MONUMENTS: JERICHO JONES "Junkies, Monkeys and Donkeys" (A&M Records - 1971)

Wednesday, 17 February 2016 14:59
Published in Monuments

Θεωρώ αναγκαία την «οριοθέτηση» της στήλης, όχι μόνο για όσους δεν τυγχάνουν γνώστες & ακόλουθοί της μέσα από τις σελίδες του Metal Hammer, μα για όλους τους αναγνώστες μας, αφού θέλω να καταστήσω απόλυτα σαφές πως και σε τούτη τη νέα μας προσπάθεια παραμένουμε συνειδητά ορθάνοικτοι στην Καλή Μουσική όπως την όρισε αφαιρετικά ο ανένταχτος Frank Zappa: «υπάρχουν μονάχα δύο είδη μουσικής, η καλή και η κακή».

Ανοίγοντας λοιπόν την αυλαία με ένα κραυγαλέο στανταράκι όπως το “Abbey Road” των The Beatles υπέδειξα σαφέστατα πως τα μνημειώδη έργα που υπήρξαν συγχρόνως και πολυπλατινένιες κυκλοφορίες με ρεκόρ πωλήσεων που μετέτρεψαν τους δημιουργούς τους σε Κροίσους, ΔΕΝ αποκλείονται ως «προφανή»! Εξίσου συνειδητά λοιπόν η στήλη επιστρέφει, στον αντίποδα, με ένα «κρυμμένο θησαυρό» που χρειάζεται να σκάψεις βαθιά σε υπόγεια καπηλειά μεταχειρισμένων βινυλίων για να ανακαλύψεις την ομορφιά του, όπως και στην τσέπη σου αν θες να τον αποκτήσεις… Ιδού λοιπόν o «Βορράς», ιδού και ο «Νότος». Απομένει με τις δυο επόμενες προτάσεις μου να υποδείξω «Ανατολή» & «Δύση», δηλαδή το ότι θα παρουσιαστούν από εδώ μνημεία του χθες και του αύριο, από το 1955 έως και την επερχόμενη κυκλοφορία των τάδε που, λόγω επιτηδεύματος, έρχεται στα χέρια μας έως και δύο μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία της! Αν και εφόσον αυτή κρίνεται απαστράπτουσα φυσικά…

Οι Jericho Jones ξεκίνησαν ως Churchill’s και κατέληξαν ως Jericho νέτο σκέτο. Δημιουργήθηκαν στο Tel Aviv του Ισραήλ το 1965 και καταρχήν βάδισαν στα χωράφια της καθαρής ψυχεδέλειας. «Ήταν ο Ellis Elias, o υπεύθυνος της δισκογραφικής μας Red Bus Company που μας πρότεινε στις απαρχές του 1971 να μετακομίσουμε μόνιμα στην Αγγλία και να αλλάξουμε-για λόγους προφανείς!- το όνομά μας» δηλώνει ο Huxley σε συνέντευξή του το 2012 και συνεχίζει: «είπαμε να συνδυάσουμε τις δυο πραγματικότητες, οπότε καταλήξαμε στο Jericho ως πρώτο συνθετικό που θα παραπέμπει στη Μέση Ανατολή και το Jones ως δεύτερο, αφού η Αγγλία είναι γεμάτη από αυτούς!».

Ακούγοντας το συμπαγές, πλουσιότατο & πολυδιάστατο μουσικό περιεχόμενο του διπλού άλμπουμ, αποτελεί Ηράκλειο Άθλο το ότι όλο το έργο ηχογραφήθηκε στα Tangerine Studios του Λονδίνου σε οκτώ κανάλια, μέσα σε εικοσιτέσσερεις μόλις ώρες!!! Ο χαρακτήρας του “Junkies…” ; Ένα ευφάνταστο, γόνιμο πέρα-δώθε στα συγγενή και λατρεμένα μας μουσικά ιδιώματα εποχής: το ευθυτενές hard rock με ρινίσματα proto-metal (“Man in the Crowd”, “Freedom”, “Time is Now”), το progressive/art rock (“Yellow and Blue”, “No School Today”) με κάποια απομεινάρια ψυχεδέλειας ως πλούσιες πινελιές (“There is Always a Train”), μα και συνθέσεις που γεφυρώνουν όλα τα παραπάνω όπως το “What Have we Got to Loose” που έκλεινε καίρια την αυλαία στο πρωτότυπο βινύλιο. Για τους ενημερωμένους, θα αναφέρω επιλεκτικά δυο άλλα αγαπημένα σχήματα που αποδίδουν σε μεγάλο βαθμό το μουσικό στίγμα του δίσκου μα και της συγκεκριμένης μετάλλαξης των Ισραηλινών: τους Bloodrock και τους Sir Lord Baltimore. Για τους υπόλοιπους…θα πω τους πρώιμους Uriah Heep.

Στιχουργικά οι JJ επέλεξαν να σταθούν στην (πλέον) προβληματική πραγματικότητα της αυγής των ‘70’ς, καταγράφοντας θέματα τότε φλέγοντα όπως τη μάστιγα της ασύδοτης χρήσης ναρκωτικών ουσιών, τον εγκυμονούντα κίνδυνο πυρηνικού ολέθρου και τις ραγδαίες πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις που συντάραζαν τον πλανήτη.

  • Line up:

    Robb Huxley (κιθάρες, φωνητικά), Haim Romano (κιθάρες, πλήκτρα, μαντολίνο), Mike Gabrielle (μπάσο, φωνητικά), Danny Shoshan (φωνητικά, κρουστά), Ami Triebich (τύμπανα)

  • Recommended releases:

    Για να τονίσω πόσο μοναδικό υπήρξε και το επόμενο, ομώνυμο κύημά τους όταν μετονομάστηκαν Jericho πλέον (το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο τους το 1972), θα δημοσιοποιήσω το τεράστιο δίλλημα που αντιμετώπισα έως ότου καταλήξω στο παρουσιαζόμενο έργο, με γνώμονα α) την έκταση του αφού αποτελεί διπλό άλμπουμ & στην επανακυκλοφορία της Repertoire Records σε cd πλουτίζεται επιπλέον με πέντε bonus tracks (γεγονός που πολλαπλασιάζει την απόλαυση μας) και β) την κατά τι μεγαλύτερη σπανιότητά του! 

Read 555 times

Leave a comment