MONUMENTS: RISHLOO "Living as Ghosts with Buildings like Teeth" (Self- Financed - 2015)

Wednesday, 02 March 2016 18:04
Published in Monuments

«Το προηγηθέν άλμπουμ μας κυκλοφόρησε το 2009 και γύρω στα δυο χρόνια αργότερα ξεκινήσαμε να δημιουργούμε βήμα-βήμα τα τραγούδια που αποτελούν πλέον το σώμα του Living as Ghosts…» μου δήλωσε στις αρχές του 2016 ο αρχιτέκτονας του Αμερικάνικου κουαρτέτου, David Gillet.

«Ξάφνου ήρθαμε αντιμέτωποι με το άχαρο γεγονός του ότι ο τραγουδιστής μας, ο Drew, είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη Μουσική, όντας βουτηγμένος σε προσωπικά του προβλήματα. Γεγονός που με τη σειρά του επέφερε αντίστοιχα προβλήματα και στις τάξεις του μουσικού μας σχήματος, αφού βλέπαμε το νέο μας υλικό να κάθεται στο ράφι για τρία ολόκληρα χρόνια… Σε σημείο τέτοιο, που κάποια στιγμή έπεσε στο τραπέζι ακόμη και η ιδέα να ηχογραφήσουμε αυτά τα φρέσκα τραγούδια αλλάζοντας όνομα»…

Δεν θέλω να φανταστώ τι θα γινόταν αν ο χαρισματικός Andrew δεν επέστρεφε τελικά στους Rishloo. Δεν θέλω, γιατί δίχως τις αλλόκοσμες φωνητικές επιλογές του που κυριολεκτικά στοιχειώνουν ανατριχιαστικά τις εννιά περιπετειώδεις συνθέσεις, το καλλιτεχνικό απόβαρο του παρουσιαζόμενου έργου θα ήταν πιθανότατα φτωχότερο. Όχι πιθανότατα. Σίγουρα. Όπως και να ονομαζόταν το νέο σχήμα, ότι μονοπάτι κι αν επέλεγαν οι υπόλοιποι τρεις, μου είναι δύσκολο να οραματιστώ κάτι ισάξιο με τούτο το ξεχωριστό σμαράγδι.
Ο Χρόνος επιμελής γίγνεται πάντων κριτής. Δεν το ξεχνώ αυτό το αξίωμα! Και είναι πράγματι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσει κάποιος να «προφητεύσει» και να προσυπογράψει για οποιοδήποτε καλλιτεχνικό έργο που δεν έχει «δοκιμαστεί» από τον Χρόνο, ότι έχει τη στόφα του Μνημειώδους. Το ρίσκο του να αποτελέσει αυτή μια λανθασμένη γνωμοδότηση, είναι μέγιστο. Όμως επιτρέψτε μου να μην ξεχνώ και έτερο αξίωμα… Ότι σε κάθε κανόνα, υπάρχουν και εξαιρέσεις που τον επιβεβαιώνουν! Έτσι λοιπόν, ακόμη κι αν οι τετρακόσιες μόλις μέρες που πέρασαν από την κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου μοιάζουν με κόκκο άμμου στην έρημο της Σαχάρα, όλες μου οι αισθήσεις με θέλουν να παρουσιάσω το “Living like Ghosts…” ως ένα διαχρονικό κόσμημα που όσο περνούν τα χρόνια, αντί να θαμπώνει, θα εξαπλωθεί μαζί με όμοιά του, πλουτίζοντας και διευρύνοντας την μουσική που αποκαλούμε προοδευτική. Άλλωστε είναι ελάχιστες οι φορές που πήρα εξίσου «παρακινδυνευμένη» απόφαση… Θυμάμαι το “Lateralus” των Tool, το “Toxicity” των System of a Down, το ομώνυμο ντεμπούτο των Rage Against the Machine και πάει λέγοντας. Η πιο πρόσφατη από αυτές;;; Το αριστουργηματικό “The Raven that Refused to Sing” του αστείρευτου Steven Wilson στα 2013.
Η πρώτη ολοκληρωμένη ακρόαση του μεγαλεπήβολου έργου προκαλεί τα γνώριμα σημάδια πάνω σου: σε θέλει βουβό & αποσβολωμένο. Λίγο να παίζεις κάποιο όργανο ή να τραγουδάς, κάθεσαι σα χάνος και σκέφτεσαι «τι έγινε εδώ ρε συ;». Και τούτο διότι την ίδια στιγμή που η τεχνική κατάρτιση & υπεροχή των τεσσάρων είναι ξεκάθαρη όπου οι ανάγκες του τραγουδοποιού το απαιτούν, είναι η μουσικότητα της ψυχής του ακούσματος που σε θέλει ερωτευμένο μαζί του! Γεμάτο γόνιμες εναλλαγές, περίτεχνα δομημένες, το άλμπουμ μοιάζει να ζει ένα 24ωρο σε όλα του τα στάδια. Με άλλα λόγια…ΑΝΑΠΝΕΕΙ. Άλλοτε νευριάζει, μετά μελαγχολεί, γκρινιάζει, δακρύζει, φωνασκεί. Μονάχα ένα πράγμα δεν το ακούς να κάνει δυστυχώς: δε χαμογελά/γελά ούτε στιγμή...
Ένα πάντρεμα αγαπημένων σχημάτων όπως οι Dredg (ναι, πρώτιστα), The Mars Volta, Steven Wilson/Porcupine Tree, Coheed and Gambria, Tool, Leprous μα και Muse σε αιχμαλωτίζει και συγχρόνως, σε θέλει να υποκλίνεσαι στην μοναδικότητα που οι Rishloo προτάσσουν & καταφέρνουν αμέσως κιόλας, από το εισαγωγικό “The Great Rain Beatle”. Κι αυτό το “Dark Charade” Θεέ μου… Εκεί που οι πρώιμοι Genesis/Yes συναντούν τους δικούς μας Aphrodite’s Child και ξάφνου όλοι μαζί παρέα σαλτάρουν σαράντα χρόνια μπρος!
Τίποτα.
Άκουσε το.
Τα υπόλοιπα που αράδιασα εδώ έως και περιττεύουν, ως πινακίδες αναγγελίας προορισμού.

 

  • Line up:

    Andrew Mailloux (φωνητικά), David Gillett (κιθάρες), Jesse Smith (τύμπανα), Sean Rydquist (μπάσο)

  • Recommended releases:

    Αν και εδώ παρουσιάστηκε το (μακράν) κορυφαίο τους έργο έως και σήμερα, θεωρώ έως και αδύνατον να μην σου αρέσουν επίσης και τα τρία προηγηθέντα. Το σίγουρα πιο «απλοϊκό» & «μοντέρνο» ντεμπούτο τους στα 2004, “Terras Fames”, θα σε κερδίσει με την ατμοσφαιρική του μελωδικότητα. Το «οπισθοδρομικό» ως ρομαντικότερο “Eidolon” κοιτά πολύ περισσότερο πίσω, στα χρυσοκέντητα 70’ς, γεγονός άκρως θεμιτό για όλους εμάς, και τέλος το περιπετειώδες “Feathergun” αποτελεί φανερά (πλέον) την αερογέφυρα που τους ανέβασε εδώ που ανήκουν- στην αφρόκρεμα του ιδιώματος, ανάμεσα στους ηγήτορες του αύριο.  

Read 564 times

Leave a comment