MONUMENTS: THE BEATLES "Abbey Road" (Apple -1969)

Saturday, 30 January 2016 09:39
Published in Monuments

Πώς αλλιώς θα μπορούσα να ανοίξω την κουρτίνα τούτης της νέας μας προσπάθειας, αν όχι με τους Beatles; Στον τοίχο που βρίσκεται απέναντι στο υπνοδωμάτιό μου (με το που θα ανοίξω τα μάτια μου κάθε μέρα), υπάρχει τυπωμένη αυτοκόλλητη φωτογραφία τοιχογραφίας με το μνημειώδες γνωμικό/στίχο του Sir Paul McCartney “And in the End, the Love you Take is Equal to the Love you Make”… Τι να λέμε.

Τα είπε όλα, μονοκονδυλιά, κλείνοντας αρχοντικά & πανανθρώπινα την αυλαία όχι μόνο του εδώ τιμώμενου δίσκου, μα και της μπάντας αυτής καθαυτής! Ναι. Τούτη η πηγαία, λυρικά μελοποιημένη ρήση υπήρξε (ερήμην τους;) το τελευταίο πράγμα που εγκλώβισε η μαγνητοταινία και ήθελε τους Τέσσερεις Φανταστικούς να συμπράττουν εντός των τειχών … “The End”. Βλέπεις, το μικροσκοπικό “Her Majesty” ηχογραφήθηκε πριν, κι ας τοποθετήθηκε τελευταίο αποτελώντας ουσιαστικά το πρώτο “hidden song” της εξηντάχρονης εποποιΐας του Rock’n’Roll, αφού δεν αναφέρεται πουθενά στο οπισθόφυλλο της πρωτότυπης έκδοσης του βινυλίου.

Η ενιαία, οπερατική δομή της δεύτερης πλευράς του βινυλίου όπου το ένα τραγούδι διαδέχεται το άλλο δίχως κενά,  αποτέλεσε άλλη μια από τις αμέτρητες καινοτομίες του κουαρτέτου που άλλαξε το χάρτη της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής του 20ου αιώνα. «…Ώσπου κάποια στιγμή έπεσε στο τραπέζι ή ιδέα να συμπτύξουμε όλα τους» δηλώνει ο McCartney για τα έντεκα τραγούδια της, «πράγμα που προσέδωσε έναν πολύ όμορφο, οπερατικό χαρακτήρα στη δεύτερη πλευρά του, αφού έτσι ξεμπερδέψαμε από αυτά με τον καλύτερο τρόπο».     

Ουδέποτε κατάλαβα γιατί τούτο το αριστουργηματικό έργο υπολείπεται (για κάποιους) του ιδιοφυούς “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”… Ούτε πρόκειται!

Το “Abbey Road” κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1969 και ήταν το τελευταίο ηχογράφημα των Beatles, αφού το “Let it Be” είχε ηχογραφηθεί το Γενάρη της ίδιας χρονιάς, κι ας επιλέχθηκε «στρατηγικά» να κυκλοφορήσει το Μάιο του 1970 ώστε να συνοδεύσει την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία. «Ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν ο Paul μου τηλεφώνησε και μου ανακοίνωσε πως αποφάσισαν να φτιάξουν άλλον ένα δίσκο» δηλώνει ο έτερος Sir της ομάδας, ο παραγωγός George Martin και συνεχίζει: «Θες να κάνεις την παραγωγή;» με ρώτησε, και η άμεση απάντησή μου ήταν «Μόνο αν με αφήσετε να το κάνω όπως συνηθίζαμε να το κάνουμε». «Ναι, θέλουμε» μου απάντησε ο Paul και εγώ διευκρίνισα «Συμπεριλαμβανομένου και του John;;;» και απάντησε «Ναι, ειλικρινά».

Παρότι η παντοκρατορία του Paul είναι πασιφανής σε τούτο το αριστουργηματικό έπος - ναι, η Μελωδία γιορτάζει! - δεν ήταν δυνατόν σε τούτο το κύκνειο άσμα να μην αντιπροσωπεύεται κάθε αναντικατάστατη μονάδα της μαγικής συνταγής που τους θέλει μια για πάντα, φαινόμενο μοναδικό.  Έτσι λοιπόν ο John ανοίγει και κλείνει την αυλαία της πρώτης πλευράς όπως μονάχα αυτός ήξερε…αλλόκοσμα.

Τα “Come Together” & “I Want You (She’s So heavy) στρεβλώνουν παραμορφωτικά το εξωγήινο τοπίο σε σημείο… «εγκληματικό»! Όπως κάνει άλλωστε και το στοιχειωμένο “Because” στη δεύτερη. Ας μου επιτραπεί όμως να σταθώ λιγάκι στο πολυδαίδαλο, χαοτικό, επικολυρικό “I Want You…” αφού ανέκαθεν θεωρούσα πως ο διακαής πόθος του John για την Yoko ξεγέννησε την πρώτη ανάσα αυτού που εδώ και χρόνια βαπτίσαμε Heavy Metal (ενώ οι γεννήτορες του το ονόμαζαν heavy rock, ή ακόμη πιο απλά, rock). Κι αν με θάρρος γνώμης το ισχυριζόμουν σθεναρά, από την δεύτερη τηλεφωνική κουβέντα μου με τον Αρχιτέκτονα του ιδιώματος, Tony Iommi, μπορώ πλέον έως και να το «επιβάλω». Απευθυνόμενος λοιπόν στον άνθρωπο που το γέννησε, του δήλωσα πως θεωρώ ότι οι πρώτοι-πρώτοι σπόροι της βαρυμεταλλικής μουσικής βλάστησαν από τους Beatles όχι μόνο με το "Helter Skelter", μα και με τούτο εδώ. Η απάντησή του;;; «Οπωσδήποτε! Οι Beatles όμως δε φταίνε μόνο για αυτό, φταίνε για όλα όσα συνέβησαν μετά από αυτούς, μαζί με τον Hendrix!»…

Επιστρέφοντας στην προσφορά του καθενός εκ των δημιουργών, να θυμίσω πως εδώ ο ταπεινόφρων, υπερευαίσθητος Harrison έγραψε εδώ δυο από τα σημαντικότερα άσματα του σχήματος. Τα “Here Comes the Sun” & “Something” αποτελούν παντοτινά κοσμήματα γλυκόπικρης μελαγχολίας, δημιουργώντας μια καίρια δομική, δημιουργική αντίθεση με το ανέμελο “Octopus’s Garden” του Ringo που για άλλη μια φορά, κάνει το μικροσκοπικό του θαύμα χαρίζοντάς μας μεταξύ άλλων και το μοναδικό του αυτοσχεδιασμό στα τύμπανα στην επτάχρονη δισκογραφική πορεία του συγκροτήματος.
Όσο για το ευφυές, ευρηματικό εξώφυλλο του δίσκου που έκτοτε στέλνει εκατομμύρια επισκέπτες να φωτογραφηθούν σε τούτη τη διάβαση, ήταν ιδέα του McCartney την οποία στήριξε και ολοκλήρωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Apple Records, John Kosh, αφού επέβαλε στην ομάδα να μην αναφέρεται πουθενά το όνομα του συγκροτήματος, μα ούτε και ο γενικός του τίτλος. Τη στιγμή αποθανάτισε ο συνάδελφος Iain Macmillan ανεβασμένος σε μια σκάλα, με τροχονόμο να προσέχει τα νότα του…

«Ήταν ένα πάρα πολύ ευχάριστο album» θυμάται ο Martin, «αφού όλοι μας δουλέψαμε με πολύ κέφι και δημιουργικότητα. Για αυτό και του έχω αδυναμία…»
«Θεωρώ πως πριν τη συνάντησή μας για το Abbey Road ήταν σα να βγάλαμε τα γάντια του μποξ ώστε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ένα πολύ καλό δίσκο» ομολογεί ο Paul.

Και ο Ringo συμπληρώνει «Ξέρετε, το τελευταίο τμήμα του Abbey Road το θεωρώ ακόμη ως ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της συνύπαρξής μας».

Προσυπογράφω ταπεινά, με δέος και ευγνωμοσύνη…

  • Line up:

    Paul McCartney (μπάσο, φωνητικά), John Lennon (κιθάρες, φωνητικά), George Harrison (κιθάρες, φωνητικά), Ringo Starr (τύμπανα, φωνητικά), Billy Preston (πλήκτρα)

  • Recommended releases:

    Κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει ούτε καν ένα μέτριο στουντιακό δισκογράφημα των Fabulous Four. Ακόμη και τα πρώτα, πρώιμα έργα τους που για κάποιους(;) είναι «χαζοχαρούμενα», περιέχουν ανυπέρβλητα δείγματα ραδιοφιλικής τραγουδοποιϊας.

    Από κει και πέρα, ναι, προτιμώ την «ώριμη» περίοδό τους που ξεκίνησε από το “Help” του 1965 και έληξε με το “Let it Be” στα 1970 που, ως κυκλοφορία, σηματοδότησε την διάλυσή τους. Πέντε χρόνια, εννιά albums, διαμάντια παντοτινά!   

Read 583 times

Leave a comment