Monuments on Facebook

MONUMENTS: THE BLUES BROTHERS “Made in America” (Atlantic -1980)

Wednesday, 30 August 2017 06:00
Published in Monuments

Όταν οι επί σκηνής εκτελέσεις έως και ξεπερνούν τις αυθεντικές συνθέσεις που ηχογραφήθηκαν εντός των τειχών, δίσκοι σαν και αυτόν εδώ τρυπώνουν στην καρδιά σου!

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ξέρω. Το εν λόγω παρουσιαζόμενο ζωντανό ηχογράφημα δεν σκαρφάλωσε στην κορυφή του Billboard όπως το προηγηθέν “Briefcase Full of Blues” (1978). Ξέρω επίσης πως δεν έχαιρε της απίστευτης εμπορικής επιτυχίας που είχε η κινηματογραφική ταινία με το μνημειώδες soundtrack του 1980.

 

Όμως ξέρω και τούτο: πως έχω ήδη παρουσιάσει το δεύτερο μέσα από την μόνιμη ομώνυμη στήλη μου στο περιοδικό Metal Hammer τον Απρίλιο του 2003, όπως και το ότι τα προσωπικά βιώματα του καθενός μας δεν κοιτούν νούμερα και ταμπέλες... Έτσι λοιπόν επέτρεψε μου να σου προτείνω το “Made in America” ως άκρως ερωτεύσιμη καταγραφή των όσων έλαβαν χώρα μεταξύ 26 Ιουλίου και 1 Αυγούστου του 1980 στο Universal Amphitheatre του Los Angeles.

 

Θα ξεκινήσω με την από κάθε άποψη απολαυστική παραγωγή του Bob Tischler ο οποίος υπήρξε άλλωστε ο μόνιμος παραγωγός τούτης της σύναξης γιγάντων από την αφρόκρεμα των session μουσικών της Αμερικής και ως σύγχρονος Μίδας, τους οδήγησε στην κορυφή μια για πάντα. Ο Tischler ήταν επίσης υπεύθυνος παραγωγής για τέσσερεις ολόκληρες σαιζόν για την θρυλική τηλεοπτική σειρά του NBC “Saturday Night Live” που γέννησε την ιδέα των Αδελφών της Θλίψης. Παρένθεση: κατέχοντας το συνολικό box set, το προτείνω σε ΚΑΘΕ αμετανόητο οπαδό των rhythm ‘n’ blues, της soul, του rock’n’roll μα και αυτής καθαυτής της κωμωδίας και των ξεκαρδιστικών gags!!! Δες τον αείμνηστο John Belushi να διακωμωδεί τον επίσης αείμνηστο Joe Cocker μπροστά στα μούτρα του και δε θα σου μείνει άντερο από τα γέλια (υπάρχει και στο YouTube φυσικά). Ο μάστορας Bob λοιπόν καταφέρνει εδώ κυριολεκτικά να σε καθίσει σε μια από τις πολυπόθητες καρέκλες της αίθουσας του αμφιθέατρου αφού η γλαφυρότητα των οργάνων καταντά εντυπωσιακή ξετρυπώνοντας από τα ηχεία του σπιτιού σου. Όγκος, διαύγεια, ευκρίνεια και διαχωρισμός οργάνων και συχνοτήτων συνυπάρχουν εις γάμου κοινωνίαν!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι ευφάνταστες διασκευές - το να τις αποκαλέσεις εκτελέσεις και μόνο τις αδικεί!- εκρηξιγενών τραγουδιών όπως τα "Soul Finger"/"Funky Broadway" (James Alexander, Ronnie Caldwell), "Who's Making Love" (Homer Banks), "Do You Love Me"/"Mother Popcorn (You Got to Have a Mother for Me)" (James Brown, Alfred Ellis), "Guilty" (Randy Newman), του διαχρονικού "Perry Mason Theme" (Fred Steiner), του μαγκιόρικου "Riot in Cell Block No. 9" (Jerry Leiber, Mike Stoller), των "I Ain't Got You" (Calvin Carter), "From the Bottom" (Sonny Boy Williamson II), "Going Back to Miami" (Wayne Cochran) μα και του μνημειώδους "Green Onions" (Steve Cropper, Al Jackson Jr., Booker T. Jones) που εδώ βρίσκει μια για πάντα το πραγματικό του νόημα (κι ας πέσει κεραυνός να με κάψει!), με θέλουν από τα δεκατέσσερά μου και στο εξής άλλοτε να τα χορεύω, άλλοτε να τα τραγουδώ κι άλλοτε να πίνω μπύρες στο άκουσμά τους… Το παρατρίχα έως και εθνικιστικό εγκώμιο για την μουσική κληρονομιά των ΗΠΑ που αφηγείται ο τιτάνιος Dan Akroyd όχι μόνο δε με ενοχλεί ποιητική αδεία, μα σηκώνει το τριχωτό της κεφαλής, αφού καταδεικνύει αυτή καθαυτή την πεμπτουσία της γέννησης τούτης της μνημειώδους παρέας που αναβίωσε τα μάλλα την soul και τα rhythm'n'blues!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κι αν τυχών όλα τα παραπάνω ακούγονται υπερβολικά σε κάποιον από σας, κατανοητότατο. Δεν έχω σκοπό να πείσω κανέναν για κάτι που δεν του ταιριάζει ή δεν τον συγκινεί τοιουτοτρόπως- ποιος ο λόγος άλλωστε;;; Περί γούστου, κολοκυθόπιτα. Η οποία παρεμπιπτόντως μου αρέσει πολύ. Συνοδοιπόρους ψάχνω, όπως όλοι μας. Που τυχαίνει να νιώθουν τα ίδια ή έστω παρόμοια πράγματα. Και ναι, πώς να το κάνουμε, το “Blues Brothers” είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές στη ζωή μου- 16 ως και σήμερα. Μου άλλαξε τη ζωή. Με έβαλε για τα καλά στη soul, στα rhythm ‘n’ blues και στο funk στα δεκατέσσερά μου. Με πότισε ευδαιμονία σου λέω. Η αφίσα της ταινίας κοσμούσε το εφηβικό μου δωμάτιο μαζί με κείνες των Status Quo και των Pink Floyd: “They’ll Never Get Caught, They’re on a Mission from God”. Στα καπάκια αγόρασα το “Briefcase…” και αμέσως μετά τούτο εδώ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λογικό και επόμενο, όταν δυο μόλις χρόνια μετά την κυκλοφορία του παρουσιαζόμενου δίσκου έφυγε απρόσμενα ο χαρισματικός Αλβανοαμερικάνος Belushi να τα βάψω μαύρα- κυριολεκτικά όμως. Θυμάμαι ακόμη τα καμώματά μου… Φόρεσα το μαύρο δερμάτινο μπουφάν μου αφού έγραψα με άσπρη τέμπερα πίσω “Blues Brothers” Και βγήκα βόλτα με τα πόδια για να πάω…πού; Ούτε κι εγώ δεν ήξερα. Γύρισα και άναψα κεριά κλείνοντας την πόρτα του δωματίου μου στους γονείς μου και έβαλα δυνατά με τη σειρά όλους τους δίσκους που κατείχα, αφήνοντας αυτόν εδώ τελευταίο όπως κάνουμε με τις καλύτερες μπουκιές του πιάτου μας…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το γεγονός του ότι το πολυπόθητο κινηματογραφικό μα και μουσικό come back το 1998 με τίτλο “Blues Brothers 2000” με ήθελε έως και απογοητευμένο, ίσως «παρηγορήσει» εσένα που ανέφερα παραπάνω, αφού αποδεικνύει μια άλφα αντικειμενικότητα βρε αδελφέ. Ήμουν όμως (και πάλι) τυχερός ως επίσημος φωτογράφος της ιστορικής πρεμιέρας στην Αθήνα στο «Αττικόν» (από εκεί οι εικόνες που παραθέτω), αφού πέρα από την θέαση της μέτριας ταινίας, κάθισα δίπλα στους ήρωές μου και αργότερα ήμουν όλο το βράδυ με τους Cropper, Murphy & Dunn, φάγαμε, ήπιαμε, μου υπέγραψαν τους δίσκους των Booker T & the MG’s…

Γκέγκε;;; Ή αναρωτιέσαι ακόμη;

Photos in Athens 17/6/1998 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

  • Line up:

    Elwood Blues – φωνητικά, φυσαρμόνικα

    "Joliet" Jake Blues – φωνητικά

    Steve "The Colonel" Cropper – κιθάρα

    Donald "Duck" Dunn – μπάσο

    Murphy "Murph" Dunne – πλήκτρα

    Steve "Getdwa" Jordan – τύμπανα

    Tom "Bones" Malone – σαξόφωνο

    Lou "Blue Lou" Marini - σαξόφωνο

    Matt "Guitar" Murphy – κιθάρες

    Alan "Mr. Fabulous" Rubin – τρομπέτα

    Tom "Triple Scale" Scott – σαξόφωνο

    Paul "The Shiv" Shaffer – πλήκτρα

    Jeff Mironov – κιθάρα

  • Recommended releases:

    Νομίζω σας κάλυψα ήδη στο κείμενο, σωστά; Αν και από τα μετέπειτα albums το “Red, White & Blues” είναι σε στιγμές πάρα πολύ καλό επίσης! 

     

Read 165 times

Leave a comment