MONUMENTS: LITTLE RICHARD "Here’s Little Richard" (Specialty - 1957)

Wednesday, 23 March 2016 19:15
Published in Monuments

Έχοντας ήδη ορίσει τρία από τα τέσσερα άκρα των συνόρων του μουσικού μας ιστότοπου, η επιλογή του πρώτου lp του θρυλικού Richard Wayne Penniman ήταν έως και αναμενόμενη ώστε να ξεδιπλωθεί πλήρως ο «χάρτης» μας.

Με το “Abbey Road” να εκπροσωπεί τα πολυπλατινένια έργα που σημάδεψαν ανεξίτηλα το Rock’n’Roll, το “Junkies…” των Jericho Jones να αποδεικνύει την εξίσου μεγάλη ανάγκη μας να αναδεικνύουμε κρυφούς θησαυρούς και το “Living as Ghosts…” των Rishloo να αποτελεί έμπρακτη δέσμευσή μας πως έχουμε τα αυτιά μας εξίσου ανοιχτά για κάθε ξεχωριστό έργο του σήμερα, απέμενε το να οριοθετήσουμε το πόσο πίσω είμαστε πρόθυμοι να ταξιδέψουμε, πόσο βαθιά στις ρίζες θέλουμε να σκάψουμε παρέα...

Οι επιλογές μας μετρημένες στα δάχτυλα σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα. Το “Rock Around the Clock” του Billy Halley and His Comets και τα “Elvis Presley” & “Jerry Lee Lewis” των δύο Λευκών Βασιλέων είναι σίγουρα τρείς από τις κορυφαίες εξ αυτών. Αν λοιπόν μετά από έντονη εσωτερική πάλη κατέληξα στον πρώτο μεγάλης διάρκειας δίσκο του παρουσιαζόμενου έγχρωμου ιερέα, είναι γιατί θεωρώ πως χρωστάμε πάρα μα πάρα πολλά στους Αφροαμερικάνους!!! Αν η καθημερινή τους πάλη για επιβίωση δεν είχε βρει διέξοδο στα blues που τούτοι ξεγέννησαν, αν το ανήσυχο πνεύμα τους δεν είχε εφεύρει την πρωτόλεια χορευτική jazz, δεν θα μιλούσαμε εξήντα χρόνια μετά για rock’n’roll, rock, hard rock, heavy metal… Κι αν θες να το πω αλλιώς κι αλλιώτικα, προσωποποιημένα, ο Richard ήταν ο πρώτος που παραμόρφωσε οριακά τις φωνητικές του χορδές με γρέζι ανατριχιαστικό, βάζοντας μια για πάντα φωτιά στα μπατζάκια των συναδέλφων του, θέτοντας τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη! Κι αν για κάποιο περίεργο λόγο δεν αρκούν όλα τα παραπάνω ως επιχειρήματα της επιλογής αυτής, οκ, δες τότε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του αείμνηστου Lemmy ή διάβασε τα όσα έχει δηλώσει για αυτόν το ζωντανό θρύλο: «Ο Little Richard είναι ο Χρυσός Θεός του Rock’n’Roll. Είναι ο καλύτερος! Τραγούδησε αυτά που ένιωθα μέσα μου. Ήμουν δώδεκα μόλις χρονών όταν πρωτάκουσα αυτόν και την μουσική του, και εξαρχής ένιωσα πως ήταν η δική μου μουσική!».

Κάτι που αγνοεί ή ξεχνά μεγάλο μέρος των μουσικόφιλων είναι το ότι οι δίσκοι μεγάλης διάρκειας (long play, l.p.) υπήρξαν αρκετά μεταγενέστερη ανακάλυψη της μουσικής βιομηχανίας. Προηγήθηκαν για δεκαετίες οι γυάλινοι δίσκοι 78 στροφών που σε κάθε τους πλευρά είχαν ένα και μόνο καταγεγραμμένο τραγούδι, για να τους διαδεχθούν τα επτάϊντσα βινύλια 45 στροφών με περιεχόμενο ισόποσες συνθέσεις. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή ξεκίνησε η μόδα τις συλλογής πολλών τραγουδιών (singles) και η από κοινού κυκλοφορία τους σε δίσκους 33 στροφών. Τέτοιο είναι και το παρουσιαζόμενο album του Penniman.

Αιχμή του δόρατος που ανοίγει λοιπόν εδώ την αυλαία, η καταιγιστική επιτυχία “Tutti Frutti” που είχε κυκλοφορήσει δυο χρόνια πριν σε επτάϊντσο. Όμως σε μια κοινωνία όπου οι έγχρωμοι έχαιραν ακόμη ντροπιαστικής έως και απάνθρωπης μεταχείρισης, η εν λόγω επαναστατική σύνθεση του Richard έγινε, δυστυχώς, πασίγνωστη μέσα από τις διασκευές των Pat Boone & Elvis Presley… Να λοιπόν γιατί το “Here’s Little Richard” ήρθε στα 1957 ως ανοικτή συστατική επιστολή να βάλει τα πράγματα στη θέση τους! Φορτωμένο με έντεκα ακόμη τραγουδάρες, κατάφερε να σκαρφαλώσει κόντρα σε κάθε ρατσιστική τρικλοποδιά στη θέση 13 των charts του Billboard. Τα “Long Tall Sally”, “Jenny, Jenny”, “Rip it Up”, “Ready Teddy” & “Slippin’ and Slidin’ “ απέδειξαν μια για πάντα το πρωτοποριακό, ατίθασο ταλέντο του αεικίνητου μουσικοσυνθέτη που τραγούδαγε όπως κανένας άλλος, έπαιζε πιάνο και στιχουργούσε ανέμελα, γαργαλιστικά, όμως συγχρόνως και επαναστατικά. Με rhythm section ξεσηκωτικό και δυο σαξόφωνα (τενόρο & βαρύτονο) σε ρόλο έως και πρωταγωνιστικό, ενορχήστρωνε μοναδικά τα εκρηξιγενή τραγούδια του έχοντας στο πλάι του καταξιωμένους session μουσικούς από την μεγάλη σχολή της Νέας Ορλεάνης (βλέπε line up).

Είναι λογικό λοιπόν για όσους τυχών δεν γνώριζαν όλα τα παραπάνω να αναρωτιούνται γιατί δεν χαίρει της διασημότητας των τριών προαναφερθέντων γιγάντων… Ο πρώτος ανασταλτικός παράγοντας καταγράφηκε ήδη πιο πάνω και είναι το χρώμα του δέρματός του. Δεύτερη τροχοπέδη υπήρξε η ξαφνική, απρόσμενη στροφή του στη Θρησκεία με το που ολοκλήρωσε την περιοδεία για τις ανάγκες προώθησης του παρουσιαζόμενου δίσκου. Πέντε ολόκληρα χρόνια τότε (1957-1962), πάνω στα ντουζένια του, και άλλα πέντε αργότερα (1979-1984), εγκατέλειψε πλήρως κάθε τι που αφορούσε τη μουσική και αφοσιώθηκε στη Βίβλο… Αποτέλεσμα της επιλογής του αυτής ήταν πως από τότε και μετά, μπήκε στο νοσταλγικό club των παροπλισμένων ηρώων του παρελθόντος, με κάποιες σποραδικές δισκογραφικές μα και ζωντανές εμφανίσεις του να κρατούν το όνομά του στα μετόπισθεν…

Με εξηνταπέντε χρόνια πορεία, στα μέσα του 2013 ο τιτάνας του Rock’n’Roll δήλωσε και επισήμως την αποστράτευση του στο περιοδικό “Rolling Stone”, αφού ο μόνιμος εκφυλισμός των ισχίων του τον ήθελε να υποφέρει από ισχιαλγία, τόσο, που τον Ιούνιο του 2012 αναγκάστηκε να διακόψει την ζωντανή του εμφάνιση στο Howard Theater της Washington ομολογώντας από μικροφώνου «Χριστέ μου, σε παρακαλώ, βοήθησε με, δεν μπορώ να πάρω ανάσα… Είναι τρομερό!»…. Και εδώ ίσως κάποιοι θυμηθούν το γνωστό, άχαρο ρητό «καλύτερα να καείς στις φλόγες σου, παρά να ξεθωριάσεις». Επιτρέψτε μου όμως σε περιπτώσεις πρωτοπόρων εξερευνητών όπως του Penniman να θεωρώ πως, ΟΧΙ, δεν έπρεπε να έχει ψοφήσει σαν το σκυλί πνιγμένος από τον εμετό του, να κρεμαστεί νέος ή να φύγει άψαλτος από υπερβολική δόση ηρωίνης για να τον τοποθετούμε εκεί ψηλά που του πρέπει. Είναι αυταπόδεικτη υποχρέωσή μας να τον τιμάμε εξίσου ως ζωντανό θρύλο. Αυτόν, τον Jerry Lee Lewis, τον Chuck Berry, τον Buddy Guy - τέλος!!!

Το “Here’s Little Richard” γίνεται του χρόνου εξήντα χρονών. Εξήντα χρονών Μνημείο. Δεσπόζει εκεί ψηλά ως κορυφαίο ανάμεσα σε όμοιά του, ώστε να μας θυμίζει πως ο Μικρός Ριχάρδος υπήρξε υπέρ το δέον Λεοντόκαρδος!

  • Line up:

    Little Richard (φωνητικά, πιάνο)

    Lee Allen & Alvin "Red" Tyler (σαξόφωνο)

    Frank Fields (μπάσο)

    Earl Palmer (τύμπανα)

    Edgar Blanchard (κιθάρα)

  • Recommended releases:

    Ότι πρόλαβε να ηχογραφήσει μεταξύ 1951 και 1957 αναδεικνύει το πηγαίο ερμηνευτικό ταλέντο του τραγουδοποιού και συστήνεται ανεπιφύλακτα. Πολλά από αυτά τα singles έχουν συμπεριληφθεί σε αμέτρητες μεταγενέστερες συλλογές και το μόνο που πρέπει να έχει στο νου του κανείς είναι να μην πέσει σε «αρπαχτές» κάκιστων ζωντανών ηχογραφήσεων… 

     

Read 400 times

Leave a comment