atmos club
spyridouls live

Monuments on Facebook

MONUMENTS : T.M. STEVENS - “Out of Control - Boom” (Polystar Japan - 1995)

Friday, 26 May 2017 11:29
Published in Monuments


Αγαθός Γίγας. Παγκοσμίως μοναδικό φαινόμενο η περίπτωση του «διπολικού» TM Steven, για αμέτρητους λόγους.

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Χρησιμοποίησα τούτο τον άχαρο ψυχιατρικό όρο ποιητική αδεία όχι επειδή αληθεύει, μα στην προσπάθειά μου να μεταλαμπαδεύσω αυτό που βίωσα στο ετήσιο, διεθνές Φεστιβάλ Leverkusener Jazztage το 2004 όπου έζησα μερικά από τα πιο τρελά μου όνειρα για οκτώ ολόκληρες μέρες. Ένας από τους πόλους έλξης για την πλήρη κάλυψη του ετήσιου jazz θεσμού ήταν λοιπόν η συμμετοχή αυτού του μαύρου πάνθηρα στην rock ημέρα, ανάμεσα στον Greg Koch και τους επανενωμένους Living Color!!! Yep! Ε, λοιπόν, μονάχα μια «διχασμένη προσωπικότητα» μπορεί να κερδίσει δυο τόσο διαφορετικές εντυπώσεις εκ μέρους σου. Επι σκηνής, ο ατίθασος, χειμαρρώδης front man σου παίρνει τα σώβρακα και συ κοιτάς γυμνός, παγωμένος, με ανοικτό το στόμα, έναν λυσσασμένο μπασισταρά να δένει κόμπο το άμοιρο όργανο και την ίδια στιγμή να ουρλιάζει πρωτόλεια ως δεύτερος James Brown! Στα παρασκήνια όμως αυτός ο ίδιος που μόλις προσπάθησα του κάκου να περιγράψω υπήρξε ένας από τους πιο ταπεινούς & μελιστάλαχτους συνεντευξιαζόμενους της 23χρονης ενασχόλησής μου με το sport!... Φαινόμενο μοναδικό κι ως ηλεκτρικός μπασίστας λοιπόν, με μια απαράμιλλη, οριακή για τις αντοχές των χορδών τεχνική στο slap, μα συγχρόνως απίστευτα γρήγορος και καίρια μελωδικός στις επιλογές του σε δρόμους jazz-fusion. Φαινόμενο και σαν τραγουδιστής, με γρέτζο ανατριχιαστικό που παραπέμπει αυτομάτως στους μέντορές του: Little Richard, James Brown, Sly. Φαινόμενο και ως ανοιχτόμυαλος μουσικοσυνθέτης, παντρεύοντας heavy metal, hard rock, soul, funk, jazz & fusion. Last but not least, φαινόμενο και ως βαθιά ευαισθητοποιημένος & ταπεινόφρων παρά τα χίλια δυο παράσημα στο πέτο!...

 

Αίλουρος από κάθε άποψη. Πολυσχιδής όσο ελάχιστοι συνάδελφοί του. Η χαρακτηριστική αυτή άνεσή του ήταν άλλωστε που τον θέλει να έχει πίσω του αμέτρητες μα και αξιοζήλευτες συνεργασίες με ονόματα όπως οι Miles Davis, James Brown, John McLaughlin, Steve Vai, Cindy Lauper, Little Steven, Tina Turner, Billy Joel, Carl Palmer, Joe Cocker, τους Mahavishnu Orchestra έως και τους Pretenders. Πιο άξιος χαμαιλέων, πεθαίνεις. Μάλιστα ήταν ο νονός της soul αυτοπροσώπως που κατά την διάρκεια της συνεργασίας τους για τις ανάγκες του πολυπλατινένιου “Gravity” (1986) τον ώθησε να ανοίξει το στόμα του και να τραγουδά μαζί του στο studio μα και επι σκηνής. Αυτό ήταν. Από τότε ο βρυχηθμός του T.M. ανατριχιάζει ραχοκοκαλιές!

Κι αν το εκρηκτικό “Boom” έφτασε στα χέρια μου το 1997 μέσω ταχυδρομικής παραγγελίας (μιας από κείνες που άδειαζαν τη τσέπη μου συχνά-πυκνά!) ως πρόταση στο διαφημιστικό φυλλάδιο της CDX, η πρώτη καίρια γνωριμία μου με τον Αφροαμερικάνο μάστορα έγινε με το αείμνηστο “Sex & Religion” του Vai τέσσερα χρόνια πριν, το ’93, όπου έδωσε ρέστα. Όμως με την πρώτη κιόλας εκκωφαντική σε ένταση ακρόαση του εδώ παρουσιαζόμενου δίσκου, το σοκ που βίωσα έμελλε να τον τοποθετήσει σε δυσθεώρητα ύψη στην εκτίμησή μου, μα το κυριότερο, απίστευτα βαθιά στην καρδιά μου! Ηeavy fuckin’ Metal Funk οκτανίων, όπως ακριβώς γράφει το εσώφυλλο, γεγονός διόλου περίεργο αφού πέρα από τον ηγέτη τα ονόματα που απαρτίζουν την ομάδα καταδρομών ανήκουν επίσης στην αφρόκρεμα του σκληρού ήχου της εποχής εκείνης – και όχι μόνο εκείνης.

(εναλλακτικό εξώφυλλο)

Καταρχάς έχουμε στις θηριώδεις κιθάρες το δίδυμο Stevie Salas & Al Pitrelli… WTF? Ο όγκος των ρυθμικών έως και σήμερα -την εποχή των επτάχορδων και των χαμηλών κουρδισμάτων- παραμένει πρωτόγνωρος. Όσο για τους τρελλαμένους αυτοσχεδιασμούς, άλλοτε παραπέμπουν στον Hendrix με κάργα wha-wha και άλλοτε στον αβυσσαλέο, εξωγήινο Vai. Oι Van Romaine (Steve Morse Band), Steve Jordan και T.C. Tolliver προσδίδουν το funk χαρακτήρα της όλης υπόθεσης με εντελώς στακάτα τύμπανα που ξεσηκώνουν και παράλυτο. Οι Bernie Worrel (Parliament & Funkadelic) & Jeff Levine τέλος γεμίζουν τις ανοιχτές μεταλλικές γέφυρες με ήχο από Hammond B3. Όσο για τον πρωταγωνιστή… Ένα θα πω μονάχα. Συ που δεν τον ξέρεις καν, προετοιμάσου για σοκ που θα σε σημαδέψει. Με κάθε ευκαιρία ο δίμετρος αράπακλας με τα rasta πολύχρωμα μαλλιά και τα δακτυλίδια φροντίζει να ξεσκίσει το ηλεκτρικό μπάσο στα slap και να ξεδιπλώνει την τρομακτική αγριοφωνάρα του φτύνοντας στίχους που ποικίλουν από απλούς καθημερινούς έως και κάργα αντιρατσιστικούς.

Heavy fuckin’ Metal Funk λέμε ρε!!! Και εάν η λέξη Funk λειτουργεί ανασταλτικά για κάποιους σκληροπυρηνικούς αντί να τους βάζει στο τρυπάκι να ανοίξουν ορθάνοικτα τα αυτιά τους σε κάτι που παραμένει τόσο «βαρύ κι ασήκωτο», τόσο αυθεντικά επιθετικό, ε, κακό του κεφαλιού τους στην τελική. Με το ζόρι, ούτε στον Παράδεισο! Μα τι άλλο να πω πια; Ίσως το ότι τα “Supernatural” & “I’m a Believer” τα κατατάσσω ανάμεσα στα εκατό πιο αγαπημένα μου κομμάτια σκληρού μα συγχρόνως γκρουβάτου ήχου; Ε, ναι.

Και ήταν το “Boom” που με έκανε να ψάξω έκτοτε μπρος-πίσω στη δισκοθήκη μου ώστε να ανακαλύψω πως τον είχα κι αλλού τον γίγα ως μπασισταρά. Από το “Dance of Life” του Narada Michael Walden (εξαίρετου τυμπανιστή των Mahavishnu Orchestra) και το “Just as I Thought” του χαρισματικού David Sancious έως και το “Unchain my Heart” – ω ναι, αυτός παίζει (και) το καταιγιστικό slap στον ύμνο του Joe Cocker...

Οι αμετανόητοι φεστιβαλικοί ταξιδευτές όπου τυχών τον πετύχετε να παίζει επί σκηνής, ΜΗ χάσετε την αποσβολωτική αυτή εμπειρία να τον δείτε να συνεπαίρνει το κοινό ως ασυγκράτητη θεομηνία!

  • Line up:

    T.M. Stevens (φωνητικά, μπάσο)

    Al Pitrelli & Stevie Salas (κιθάρες)

    Bernie Worell (πλήκτρα)

    Van Romaine, Steve Jordan & T.C. Tolliver (τύμπανα)

  • Recommended releases:

    Τα τρία προσωπικά του albums που επακολούθησαν του “Boom” παρέμειναν από πολύ έως και αρκετά κοντά στα ίδια μουσικά πλαίσια. Άρα μη διστάστε για τα “Sticky Wicked” (1996), “Radioactive” (1999) & “Shocka Zooloo” (2001). Στο τελευταίο ξεκινούν οι πιο funky-soul-rap & hip hop πινελιές να γίνονται πιο έντονες, οπότε σταματώ εδώ κι ας προχωρήστε κατά βούληση. Τέλος θα ήθελα να αναφέρω την one-off περίπτωση/project του φόρου τιμής  με γενικό τίτλο "Tribute to Deep Purple According to New York" όπου μαζί με τούτο τον άρχοντα παρελαύνουν μέλη των Living Color μα και ονοματάρες όπως οι Yngwie Malamsteen, Vinnie Moore, Al Pitrelli, Richie Kotzen, Stevie Salas, Joe Lynn Turner, Tony Harnell, Bernie Worrell που διασκευάζουν & διασκεδάζουν Deep Purple!... 

Read 194 times

Leave a comment