Monuments on Facebook

MONUMENTS: PAUL McCARTNEY “Flaming Pie” (Parlophone / EMI – 1997)

Wednesday, 26 July 2017 06:00
Published in Monuments

Όταν ο άκρατος αυθορμητισμός γεννά διαχρονικά έργα

Παρουσιάζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

«Λοιπόν, είχα ένα όραμα όταν ήμουν δώδεκα χρονών. Είδα έναν άνθρωπο να στέκει πάνω σε μια φλεγόμενη πίτα, και μου είπε ‘Θα είστε οι Beatles με Άλφα’. Και έτσι αυτό είμαστε! Σε ευχαριστούμε κύριε Άνθρωπε του είπαμε».

 

Τάδε έφη John Lennon σε συνέντευξή του στο περιοδικό “Mercy Beat” χρόνια πριν γίνει πασίγνωστη παγκοσμίως τούτη η ετοιμόλογη, χιουμοριστική (τι άλλο!!!) επεξήγησή του για την ορθογραφία του ονόματος των θρυλικών Σκαθαριών μέσα από την μικρή οθόνη και τη θρυλική εκπομπή “The Ed Sullivan Show”.

Κατέχοντας σχεδόν ότι έχει ηχογραφήσει ο Paul από το 1963 έως και σήμερα, με τους Beatles, τους Wings, με συνεργάτες ή μόνος, θεωρώ πως είμαι σε θέση να προτείνω τούτο το διαχρονικό διαμάντι τραγουδοποιϊας ως ένα από τα κορυφαία έργα του αειθαλούς μουσικοσυνθέτη!... Προσωπικά το θεωρώ το πιο εμπνευσμένο του προσωπικό κύημα. Από την πρώτη κιόλας ολοκληρωμένη ακρόαση – μονορούφι, μπήκε μια για πάντα στην καρδιά μου. Αποτέλεσμα; Πριν κάποια χρόνια ο πρώτος δίσκος ακτίνας που αγόρασα παρέδωσε τα όπλα ως κατεστραμμένος από τις αναρίθμητες ακροάσεις. Το αγόρασα ξανά φυσικά, μην λέμε τα αυτονόητα.

 

Πώς πέρασαν είκοσι χρόνια και δυο μήνες από την κυκλοφορία του “Flaming Pie” ούτε που το κατάλαβα... Όμως αυτό που πάντα καταλαβαίνω σε κάθε νέο μου ραντεβού μαζί του είναι το ΠΟΣΟ ΦΡΕΣΚΟΣ ήταν, είναι και θα είναι τούτος ο πάμπλουτος, πολυμορφικός δίσκος! Ως γνήσιος γόνος του Paul άλλωστε, αντανακλά όσο ελάχιστα ακόμη έργα του την αστείρευτη μουσική φλέβα χρυσού που κουβαλά μέσα του τούτος ο ζωντανός θρύλος.

Αφορμή για τούτη την απολαυστικότατη συλλογή νέων τραγουδιών το 1997 υπήρξε η εντατική ενασχόλησή του με την πολυαναμενόμενη και μεγαλεπήβολη οπτικοακουστική ανθολογία “The Beatles Anthology” (σκέτο απόκτημα!) όπως καταγράφει ο ίδιος στο booklet του εν λόγω δίσκου. «Μου υπενθύμισε τα πλαίσια που κινούμασταν με τους Beatles και την προσέγγιση μας στα τραγούδια που γράφαμε» εξηγεί και συνεχίζει «Οπότε από μια άποψη, λειτούργησε ως υπενθύμιση που αποτέλεσε τον κορμό της δημιουργίας αυτού του album. Παρακολουθώντας την Ανθολογία θυμήθηκα επίσης την εποχή που δεν σπαταλούσαμε χρόνο για να φτιάξουμε ένα δίσκο, αφού ήταν τόση η χαρά μας κάθε που το επιχειρούσαμε! Οι Beatles ουδέποτε υπήρξαν ένα σοβαρό γκρουπ…».

 

Αυτή ακριβώς τη μαγεία κατάφερε λοιπόν να αναπαραγάγει εδώ ο Άρχων του πενταγράμμου μέσα από αυτά τα δεκατέσσερα αυτοσχέδια, αυθόρμητα έως και αυτοσχεδιαστικά κομμάτια. Ηχογραφημένο στη χάση και στη φέξη, με μια διαρκή διάθεση «διακοπών» και χαλάρωσης να το διακατέχει απ’ άκρη σ’ άκρη, το “Flaming Pie” καθρεπτίζει τη Ζωή την ίδια. Τη μια σε θέλει στα πατώματα και την επόμενη μες την καλή χαρά να θες να βγεις βόλτα με το αμάξι και το στέρεο στη διαπασών. Και όλα τα ενδιάμεσα. Μα τι περίμενες στο κάτω-κάτω από τον Paul;;; Όταν αποφασίσει να σου θυμίσεις τις μεγαλύτερες καψούρες, σου γράφει σπαραξικάρδιους ύμνους όπως ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ σε τούτο τον πλανήτη!!! Εδώ λοιπόν σε πετσοκόβει με τα “Somedays”, “The Song we Were Singing”, “Calico Skies” που παραπέμπουν σε μνημειώδεις στιγμές του ως συνθέτη μα και στιχουργού με την Ιερή Τετράδα. Κι όταν πάλι θελήσει να σε ανεβάσει στον έβδομο ουρανό με την πηγαία του rock’n’roll αλητεία, σε θέλει όρθιο να χορεύεις τα αυθόρμητα jam sessions “Really Love You”, “Used to be Bad”, “If you Wanna”. Δίπλα του βρίσκουμε διάσημους συνοδοιπόρους να συμμετέχουν καίρια, μα και εξίσου ανέμελα. Μιλάμε για ονόματα όπως ο Steve Miller, ο Ringo Starr και ο Jeff Lynne των E.L.O. Μάλιστα ο τελευταίος στέκει συνυπεύθυνος της απίστευτα επιτηδευμένα ανεπιτήδευτης παραγωγής δίπλα στον τιτάνιο και αείμνηστο Sir George Martin! Τι περίμενες στο κάτω-κάτω από αυτό το ντουέτο βετεράνων;;; Ήχο-διαμάντι.

 

Διόλου περίεργη λοιπόν η διθυραμβική διεθνής αποδοχή του δίσκου που, αν δεν βιώναμε τότε την τεράστια σαπουνόφουσκα του φαινομένου εν ονόματι Spice Girls, το “Flaming Pie” θα ήταν νούμερο ένα σε πωλήσεις και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού!!!... Άλλος ένας λόγος που παρέμεινε στη δεύτερη θέση ήταν και η απόφαση του δημιουργού να μην το υποστηρίξει περιοδεύοντας. Όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να κατακτήσει ακόμη και έτσι μια θέση στο φημισμένο “Guinness Book of World Records”. Πώς; Υιοθέτησε την έξυπνη προωθητική ιδέα ενός διαδικτυακού chat party με αυτόν ως οικοδεσπότη που κατέρριψε κάθε προηγούμενο επισκεψιμότητας σε chat room μονομιάς! Τι να λέμε ρε σεις; Τζιτζίκια πεταλώνει ο μάστορας πενηνταπέντε χρόνια;;;

Ανέσυρα το δίσκο πρόσφατα, ξανά μανά, με αφορμή μια μάζωξη φίλων με κοψίδια και μουσικές δικές μας. Είκοσι χρόνια μετά την ημέρα ένα που σφήνωσε στα άδυτά μου. Κι όμως. Εδώ και μέρες χορεύω ξανά στο άκουσμα του “Really Love You” που έγραψε με τον κολλητό του το Ringo. Σφίγγω τη γροθιά με το μαγκιόρικο “Use to be Bad” που σκαρφίστηκε στο πόδι με τον Steve. Κουνώ το σβέρκο με το “If you Wanna”. Και ναι, βουρκώνω με τους στίχους του “Somedays”…

Το “Flaming Pie” δεν είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος.

Είναι σύντροφος ζωής.

 

  • Line up:

    Paul McCartney (Lead Vocal, Harmony Vocal, Electric Guitar, Acoustic Guitar, 12 String Acoustic Guitar, Spanish Guitar, Fender Rhodes, Bass Guitar, Double Bass, Harmonium, Piano, Hammond Organ, Harpsichord, Vibraphone, Mellotron, Wurlitzer Piano, Drums, Percussion, Percussion Effects, Leg Slap)

    Jeff Lynne (Harmony Vocal, Backing Vocal, Electric Guitar, Acoustic Guitar, Keyboard, Electric Spinette Harpsichord)

    Steve Miller (Harmony Vocal, Backing Vocal, Lead Vocal, Electric Guitar, Acoustic Guitar, Rhythm Guitar)

    James McCartney (Electric Guitar)

    Linda McCartney (Backing Vocals)

    Ringo Starr (Drums, Backing Vocals, Additional Percussion)

    Michael Thompson, Richard Bissill, Richard Watkins, John Pigneguy (French Horns)

    Kevin Robinson (Trumpet)

    Chris 'Snake' Davis (Saxophone)

    Dave Bishop (Baritone Saxophone)

  • Recommended releases:

    Είναι έως και αστείο να προτείνει κάποιος κυκλοφορίες από την προσωπική δισκογραφική πορεία του sir Paul! Παρόλα αυτά, ως (μη κοινός, μα) θνητός, έχει πέσει κι αυτός σε ανέμπνευστα ατοπήματα έστω και ελάχιστες φορές, όπως στην περίπτωση του “Press to Play’ το 1986. Ως εκ τούτου ας καταγράψω εδώ ως προτεινόμενα (έστω και για λόγους διαφορετικούς) τα εξής, αφήνοντας συνειδητά απ’ έξω κείνα με τους Wings αφού σκοπεύω να επανέλθω με το μνημειώδες “Band on the Run”: 

    “McCartney”, “Ram”, “Red Rose Speedway”, “Tug of War”, “Pipes of Peace”, “Driving Rain”, “Memory Almost Full” και το πιο πρόσφατο “New”. 

     

Read 104 times

Leave a comment