδιλα, τη μάσκα, πετσέτα, ομπρέλα, και ξεκίνησα βουρ για να κατακτήσω τις θάλασσες, ο Σεβάχ ο θαλασσινός και ο Χριστόφορος Κολόμβος μαζί.
Πήγα σε μέρη πολλά.
Έφτασα να τερματίσω το νοτιότερο δρόμο της Ελλάδας και της Ευρώπης (ναι ντε, στη Γαύδο).

 

Και όπως πέρσι, περίμενα υπομονετικά να ακούσω κάνα τραγουδάκι, από τα ΔΙΚΑ μας, ξέρετε, να μου ‘ρθει έμπνευση να γράψω καμία ανάλυση, σαν την περσυνή που άρεσε λέει.
Να τη μοιραστώ μαζί σας βρε αδελφέ!
Και φανταστείτε τι έγινε περιμένοντας.....

Ήπια καφέδες τόσους που θα κάνω τρεις μήνες να κοιμηθώ.
Είπα μπύρες τόσες που θα κάνει τρεις μήνες να φύγει κοιλιά.
Κι όλα τα παραπάνω εις μάτειν.
(Άντε να μην υπερβάλω, καμιά 10ρια τραγούδια τα άκουσα).
Και πήγα σε μέρη που πριν από λίγα χρόνια μόνο τέτοια μουσική άκουγες.
Τελικά συνειδητοποίησα ότι κάποιοι ολίγοι γέροντες, ακόμα έχουμε μείνει πιστοί μέχρι τελευταίας ρανίδας σε αυτό.
Άκουσα όμως «άλλη μουσική».
Δεν τίποτα καταλαβαίνω όμως ρε παιδιά…
Να σας δώσω κάποια παραδείγματα μήπως μπορούμε να βρούμε μια άκρη μαζί.

 

Έλεγε ένας τραγουδιστής σε ένα τραγούδι «μετακομίζει η καρδιά μου»
Που πάει δηλαδή; Αν πάει χαμηλά, θα έχουμε πρόβλημα επικοινωνίας.
Σ' ένα διάλογο θα σου λέει: δεν ενδιαφέρεσαι καθόλου για μένα. Απάντηση: μα πως στην καρδιά μου σε έχω.
Θα αλλάξουμε και στίχους ποιητών όπως του Καββαδία «ο γέρος έλιαζε ακαμάτης ….την καρδιά του». Πάει; Δεν πάει.

 

Αλλά και στο έντεχνο πάλι το ίδιο πρόβλημα, λέει μία τραγουδίστρια:
«Κοιτάζω από το παράθυρο βλέπω το λιώσιμο των πάγων» … Στην Ελλάδα λιώσιμο πάγων… Στην Ανταρκτική έχει σπίτι; Αλλά ας το προσπεράσουμε, έντεχνο είναι, κουλτούρα, οικολογικό, (μεγάλο πρόβλημα το λιώσιμο των πάγων!), πάμε παρακάτω. Λέει μετά «έρχονται η μέρες του φωτός»… Ποιες μέρες του φωτός καλή μου; Πλημμύρες θα έρθουν αν λιώσουν οι πάγοι!
Θες οικολογικό τραγούδι να σου πω εγώ ένα από το ταξίδι μου στα χωριά μου στην Ευρυτανία «Ένας αητός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε και τσίμπαγε και τα νύχια του». – Αυτό είναι όλο.
Οικολογικό;
Δε χωράει αμφιβολία.
Περιγραφικό.
Αφαιρετικό.
Παρουσιάζει μονό ένα αετό που κάθεται, σε βάζει όμως στο τριπάκι να σκεφτείς πως θα είναι όταν θα σηκωθεί, απλώσει τα φτερά του, φτερουγίσει, οπτασία ολόκληρη, αιώνες μπροστά ο ποιητής. Που να το πιάσουν οι σημερινοί;

 

Όμως έτσι δεν είναι η δημοτική μας μουσική; Δεν καθορίζει το λαό μας:
Πιο πάνω προς την Ήπειρο δεν έχουμε το «Γιάννη μου το μαντήλι σου γιατί είναι λερωμένο;». Εδώ δε φαίνεται η αγωνία της Ελληνίδας μάνας μη λερωθεί ο κανακάρης της ο Γιάννης;
Πιο κάτω λαογραφική μουσική «σαν πας στην Καλαμάτα και ΄ρθεις με το καλό, φέρε μου ένα μαντήλι…». Δηλαδή σου περιγράφει ότι ο τόπος παράγει ωραία μαντήλια, μετά μέσα από ταινίες, διάφορες αναφορές, μάθαμε ότι παράγει και σύκα, ήρθε και ο Παυλάρας αργότερα και μας είπε ότι παράγει και φούντα (αυτή στα τσαρούχια). Μαθαίνεις τα του τόπου σου ρε παιδί μου!...

 

Πάμε Κυκλάδες; Χορό. Τόσο χορό που δεν προλαβαίναν να γράψουν στίχους και βάζαν ότι να ΄ναι, απλά να χορέψουν.
Υπάρχει τραγούδι που λέει: «Έλα να πάμε στο νησί η μάνα σου εγώ κι εσύ»….
Πέστε μου!!! Υπάρχει κανένας νορμάλ άνθρωπος να κάνει αυτή την πρόταση στην κοπέλα του;;;
Είχε κενό ο στίχος, κάτι έπρεπε να βάλουν, έβαλαν τη μάνα. Ποιος το κατάλαβε; Όμως όλοι το χορεύουν.
Να σου κάνω εγώ πρόταση να δεις πώς ομορφαίνει το τραγούδι. «Έλα να πάμε στο νησί μια φίλη σου, εγώ και εσύ»! Ε, μα!
Σε νησί θα πας να περάσεις καλά. Πες μου πώς;;; Και το πάει και μπροστά το κομμάτι.
Εδώ θα μου πεις έχουνε το άλλο: «Ντάρι Ντάρι Ντάρι Ντάρι στο γιαλό πετούν οι γλάροι ....»
Να χορέψουν θέλανε, το στίχο θα κοιτάγανε;;;
Βάλε έστω «πίνω ούζο, τρώω ψάρι και στο γιαλό πετούν οι γλάροι».
Με το που το ακούς, θες να πάρεις το πρώτο καράβι να πας. Δεν ξέρουν ούτε τουρίστες να προσκαλέσουν στον τόπο τους.
Εγώ θα τα λέω όλα;

 

 

 

Παρακάτω στην Κρήτη: μαντινάδα. Ο καθένας λέει και τη δικιά του, δεν κουράζεσαι, δεν ακούς το ίδιο πράγμα ο καθένας θα βάλει τη δικιά του πινελιά.
Έτσι κι εγώ μετά από τόσες μέρες στην Κρήτη, θα σας χαιρετήσω εδώ με μία μαντινάδα.
«Το Μανωλιό τον βάλανε σ' ένα καράβι μούτσο και βγήκε ένα σκυλόψαρο και του ΄φαγε…. το χέρι».
Καλά το ξεκίνησα, το τέλος δεν μου βγήκε, μάλλον χρειάζομαι και άλλα μαθήματα και πρέπει του χρόνου να ξαναπάω Κρήτη και όταν γυρίσω να ξανακάνω μια προσπάθεια να σας γράψω μια καινούργια μαντινάδα.

 

(σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: για τις ανάγκες του αυθόρμητου άρθρου του φίλτατου αναγνώστη Βαγγέλη έψαξα και βρήκα την ιστορική ασπρόμαυρη φωτογραφία του εξωφύλλου όπου ο νεαρός Γιάννης Πετρίδης στέκει δίπλα σε "γιεγιέδες" της εποχής. Quiz. Ξέρετε ποιο σχήμα είναι;;;) 

 

Read 385 times

Leave a comment