MOMUMENTS: TNT "Knights of the New Thunder" (Polygram/Vertigo – 1984)

Friday, 13 May 2016 10:47
Published in Monuments

Όταν το δόρυ έχει δυο αιχμές!

Δε θέλει μονάχα περίσσιο θράσος & τσαμπουκά ώστε να σηκώσεις ανάστημα ως Νορβηγός (εν έτει 1984!) και να διεκδικήσεις μια θέση στην κορυφή του Αγγλοσαξονικού Heavy Metal. Πιότερο από όλα, θέλει ιδιαίτερο ταλέντο & σκληρή δουλειά. Ε, λοιπόν, στην περίπτωση των μελωδών TNT συνηγόρησαν όλα τα απαραίτητα, αφού η αποσβολωτική φωνή του (Αμερικανού) Tony Harnell και η ala Eddie Van Halen κιθαριστική δεινότητα του Ronni Le Tekro όπλισαν καίρια, με δυο αιχμές, το δόρυ αυτής της αξέχαστης πολιορκητικής μηχανής!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την νίλα που έπαθα όταν αποθανάτισα επί σκηνής το επανενωμένο κουαρτέτο σε μια από τις τέσσερεις σκηνές του πολυαγαπημένου μου Sweden Rock Festival, το 2004… Ήταν στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του πανέμορφου “My Religion” που τους επαναπροσδιόρισε μονομιάς στη νέα χιλιετία. Πόλος έλξης για με μα και για αμέτρητους ακόμη, η επιστροφή του Tony στις τάξεις των Σκανδιναβών. Και ναι, ο άνθρωπας μας πήρε τα μυαλά από σκηνής στο Solvesborg, ποια ηλικία μου λες και κουραφέξαλα!!! ΜΙΑ νότα δεν του ξέφυγε, ούτε και κείνη που στρογγυλοκάθεται στην κορυφή του Κόσμου. Αριστερά του, ο έτερος Μάγος του Οζ. Γνήσιος απόγονος μα και συνοδοιπόρος του επιδεξιότερου εν ζωή ηλεκτρικού κιθαρίστα της Γης (του Eddie ντε, γνώμη μου και καμάρι μου), ο Ronni έδεσε κόμπο την φθαρμένη του Stratocaster με τα χέρια… «δεμένα».

Το “Knights…” ήταν το πρώτο album TNT που απέκτησα με το που κυκλοφόρησε στη χώρα μας. Όμως δεν φταίει (μονάχα) αυτό που το θεωρώ μνημειώδες στο είδος του. Το ντεμπούτο τους μου είχε ξεφύγει, όμως όταν το άκουσα αργότερα, καταχώρησα την αντικατάσταση του ιδρυτικού Dag Ingebrigtsen από τον Harnell ως μια από τις πιο πετυχημένες μεταγραφές στην ιστορία του σκληρού ήχου, παρότι δεν είμαι αγνώμων!
Το λέω αυτό διότι υποκλίνομαι στη συγγραφική ικανότητα του πρώτου τραγουδιστή, αφού σε κείνον ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των μελωδικών γραμμών και των στίχων του παρουσιαζόμενου έργου. Έτοιμο demo έλαβε στα χέρια του ο Tony, και συμπλήρωσε καίρια στίχους σε όσα τραγούδια δεν είχαν. Μάλιστα, τα “U.S.A.” & “Eddie” εμπεριέχονταν σε διαφορετικές εκτελέσεις στο ομώνυμο πρώτο δίσκο του σχήματος και εδώ, επαναπροσδιορίστηκαν.

Το “Knights…” αγαπιέται με το πρώτο κιόλας άκουσμα. Είναι ελάχιστες οι φορές που το ευθυτενές Heavy Metal έχει τόσο αξιομνημόνευτο, μελωδικό χαρακτήρα, δίχως να γίνεται από κρασί…«βυσσινάδα»! Έτσι λοιπόν παραμένει το πιο «σκληρό» τους εγχείρημα έως και την κυκλοφορία του πιο πρόσφατου “A Farewell to Arms” (2010) όπου επέστρεψαν «βαριοί» με τον έτερο Tony στην θέση του Harnell από το 2006, τον Βρετανό Mills (άλλη φωνάρα, για όποιους αγάπησαν και τους Shy). Μάλιστα όπως ανακάλυψα στο διαδίκτυο, με το που κυκλοφόρησε τούτο το τελευταίο τους album, ο Mills πήγε μια βόλτα στον άλλο Κόσμο και ξαναγύρισε όταν έπαθε καρδιακή προσβολή στο αεροδρόμιο του Oslo, αφού για καλή του τύχη, η άμεση προφορά των πρώτων βοηθειών από το παραϊατρικό προσωπικό τον επανάφερε στη Ζωή…

Κι αν γράφω «επέστρεψαν πιο βαριοί», μην παρεξηγηθώ: όχι μόνο δεν με ενόχλησε η ενδιάμεση στροφή τους στο μελωδικότατο hard rock, μα όπως θα ανακαλύψτε και στις προτεινόμενες κυκλοφορίες, υπήρξαν πάμπολλες φορές που με ενθουσίασε! Τρανό παράδειγμα αυτού, το άρτιο & απολαυστικότατο “Tale no Tails” του 1987.

Υ.γ.: Το πρώτο, αυθεντικό εξώφυλλο του δίσκου που παραθέτω εδώ απαγορεύτηκε στη Νορβηγία με το που κυκλοφόρησε! Αποτέλεσμα αυτού, ο σχεδιασμός του εξωφύλλου που κι εγώ κατέχω, αφού μονάχα στην Ιαπωνία επέτρεψαν την ζωγραφιά με τις δυο ημίγυμνες Αμαζόνες… Ποιοι; Οι δια ροπάλου «πατροπαράδοτοι» έως και σεξουαλικά καταπιεσμένοι Ιάπωνες, που απαγορεύουν σκηνές hard core στις πορνοταινίες τους! Άβυσσος…

  • Line up:

    Ronni le Tekrø (κιθάρες)

    Tony Harnell (φωνητικά)

    Morty Black (μπάσο)

    Diesel Dahl (τύμπανα)

  • Recommended releases:

    Αν ισχυριστώ πως κατά την ταπεινή μου άποψη οι Νορβηγοί δεν έχουν υποπέσει ποτέ σε «ολίσθημα» κυκλοφορόντας έστω και ένα μέτριο δίσκο, θεωρώ πως ελάχιστοι θα εναντιωθούν. Άρα όλα τους τα έργα είναι προτεινόμενα από μέρους μου για όσους αγαπούν την μελωδική, ευφάνταστα εμπορική πλευρά του hard & heavy.  

    Αν τώρα θες να ξεκινήσεις με τα τρία ποιο «αναγκαία» τους έργα, τότε, πέρα από το παρουσιαζόμενο φυσικά, θα σε στρέψω προς τα “Tell no Tails” (1987), “Intuition” (1989) & “Realized Fantasies” (1992). 

     

     

     

Read 614 times

Leave a comment